“..ο ρόλος της Τέχνης είναι να ξεπλένει την σκόνη της καθημερινότητας από τις ζωές μας..»

P. PICASSO

"..Το να φωτογραφίζεις σημαίνει να βάζεις σε μια ευθεία το μυαλό, τη ματιά και την καρδιά..."
HENRI CARTIER-BRESSON

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ....

                                   «…ΞΕΡΕΙ ΑΥΤΗ…»
O παππούς μου ήταν σοφός. Πέθανε 96 χρονών, πλήρης ημερών. Η γιαγιά μου … αγία γυναίκα. Τον ακολούθησε μετά από λίγα χρόνια. Δεν άντεξε. Τον αγαπούσε. Ερωτευμένοι μια ολόκληρη ζωή. Μέχρι τον θάνατο. Όταν αυτός έφυγε άνοιγε συστηματικά τα ντουλάπια, δίπλωνε και τακτοποιούσε τα ρούχα του με τις ώρες και μετά καθόταν με βλέμμα απλανές στο παράθυρο, χαζεύοντας το κενό.. Τόσο πολύ της έλλειπε. Εβδομήντα χρόνια παντρεμένοι…. Εβδομήντα χρόνια ερωτευμένοι… Τέτοιο ζευγάρι ήτανε.. Στα μάτια μου αγγίζανε την τελειότητα. Την τελειότητα της σχέσης… Πολλές φορές όμως τσακώνονταν. Ο παππούς, ιδιαίτερα πρίν το μεσημεριανό τσίπουρο με τον μεζέ, -που το έπινε ανελλιπώς κάθε μεσημέρι αλλά με αυστηρό μέτρο, μαθηματικά ελεγμένο, δεν ξεπερνούσε ποτέ το ένα ποτηράκι την ημέρα-, την φώναζε και την μάλωνε, για ασήμαντη αφορμή, είτε για κάποιο κακοσιδερωμένο πουκάμισο είτε για κάποια μαγειρική λεπτομέρεια για το φαγητό που ψηνόταν εκείνη την στιγμή στην κουζίνα. Αυτή φυσικά απαντούσε κατάλληλα και ο καυγάς φούντωνε. Ο παππούς γινόταν έξαλλος. Χωρίς όμως να χάνει την αίσθηση του μέτρου και της ηθικής. Ουδέποτε σήκωσε χέρι απάνω της. Λόγια όμως της έσερνε αρκετά. Με την βροντώδη αρχοντική φωνή του. Στο τέλος αυτή υποχωρούσε όλα τελείωναν εκεί, στρωνόταν το τραπέζι και ερχόταν η μπουνάτσα μετά την τρικυμία. Εμείς, τα εγγόνια, απορημένα κοιτούσαμε. Αρνητική παραφωνία που χάλαγε την εικόνα του τέλειου – ιδανικού ζευγαριού στα βάθη του μυαλού μας. Τότε δεν ξέραμε.. Δεν κατανοούσαμε… Ότι αυτή η παραφωνία, αυτοί οι καυγάδες ήταν η συνδετική ουσία, ο καταλύτης που κράταγε δυναμικά αυτή την σχέση στο πέρασμα των χρόνων, στο διηνεκές.. Και γεμάτοι απορία ρωτούσαμε τον ήρεμο πλέον παππού. “Γιατί μαλώνεις την γιαγια”;;;  Και αυτός σκουπίζοντας με την ανάστροφη μια σταγόνα τσίπουρο από τα μουστάκια του και βυθίζοντας το βλέμμα στο κενό απαντούσε με σίγουρη και σταθερή φωνή: « Ξέρει αυτή …». Και μείς, αγόρια τα περισσότερα, μέναμε με την απορία για το τι ήταν αυτό που πάντα αυτή ξέρει και πάντα θα πρέπει να κατσαδιάζεται, μόνο και μόνο επειδή το ξέρει. Μήπως το ότι ήταν γυναίκα. Μα και η μάνα μας ήταν γυναίκα αλλά ποτέ δεν βρέθηκε να ‘..ξέρει κάτι..’, κάτι άλλο , πέραν και πάνω του πατέρα. Μεγαλώσαμε, ερωτευτήκαμε, κάναμε σχέσεις, παντρευτήκαμε, γνωρίσαμε την γυναικεία ψυχοσύνθεση ή τουλάχιστον νομίσαμε ότι την γνωρίσαμε, αλλά ποτέ δεν καταλάβαμε, τι ήταν αυτό που πάντα ήξερε η κακομοίρα η γιαγιά και που ο αδίστακτος παππούς της το θύμιζε πάντα με τον πιο άγριο τρόπο. Ισως γιαυτό έχουμε σχεδόν πάντα προβλήματα στις σχέσεις μας και δεν μπορούμε σχεδόν ποτέ να αγγίξουμε την ευτυχία με την σύντροφό μας. Μιλάω  φυσικά πάντα για την ανδρική πλευρά. Γιατί την άλλη πλευρά, που μάλλον έχει παρόμοιες απαιτήσεις, δεν την γνωρίζω. Δυστυχώς για τα δύο φύλα, έχουμε γίνει πολύ διαλεκτικοί. Εχουμε μάθει να συζητάμε. Πρόοδος του ανθρωπίνου γένους θα μου πείτε. Ισως… Προσπαθούμε να γεφυρώσουμε το παναθρώπινο χάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, το χάσμα των δύο φύλων… (‘Στη μέση του κρεβατιού το φαράγγι είναι βαθύ’, έλεγε ένα γαλλικό βιβλίο….). Θετικό ακούγεται. Φτάνει να έχει αποτέλεσμα… Γιατί εκεί τα χάνουμε. Το να χτίζεις γέφυρες την σήμερον ημέρα είναι κομματάκι δύσκολο… Ξεχνάμε τους καυγάδες και τις φωνές και προσπαθούμε να συνδιαλαγούμε, να τα συμβιβάσουμε. Τα εκ φύσεως ασυμβίβαστα… Αφού ακόμα δεν βρήκαμε  ακόμα τι «ξέρει αυτή». Και για το οποίο πρέπει να τιμωρηθεί…

                

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

ΓΚΑΜΠΟ - ΓΑΤΟΣ

ΓΚΑΜΠΗΣ Ο...ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ. (ο ύπνος τρέφει τα γατιά...)

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

PHOROBIENNALE 2014




ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ PHOTOBIENNALE  - ΛΟΓΟΣ  ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ΔΡΑΣΕΙΣ PHOTOBIENNALE



ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΟΘ ΣΤΟ ΑΙΘΡΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΤΗΣ PHOTOBIENNALE 2014

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

PHOTOBIENNALE 2014






ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ  ΕΚΘΕΣΗΣ   'ΛΟΓΟΣ ΙV'  ΣΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΓΟΡΑ...

















Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ




Από την έκθεση Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ
του Riccardo Zipoli στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης μέχρι (6/6/2014).
Ενας υπέροχος συνδυασμός φωτογραφιών και όμορφης πέρσικης ποίησης του 15ου αιώνα
 



Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΚΠΤΩΣΕΩΝ  2014 : '..ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ, ΨΑΡΙΑ..'

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΙΕΣ

Ο λόγος που στα τελευταία κείμενα μου ολοένα και περισσότερο  πολιτικολογώ, παραβιάζοντας τον αμιγώς φωτογραφικό χαρακτήρα που διαποτίζει την σχέση μου με το διαδίκτυο, δεν είναι θέμα ούτε ιδιοσυγκρασίας ούτε επαναστατικής (αντιμνημονιακής) ‘γυμναστικής’. Σαν πολίτης αυτής της χώρας και λάτρης της δημοκρατίας του διαλόγου, πάντα είχα τις απόψεις μου και τις συζητούσα εξονυχιστικά, είτε με φίλους είτε μέσα από αντίστοιχα  forum. Πάντα όμως απόφευγα να βάλω ταμπέλες στις σκέψεις και τα λόγια μου και ποτέ δεν άφησα να τσουβαλιάσει την ιδεολογία μου ο στείρος και ανεύθυνος πολιτικός μηχανισμός, ιδιαίτερα της δογματικής των κομμάτων. Επικοινωνούσα και διαλεγόμουνα με ‘πολιτιστικά κριτήρια’, συγκεντρώνοντας στην έννοια ‘πολιτισμός’, εκτός από τα θέματα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που με αφορούσαν ατομικά και μαζικά και όλο εκείνο το πλέγμα των  πολιτικών θεμάτων που αφορούν και καθορίζουν τις ζωές μας και τις σχέσεις μας  μέσα σε αυτήν την συγκεκριμένη κοινωνία που μας έλαχε να υπάρχουμε…  Και πέρα από κόμματα και μηχανισμούς αυτό το θεωρούσα και εξακολουθώ να το θεωρώ σαν υγιή μορφή κοινωνικής έκφρασης. Τα τελευταία χρόνια όμως, που ως γνωστόν βιώνουμε μια ανεπανάληπτη κρίση, τα πράγματα έχουν ξεφύγει ως προς τα κριτήρια που θέτουμε για την διατύπωση των σκέψεών μας. Τι είναι σωστό η λάθος, υγιές ή αρρωστημένο, πολιτικοποιημένο ή όχι, συμπλέκονται σε ένα ομιχλώδες και ασαφές τοπίο, που πέρα από αυτό δεν μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά κανένα ψίγμα ή έστω κάποια μεταμόρφωση της αλήθειας. Το μόνο αληθινό που αντιλαμβανόμαστε είναι μια διαρκή παρακμή, μια κρίση που έχει ξεφύγει όχι μόνο από τον οικονομικό της μανδύα αλλά και από τον πολιτικό της αντίκτυπο και αγκαλιάζει ολόκληρη την κοινωνία μες από το προσωπικό ‘φαντασιακό’ του καθενός. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι μονάχα πολιτικοοικονομικό το πρόβλημα αλλά βαθύτατα κοινωνικό και ουσιαστικά πολιτιστικό – πολιτισμικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις η πολιτιστική συζήτηση οφείλει, αν σέβεται την άποψή της να πολιτικολογεί, στην προσπάθεια της να καταλάβει και να κατανοήσει τι γίνεται. Γιατί ουσιαστικά η διαρκής κατάρρευση των θεσμών μας έχει οδηγήσει σε ένα αφιλόξενο τοπίο που υπάρχει ανάγκη να το κατανοήσουμε και να το ανιχνεύσουμε καλά, πριν από κάθε τελική απόρριψη ή καθολική αποδοχή. Σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγηθούμε είτε σε απολιτίκ συμπεριφορές τύπου ‘ΠΟΤΑΜΙ’, που βολεύει το σύστημα εξουσίας και τα συμφέροντα του γι αυτό και προωθείται αθόρυβα και μαζικά στον κοινωνικό ιστό και στο εκλογικό σώμα (άλλωστε το πείραμα Μπερλουσκόνι έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο) είτε σε άσκοπες και ξεπερασμένες δυναμικές αντίστασης (πορείες, απεργίες κ.α.) παλαιολιθικού τύπου που ενισχύουν την αδυναμία της αριστεράς να κατανοήσει τις καινούργιες λογικές. (Ούτε λόγος φυσικά για το γνωστό ακροδεξιό φασιστικό μόρφωμα, ουσιαστικό παράγωγο του καταρρέοντος συστήματος, με ουσία και στόχο απολιτίκ κατευθύνσεις..). Πρέπει λοιπόν, για την ορθή αντιμετώπιση των θεμάτων της κρίσης και για την κατανόησή της, κατανόηση κατά βάση του ίδιου μας του εαυτού, να επιλέγουμε την πολιτική εκβάθυνση των πραγμάτων, ανοίγοντας δρόμους στην σκέψη και τον λόγο μας που θα μας οδηγήσουν στην υπέρβασή της και στην αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας. Πέρα από μνημόνια και αντιμνημόνια, πέρα από θιασώτες και αγανακτισμένους, πέρα από ιστορικές αναγκαιότητες και ανατροπές….