TZIBIS

PAUL WENHAM - CLARKE

2012-02-03T10:35:00.001+02:00

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης διοργανώνει εκπαιδευτικό διήμερο με τον γνωστό Άγγλο φωτογράφο Paul Wenham-Clarke, την Κυριακή 12 και Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012, στο καφέ BAZAAR, Παπαμάρκου 34, Πλατεία Άθωνος.
Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει workshop, διάλεξη και portfolio reviews, όλα στα Αγγλικά χωρίς μετάφραση και θα είναι ανοικτά στο κοινό και δωρεάν. Στο workshop και στα portfolio reviews οι θέσεις θα είναι περιορισμένες και θα κρατηθεί σειρά προτεραιότητας, με εξαίρεση τα μέλη του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Για την δουλειά και την προσωπικότητα του Paul Wenham-Clarke
στο : http://www.wenhamclarke.com/

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΓΙΓΑΝΤΑ (η κρίση ιστορια δεν κοιτάει....)

2012-01-27T09:15:00.004+02:00

Χρεοκόπησε η Eastman Kodak, η εταιρεία πρωτοπόρος του φιλμ, που ευθύνεται για πολλές εφευρέσεις, μεταξύ των οποίων, η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.
Tην Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012, η Κοdak κατέθεσε αίτηση προστασίας από τους πιστωτές σύμφωνα με το άρθρο 11 του αμερικανικού πτωχευτικού κώδικα σε δικαστήριο της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης. Με τον τρόπο αυτό θα εξακολουθήσει κανονικά η λειτουργία και θα εκπληρώνει τις βασικές υποχρεώσεις προς το προσωπικό και τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ παράλληλα θα εκτελεί τις παραγγελίες.
Τo παθητικό υπολογίζεται σε περίπου 6,75δις. δολ. και αντιστοιχεί σε χρέη κυρίως προς τράπεζες (π.χ. χρωστάει σχεδόν 700εκ. στη Νew York Melon Bank) και διάσπαρτα ποσά σε εταιρίες λιανικής όπως Walmart, Target, Best Buy. Έναντι αυτών των απαιτήσεων, στο φάκελο της υπαγωγής στο Άρθρο 11 η Kodak εμφανίζει ενεργητικό 5,1δις. δολ.
Όπως δήλωσε ο πρόεδρος Antonio Perez, η πρωτοβουλία κρίθηκε αναγκαία προκειμένου η Kodak να εκπληρώσει τέσσερις στόχους για να «ολοκληρώσει το μετασχηματισμό της»: να εξασφαλίσει χρηματοδότηση ώστε να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες (μισθοδοσίες κλπ.), να παραμείνει στην αγορά, να μπορέσει να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά της από παράνομη χρήση ευρεσιτεχνιών από άλλες εταιρίες (π.χ. Apple), να ρυθμίσει τα κόστη της σε πιο λογικά επίπεδα και να εξακολουθήσει να αναπτύσσεται σε επιμέρους τομείς όπως π.χ. το inkjet printing.
Προς το παρόν φαίνεται να έχει ήδη εξασφαλίσει δάνειο ύψους 950εκ. δολ. από τη Citigroup ενώ ήδη ξεκίνησε μια σειρά αγωγών κατά της Apple κυρίως αλλά και Fujifilm, HTC και Samsung. H Αpple με τα μεγαλύτερα αποθέματα ρευστού (πάνω από 80δις. δολ.) είναι η εταιρία που όλοι «λατρεύουν να εναγάγουν» αλλά δεν είναι σίγουρο αν ακόμη και η επιδίκαση μεγάλης αποζημίωσης και η εκποίηση των δικαιωμάτων βιομηχανικής ιδιοκτησίας είναι ικανή να διασώσει οριστικά την Kodak. Μπορεί πέρυσι το γκρουπ εταιριών Apple, EMC, Ericsson, Microsoft, Research in Motion και Sony να πλήρωσαν πρόθυμα 4,5δις δολ. για τις πατέντες της Nortel, όμως αυτό δεν προδικάζει ανάλογα ποσά. Η πιο πρόσφατη μεγάλη εξαγορά ήταν της Motorola από τη Google αλλά δεν υπάρχει στον ορίζοντα αγοραστής της Kodak. Μόνον κάποια περιουσιακά στοιχεία (οι πατέντες) πιάνουν κάποια τιμή στην αγορά, που κινδυνεύει να μην είναι η πρ’επουσα λόγω των δυσμενών εξελίξεων.
Το στρατηγικό σχέδιο μετασχηματισμού όπως το ανακοινώνει στο site www.kodaktransforms.com ολοκληρώνεται το 2013. Έχοντας κλείσει 13 εργοστάσια και 130 εργαστήρια και περιορίσει το προσωπικό κατά 26.000 από το 2003, τα περιθώρια ελιγμών είναι πλέον ασφυκτικά ακόμη και αν καταφέρει να πάρει φιλί ζωής από την εκποίηση των πατεντών.
Λίγα θυμίζουν τον κίτρινο γίγαντα του Rochester, τη ρωμαλέα εταιρία με προσωπικό 200.000 εργαζομένων διεθνώς. Λίγα εκτός από τα πολλά λάθη στο δρόμο της εξόδου από την αναλογική εποχή. Η Kodak έκανε θανάσιμα λάθη: εφηύρε την πρώτη «χρήσιμη» DSLR τη DCS 100 (1991) αλλά απαρνήθηκε τις DSLR το 2004 γιατί δεν μπορούσε να βρει φόρμουλα κερδοφορίας (τελευταίο μοντέλο ήταν η DCS 14n) – άσχετο αν σήμερα οι DSLR είναι το μοναδικό κερδοφόρο κομμάτι στο imaging.. Έβγαλε στην αγορά πολλές compact όμως απέτυχε να καθιερώσει κάποια μοντέλα κύρους που θα βελτίωναν το image της εταιρίας. Είχε φοβερή τεχνογνωσία σε αισθητήρες και όμως άφησε να κυριαρχήσουν άλλοι κατασκευαστές αντί να γίνει μονοπώλιο. Δεν κατάφερε να αντιπαλέψει τη γραφειοκρατία που ταλάνισε και άλλες μεγάλες αμερικανικές εταιρίες (ΙΒΜ, Χerox) ούτε αξιοποίησε τα σωρευμένα κεφάλαια για να κάνει κάτι ριζοσπαστικό και να ανατρέψει την προσκόλληση στις παλιές ιδέες. Ευχόμαστε να διασωθεί και το πληγωμένο πια όνειρο του George Eastman να μην χαθεί.
Σημειώνουμε ότι η αίτηση αφορά μόνον την αμερικανική μητρική εταιρία ενώ οι ανά τον κόσμο θυγατρικές (και στην Ευρώπη) συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά όπως πριν. Επίσης, χωρίς προβλήματα γίνονται οι παραδόσεις εμπορευμάτων.

ΜΙΚΡΗ ΓΟΡΓΟΝΑ

2011-12-27T23:28:00.003+02:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

2011-12-21T12:10:00.002+02:00

Επιστήμονες στις ΗΠΑ δημιούργησαν μία κάμερα-αστραπή, που είναι σε θέση να «συλλάβει» ακόμα και την ταχύτητα του φωτός. Η φωτογραφική μηχανή, που θεωρείται το άκρον άωτον της αργής κίνησης και οι εικόνες της έχουν έκθεση ένα τρισεκατομμύριο ανά δευτερόλεπτο, για πρώτη φορά «έπιασε» ακτίνα φωτός να ταξιδεύει μέσω ενός διαφανούς πλαστικού μπουκαλιού.
Η φωτογραφική μηχανή χρησιμοποιεί μία πολύ στενή σχισμή ως φωτοφράκτη και παράγει μία εικόνα των σωματιδίων του φωτός, των φωτονίων, καθώς αυτά διέρχονται από τη σχισμή. Κάθε ακίνητη εικόνα της έχει ταχύτητα φωτοφράκτη ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου.
Ο καθηγητής Ραμές Ρασκάρ του πανεπιστημίου ΜΙΤ, όπου αναπτύχθηκε η νέα τεχνολογία, τονίζει ότι πρόκειται για την «πιο αργή γρήγορη κάμερα στον κόσμο», η οποία «μπορεί να αναλύσει πώς τα φωτόνια ταξιδεύουν μέσω του κόσμου».
Το φως χρειάζεται περίπου ένα δισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου για να διαπεράσει ένα πλαστικό μπουκάλι, όμως για την κάμερα το συμβάν κρατά μερικά δευτερόλεπτα, οπότε μπορεί να «συλληφθεί» οπτικά. Είναι σαν να παρακολουθεί κανείς σε τόσο πολύ αργή κίνηση, που ουσιαστικά ο παρατηρητής είναι σε θέση να δει το φως, σαν αργή σφαίρα, να κινείται στο εσωτερικό του μπουκαλιού. Ένα σύντομο βίντεο του φωτός, που διασχίζει το μπουκάλι, πήρε μία ώρα για να ολοκληρωθεί.
Η κάμερα παρουσιάστηκε σε συνέδριο της Οπτικής Εταιρίας. Έχει μέγεθος σκουπιδοτενεκέ, μπορεί να δημιουργήσει ακόμα και τρισδιάστατες εικόνες, ενώ είναι ανίκανη να «συλλάβει» οτιδήποτε συμβαίνει μόνο μια φορά.
Πάντως θα χρειαστούν αρκετά χρόνια, έως ότου η σχετική τεχνολογία γίνει διαθέσιμη στο εμπόριο, αν και οι ερευνητές του ΜΙΤ προβλέπουν ότι σε μια δεκαετία περίπου η πολύ υψηλής ταχύτητας φωτογράφηση θα έχει διάφορες χρήσιμες πρακτικές εφαρμογές.

“..Les idees d’ escalier..” *

2011-11-28T09:57:00.000+02:00

(Μερικές σκέψεις για την χθεσινή μας εκδήλωση)
Επειδή χθες, με τον καταιγιστικό Βασίλη Καρκατσέλη, δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω, θα ήθελα να μοιραστώ καποιες σκεψεις μου μαζύ σας.
Κατ΄ αρχήν συμφωνώ με την αποψη του Βασίλη ότι πρέπει και οφείλουμε να προσπαθούμε να επεκτείνουμε κάθε μας φωτογραφία πέρα από τα οριά της. (Αυτό νομίζω είναι που ξεχωρίζει μια ‘καλή’ φωτογραφία από μια ‘σωστή’ φωτογραφία δηλ. καλοφωτισμένη και καλοτυπωμένη.) Και νομίζω αυτό ισχύει σε κάθε μορφή τέχνης. Καμμιά τέχνη δεν έχει όρια. Εχει όμως κανόνες. Που αν τους παραβείς παύει να ισχύει η συγκεκριμένη τέχνη. (Η μουσική, ακόμα και στην πιο απλοποιημένη της μορφή (ροκ, πανκ), παίζεται με νότες. Αν δεν υπάρχουν νότες μετατρέπεται σε θόρυβο). Το ζήτημα με τις εικαστικές τέχνες και ειδικότερα με την φωτογραφία που είναι άρρηκτα δεμένες με το υλικό μέσο (κάμερα, χαρτί), είναι ο τρόπος που θα γίνει το ξεπέρασμα των ορίων. Εσωτερικά ή εξωτερικά, στην μορφή (τυπωμένο χαρτί) ή στο περιεχόμενο (νόημα της εικόνας). Προσωπικά πιστεύω στην επέκταση του νοήματος. Λίγο σημασία έχει η παρουσίαση, είτε αυτή είναι σε λωρίδες ή πλεγμένη ή κομμένη και ραμμένη. Γιαυτό διαφωνώ τελικά με την προσέγγιση του Βασίλη. Αυτή καταλήγει σε ένα εικαστικό αποτέλεσμα, όμορφο μεν αλλά όχι φωτογραφικό ή τουλάχιστον αμιγώς φωτογραφικό, που υπερτονίζοντας την μορφή υποβαθμίζει το οποιο δυνατό περιεχόμενο μπορεί να έχει η εικόνα. Θέλω η φωτογραφία να στέκεται από μόνη της στα πόδια της, σαν τέχνη και να μην έχει ανάγκη κανένα. Όχι να γίνει εικαστική ‘υπηρέτρια’ κάθε απόφοιτου της σχολής καλών τεχνών… Και νομίζω ότι το μπορεί…
(Αλλά θα μπορούσαμε άραγε να συνεχίσουμε την συζήτηση σε κάποιο φόρουμ ή και μεταξύ μας???????????)
*Γαλλική έκφραση : Οι σκέψεις που σε κατατρέχουν στα ‘σκαλιά’ της εξόδου και δεν πρόλαβες να πείς …

Η ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2011-11-12T22:51:00.002+02:00

(ΠΑΡΟΛΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΛΑ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ...ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ?????)
Μία φωτογραφία του Αντρέας Γκέρσκι με θέμα τον ποταμό Ρήνο στη Γερμανία αποτελεί πλέον την πιο ακριβή φωτογραφία του κόσμου.
Η «Rhein II» πουλήθηκε προς 3.15 εκατ. ευρώ σε δημοπρασία του οίκου Christie's. Η φωτογραφία περιλαμβάνεται σε μία σειρά έξι φωτογραφιών και είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος.
Και άλλες φωτογραφίες του Γκέρσκι πωλούνται προς εκατομμύρια ευρώ.
Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε φωτογραφία του 1981 της Σίντι Σέρμαν που φωτογραφίζει αυτοπορτραίτα και πουλήθηκε προς 2,8 εκατ. ευρώ.

ΑΠΕΡΓΙΑ

2011-10-31T21:38:00.003+02:00

Τον συνταράξανε βαθιά τα γεγονότα.
Ητανε πάντα δημοκρατικός.
Ειπε να κάνει κάτι, ν’άντιδράσει.
Μια κάποια αντίσταση βρε αδερφέ.
Τα ζύγιασε ¨επειτα καλύτερα.
Ειχε και τον μικρό ακόμα στο πανεπιστήμιο.
(Τον ιδιο χρόνο του τον φέρανε στο φέρετρο).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ

ΡΥΘΜΙΖΟΜΕΝΗ ΕΣΤΙΑΣΗ

2011-10-21T12:17:00.002+03:00

Ο πρώτος πραγματικά νέος τύπος φωτογραφικής μηχανής εδώ και αρκετές δεκαετίες παρουσιάστηκε από τη νεοσύστατη αμερικανική εταιρεία Lytro, η οποία δέχεται παραγγελίες για ένα μοντέλο που επιτρέπει στο χρήστη να εστιάζει σε οποιοδήποτε σημείο της εικόνας μετά τη λήψη της.
Όταν αυτές οι ψηφιακές φωτογραφίες μεταφερθούν στον υπολογιστή ή αναρτηθούν στο Διαδίκτυο, ο θεατής μπορεί να εστιάσει οπουδήποτε στην εικόνας πατώντας το ποντίκι. Η αλλαγή του εστιακού σημείου μπορεί να κάνει το φόντο καθαρό και τα πρόσωπα στο πρώτο πλάνο θολά, ή το αντιστροφο.
Πειραματιστείτε με την παρακάτω «ζωντανή εικόνα», όπως την αποκαλεί η εταιρεία στο παρακάτω link:
http://www.lytro.com/living-pictures/282#./279?&_suid=349
Από την Πέμπτη, η Lytro δέχεται παραγγελίες από επίδοξους πελάτες στις ΗΠΑ, αν και οι κάμερες δεν θα παραδοθούν πριν από τις αρχές του επόμενου έτους.
Η εταιρεία προσφέρει ένα μπλε μοντέλο των 399 δολαρίων με 8 GB αποθηκευτικού χώρου (επαρκεί για περίπου 350 εικόνες) και μια κόκκινη έκδοση των 499 δολαρίων με τη διπλάσια μνήμη.

ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ......

2011-10-13T10:29:00.002+03:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ...ΠΟΥΤΑΝΕΣ..
Λέγεται ότι τα σύγχρονα κράτη “..βγαίνουν στις αγορές…”
Αφού τα σύγχρονα κράτη δημιουργήθηκαν και υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις ανάγκες των κατοίκων τους, αυτό σημαίνει ότι οι ανάγκες των κατοίκων βγαίνουν στις αγορές…
Όπως κάνουν οι πόρνες που βγάζουν στην αγορά τις σεξουαλικές σου ανάγκες…
Τα σύγχρονα κράτη λοιπόν, είναι οι πουτάνες της ανθρωπότητας…
Και οι σύγχρονες κυβερνήσεις είναι οι νταβατζήδες της υφηλίου…
(Αθάνατε καπιταλισμέ….Θαυμαστά τα έργα Σου…)

ΚΑΡΑΓΑTΣΙ - ΑΜΜΟΥΛΙΑΝΗΣ

2011-08-24T22:03:00.006+03:00

ΙΣΩΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ (ΜΑΖΥ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΥΚΕΣ...)
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ....
............ΑΜΜΟΥΛΙΑΝΗ FOR EVER !!!!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΣΤΟ REMEZZO

2011-06-05T14:04:00.005+03:00

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΜΑΔΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

2011-06-05T14:02:00.001+03:00

!!!Μια ομάδα φίλων, που αγαπούν τη φωτογραφία, εκφράζονται και χαλαρώνουν μέσα από την αναζήτηση όμορφων εικόνων και στιγμών, θεωρώντας πως η φωτογραφία είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό κλίκ!

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ....

2011-05-29T20:14:00.002+03:00

1453... ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ...
2011... ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ....

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

2011-05-16T22:55:00.005+03:00

ΠΟΛΙΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

2011-05-03T10:03:00.004+03:00

…..ΤΟ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ…..:

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΦΑΝΑΡΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ, ΟΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΑΞΗ ΕΦΟΡΜΟΥΝ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ΠΡΟΣΕΧΤΙΚΑ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΑ.
ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΙΑΞΕΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ…..
ΑΠΛΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΠΡΟΣΕΞΙΕΣ…
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ….

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

2011-04-29T22:22:00.003+03:00

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ REMEZZO:
Tα μέλη της ΦΩτογραφικής Λέσχης Καλαμαριάς (ΦΩ.Λ.Κ) παρουσιάζουν τις φωτογραφικές τους απόψεις σε μια ομαδική έκθεση Έγχρωμης και Ασπρόμαυρης φωτογραφίας, που θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο πολιτισμού Remezzo (Ν. Πλαστήρα 2, Αρετσού, Καλαμαριά τηλ. 2310453110 ). Στην έκθεση, η οποία θα διαρκέσει από την Παρασκευή 6 Μαϊου 2011 μέχρι την Παρασκευή 20 Μαϊου 2011, συμμετέχουν οι παρακάτω φωτογράφοι:
Γιαννοπούλου Αναστασία, Δάλπη Μαρία, Δουμπαλακίδης Πολύκαρπος, Ζέρβας Ανδρέας, Καραυγουστής Δημήτρης, Κίτσος Κώστας, Μοδιώτου Βαρβάρα, Μπενιάκου Ελένη, Μπόνιος Τάσος, Σιάννη Ευτέρπη, Ψαθάς Γεώργιος.-
Κατά την διάρκεια των εγκαινίων, την Παρασκευή 6-5-2011 στις 8:30μ.μ., θα δοθεί συναυλία κλασικής και κινηματογραφικής μουσικής από τους μουσικούς :
πιάνο: Ελίζα Τέλι, φλάουτο: Μιχάλης Τραχαλιός, κιθάρα: Μηνάς Βακαλούδης, κλαρινέτο: Παπακρασά Κωνσταντίνα.
Η έκθεση λειτουργεί:
Τρίτη – Παρασκευή : 18:00-22:00.
Σάββατο: 12:00 με 14:00 καί 19:00 με 22:00. Κυριακή: 12:00 με 17:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

2011-01-23T21:15:00.003+02:00

Ο γνωστός ζωγράφος Henri Matisse έμεινε γνωστός στην ιστορία για τα ζωντανά και έντονα χρώματά του. Όμως από το 1913 μέχρι το 1917 άλλαξε ριζικά το στυλ του, επηρεασμένος, όπως λένε, από το βαρύ κλίμα του 1ου παγκοσμίου πολέμου, χρησιμοποιώντας μουντά και καταθλιπτικά χρώματα… Ένας διάσημος πίνακας της εποχής αυτής είναι και το : ‘Bathers by a river” (Κολυμβητές στο ποτάμι) για τον οποίον οι ερευνητές είχαν υπόνοιες ότι κρύβει άλλες χρωματικές λεπτομέρειες οι οποίες έχουν αλλοιωθεί. Θέλοντας να αναπλάσουν την κατάσταση των χρωμάτων του αρχικού πίνακα ο, -δικός μας-, καθηγητής κ. Σωτήρης Τσαυτάρης και η ομάδα του Art Istitute of Chicago, μέσα από μια ψηφιακή ανάπλαση της ‘χαμένης έκδοσης’ του πίνακα, χρησιμοποίησαν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του αρχικού πίνακα τραβηγμένη από έναν έμπορο τέχνης το 1909. Με διαδοχικούς μαθηματικούς αλγόριθμους ανα pixel της ψηφιοποιημένης φωτογραφίας και στηριζόμενη στην διαφορά φωτεινότητας των αποχρώσεων του γκρί, κατάφεραν να λύσουν το αίνιγμα της αλλαγής και να μαντέψουν σωστά την αρχική παλέτα του Matisse.!!!, βγάζοντας σημαντικά συμπεράσματα για άγνωστες πτυχές της δημιουργικής του πορείας. Η δύναμη της ψηφιοποιημένης φωτογραφίας που αντανακλάται στην Τέχνη…. Περισσότερα στο παρακάτω βίντεο link: http://vimeo.com/13009857

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ 'ΕΛΛΗΝΑΣ' ....ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

2011-01-14T22:10:00.002+02:00

Ας είχαμε ένα τέτοιο βουλευτή και εμείς στην Ελλάδα!!!

http://www.youtube.com/watch?v=E231f5i5u4k&feature=player_embedded

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ POZAR

2011-01-06T21:53:00.006+02:00

ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΑΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ ΓΙΑ ΓΛΥΚΟΠΙΟΤΟ ΤΣΙΠΟΥΡΟ...

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!

....................................................................................................................................................................

ΔΩΡΑ.. ΔΩΡΑ...ΔΩΡΑ...

2010-12-31T21:31:00.001+02:00

Όχι φιλε μου… Η εποχή μας δεν είναι τόσο άχρηστη όσο φαντάζει…
Πέρα από τον καταιονισμό φράσεων μικροαστικιστικού εφησυχασμού, όπως “δεν βαριέσαι”, “τι να κάνουμε”, “που να τρέχεις…”, “όλοι φταίμε”, “όλοι τα φάγαμε!!!” -,Αχ Παγκαλε, αθάνατη νεοελληνική καραγκιοζοφιγούρα- , πέρα από όλες τις ‘λαγοφωλιές’ της σύγχρονης εποχής και τεχνολογίας, που μπορείς να σιγουρέψεις τον εαυτούλη σου, υπάρχουν και μικρές κινήσεις της καθημερινότητας που μπορεί να φαντάζουν αθώες και αβλαβείς αλλά κατέχουν, η κάθε μια από την μέριά της, την αναπόφευκτη βαρύτητα και ορμή για να εισβάλουν και να τρυπήσουν, ανoίγοντας μικρές φωτεινές οπές, στο απεριόριστο μαύρο πέπλο της μελαγχολίας και της πνευματικής αποβλάκωσης που συμπορεύεται απαραίτητα με την οικονομική εξαθλίωση, της υποταγμένης πλέον χώρας μας στην ‘χούντα’ του μνημονίου και του ΔΝΤ.
Και δεν μιλάμε για πράγματα που θέλουν κόπο, όπως η τέχνη και η δημιουργία που ανέγγιχτες από την οικονομική δυστοκία, (με μόνη ίσως εξαίρεση την παραγωγή πολιτιστικών δρώμενων, που αυτό τελικά μόνο καλό μπορεί να κάνει στο χώρο, με τις τόσες αμέτρητες εκδηλώσεις, ήσσονος σημασίας, κάθε επαρχιώτικου μικρο -πολιτιστικού φορέα…), ανηφορίζουν τον δρόμο τους αγέρωχες και σιωπηλές…. Μιλάμε για θέματα συμπεριφοράς. Για κωδικούς συμπεριφοράς που θα σε ξεχωρίσουν από το καταναλωτικό σύνολο, χωρίς αυτά να σε κομπλάρουν και να σε κάνουν δαχτυλοδυκτούμενο..
Και η περίοδος των γιορτών με την απρόσκοπτη καταναλωτική της μανία παρέχει πρόσφορο έδαφος στην καταναλωτική μηχανή να σε συντρίψει, με όλα αυτά τα τεχνολογικά gadget-o- μαραφέτια, όλες αυτές τις χρησιμο- άχρηστες μικροκατασκευές που σου δελεάζουν το μυαλό, και ενοχοποιούν την ανάγκη σου να προσφέρεις ένα δώρο στα πρόσωπα που αγαπάς. Από την άλλη πάλι είναι ευκαιρία να θυμηθούμε κάποιες παλιότερες λιγότερο καταναλωτικές εποχές και δωρο-συνήθειες που πέρα από την νοσταλγία τους καλά θα κάνουμε να μην τις αφήσουμε να εκλείψουν από την σημερινή μίζερη ζωή μας. (Πολύ δε περισσότερο που ο υπερκαταναλωτισμός μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε…).
Ετσι φέτος αποφάσισα να προσπεράσω τους σκοπέλους των πολυκαταστημάτων, των φωτομαγαζιών και των ιντερνετικών προσφορών και να κάνω, με τον τρόπο μου, μια μικρο-επαναστατική πράξη : Να χωθώ μέσα σε ένα παλιό καλό βιβλιοπωλείο και να αγοράσω για τα αγαπημένα μου πρόσωπα βιβλία και μάλιστα κλασικής λογοτεχνίας και όχι best seller της οκάς… Η γνώση έχει παντού και πάντοτε αξία και χρησιμότητα… Και δεν είναι καταναλωτική. Είναι η ίδια η ουσία της ζωής… Το βιβλίο σαν δώρο είναι διαχρονικό. Και αν θέλεις να είσαι επίσης σύγχρονος και μοδάτος, επέλεξε κάτι ψηφιακό. (φτάνει να διαβαστεί και να μην μείνει αρχείο στον σκληρό δίσκο….).

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2011
tzibis
Υ.Γ. περι κρίσεως

1. Υπάρχει μια τετραμελής μικροαστική οικογένεια, αρκούντως καταναλωτική, με ένα γιό στην εφηβεία που φυσιολογικά θέλει τις βόλτες του, και τις σχετικά πιο δαπανηρές βραδιές του. Ένα πρωί ανακαλύπτουν έντρομοι ότι πλέον δεν τους φτάνουν τα λεφτά για ζήσουν όπως ζούσαν μέχρι τότε. Αντί λοιπόν να αλλάξουν συνήθειες και να περιορίσουν τα έξοδα τους τα βάζουν με τον γιό για αλόγιστες σπατάλες, τον περιορίζουν του κόβουν την έξοδο και θέτουν μια τρόικα από τον πατέρα την μάνα και την αδερφή να ελέγχουν το χαρζιλίκι του. Οσο φταίει ο μπαγασάκος ο γιός άλλο τόσο φταίμε εμείς για το οικονομικό χάλι που μας οδηγεί η Ευρωπαίκή οικογένεια εμάς, το ατίθασο, ‘εφηβικό’ μέλος της, … ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΜΕ. ΟΥΤΕ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΥ..

...ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ....

2010-12-16T00:11:00.002+02:00

‘…Τι κερδίζει η ζωή αν εσύ μακραίνεις από αυτήν; Τι κερδίζουνε οι σκλάβοι αν εσύ είσαι τέλειος μέσα στους τέσσερις τοίχους του κελιού σου; Τους μαθαίνεις να βαστάνε χαρούμενοι τις αλυσίδες τους… Μα όσο πιότερο τυραννούνε την σάρκα τόσο πιότερο το πνέμα τους βυθίζεται στο σκοτάδι… Αντίς τον ατομικό εγωισμό των ανθρώπων της βίας , κηρύττεις τον ομαδικό εγωισμό των αρνητάδων (της)…’

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ : ‘Ιστορία του Αγίου Παχώμιου’
Από το βιβλίο ‘Ο ΛΑΟΣ ΤΩΝ ΜΟΥΝΟΥΧΩΝ’

ΕΚΛΟΓΕΣ 2010

2010-11-07T17:44:00.002+02:00

ΣΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟ…..

Μη με ευχαριστείς που δεν σε ψήφισα αγαπητέ μου υποψήφιε… Μη με ευγνωμονείς γι’ αυτό. Η πράξη μου αυτή πηγάζει από τα πιο ανιδιοτελή και ανόθευτα συναισθήματα που διαποτίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη.. Εμπεριέχει τόνους αλτρουισμού, αλληλεγύης και συμπάθειας προς τον συνάνθρωπο. Πολύ περισσότερους από αυτούς που περισσεύουν στον βάναυσο ρυθμό της καθημερινότητας των σύγχρονων ανθρώπων. Ηταν μια πράξη άδολη και συγχρόνως μεγαλειώδης. Μια πράξη ηρωική!!!.
Η απόφαση για την πραγματοποίησή της ήταν δύσκολη. Εγκυμονούσε πολλούς πνευματικούς κινδύνους και σκοπέλους της ανθρώπινης συνήθειας και καλοπέρασης. Δεν είναι εύκολο, για έναν συνειδητοποιημένο πολίτη αυτής της δημοκρατικής χώρας, να συνεχίσει να ζεί και να υπάρχει, χωρίς τα αξιομνημόνευτα οφέλη των υπηρεσιών, που σαν “υπηρέτης του Δημόσιου συμφέροντος” παρείχες απλόχερα, ακόμα και αν δεν στο ζητούσα, από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Κανένα προσωπικό όφελος, ούτε το παραμικρό δωράκι σαν αναγνώριση των υπηρεσιών που μου πρόσφερες, καμμιά αμερόληπτη στάση υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων δεν κλόνισε την ανωτερότητα και την οσιότητα του λειτουργήματος που είχες αναλάβει απέναντί μου. Γι αυτό πέρασα πολλές αμφιταλαντεύσεις μέχρι να η αξία και ο σκοπός της ιδέας να καθυποτάξουν τις ανάγκες για καλοπέραση και την εύκολη λύση…
Και η ιδέα, βαθειά ανθρωπιστική και καλοπροαίρετη, να σε απαλλάξω από το βάρος… Από το βάρος της εξουσίας… Που σαν παλιάς κοπής κατάδικος κουβαλάς σε όλο το εύρος του βίου σου. Που ξέρω καλά, δεν την ήθελες, δεν έκανες κανένα κόπο για να την αποκτήσεις, αλλά στην πρόσφεραν απλόχερα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, αναγνωρίζοντας την αξία σου. Παρόλο που πάλευες, με ψευτοσυκοφαντίες κυβερνητικά σκάνδαλα και δημοσιογραφικά τερτίπια να το αλλάξεις αυτό και να σε αντικρύσει ο λαός με το πιο αποκρουστικό σου πρόσωπο, ποτέ δεν κατάφερες να απαγκιστρωθείς από τα γρανάζια της εξουσίας. Πάντα συμμετείχες με τον έναν και τον άλλο τρόπο. (κοτζάμ χώρα, δυό - τρείς οικογένειες πρωθυπουργοί, μονάχα..). Ετσι καταλαβαίνω την ανακούφισή σου από την τέλεση της δημοκρατικής αυτής πράξης μου.
Παρ’ όλα τα κρυφά εγωιστικά στόματα που ούρλιαζαν μέσα μου να σε ωθήσω με την ψήφο μου να με υπηρετείς, δεν μου ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να το κάνω. Δεν μπορούσα!!!!! Η βαθειά φωνή της συνείδησης μου έλεγε να μην το κάνω. Να μην προχωρήσω σε μια τόσο αποτρόπαια και αποκρουστική πράξη αν θέσω στην αρμοδιότητα σου και στην ευθύνη σου έναν ολόκληρο Δήμο ή μια ολόκληρη περιφέρεια, κάτω από τις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Δεν πήγαινε το χέρι μου να σε φυλακίσω μέσα σε έναν σφραγισμένο φάκελο με ένα σταυρό δίπλα στο όνομά σου, έτσι απλά…. Εσένα με αυτό το καθαρό, αστραποβόλο βλέμμα και αψεγάδιαστο πρόσωπο που εμφανιζόσουν στις αφίσες και τις κάρτες του προεκλογικού υλικού, από κάθε γωνιά της πόλης μας. Ετσι αβίαστα… Εσένα που η ειλικρινής αγωνία σου για τα προβλήματα αυτής εδώ της χώρας και η προθυμία σου να τα λύσεις αμέσως μόλις εκλεγείς, προκαλούσαν ρίγη αγαλλίασης και αισιοδοξίας στο σαλόνι του σπιτιού μου, κάθε φορά που πατούσα το τηλεκοντρόλ και αντάμωνα το φιλικό σου χαμόγελο να διαχέεται από την μικρή οθόνη στην ατμόσφαιρα. Όχι,… τέτοιο μεγάλο κακό δεν θα σου κάνω.
Αποφάσισα να μην σε ξανά – φυλακίσω στην κάλπη. Να σε αφήσω ελεύθερο, απαλλαγμένο από υποχρεώσεις και προβλήματα, να αντιμετωπίσεις την ζωή καταπρόσωπο και όχι μέσα από το παραμορφωτικό φακό της μικροπολιτικής υποτέλειας… Θα δώσω σε άλλους, άχαρους και ανούσιους, χωρίς πολιτική προϊστορία, το θλιβερό προνόμιο να ασχοληθούν με τα κοινά. Ασ’ τους αυτούς.. Θα την πατήσουν.. Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους. Εσύ είσαι ο τυχερός… Αυτός που θα ελευθερωθεί από τα δεσμά της εξουσίας και της αλαζονείας… Και ίσως τότε τα πράγματα γίνουν καλύτερα για όλους μας και τα προβλήματα λύνονται πιο εύκολα και πιο καθαρά… Αλλά δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς γι’ αυτό.. Είναι απλά η αγάπη που σου προσφέρει απλόχερα ένας συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος….

tzibis

ΕΚΛΟΓΟ...ΧΑΡΤΟΥΡΑ

2010-10-21T23:02:00.001+03:00

Πως θα με πείσουν για την οικονομική πολιτική τους, κάτω από το βάρος μάλιστα του μνημονίου, όταν όλα τα κόμματα ξοδεύουν ένα σωρό λεφτά σε χαρτική ύλη για την προώθηση και διαφήμιση των υποψηφίων τους……….

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

2010-10-04T22:07:00.004+03:00

KASTORIADIS_VIDEO

2010-10-04T21:01:00.002+03:00

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

2010-09-25T19:36:00.005+03:00

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΝΗΛΙΟ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ
Ο σύλλογος ενεργών πολιτών Καλαμαριάς «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» στα πλαίσια των δράσεών του για το 2010 και εγκαινιάζοντας μια σειρά παρεμβάσεων σε τοπικό επίπεδο για την φιλοσοφία και την τέχνη στην εποχή μας, διοργανώνει εκδήλωση - συζήτηση για τη σκέψη του ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ με θέμα : ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Την εισήγηση των ομιλητών θα ακολουθήσει διεξοδική συζήτηση που θα συντονίζει ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ3 κ. Παντελής Σαββίδης.
Οι κύριοι ομιλητές είναι :
1. ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΕΛΗΒΟΓΙΑΤΖΗΣ Καθηγητής Φιλοσοφίας Α.Π.Θ.
2. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ Λεκτορας Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ.
3. ΠΕΤΡΟΣ ΜΟΥΡΕΛΟΣ Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα, προβολή βίντεο για τον Κορνήλιο Καστοριάδη, και έκθεση των βιβλίων του με επιμέλεια του βιβλιοπωλείου ‘ΙΑΝΟΣ’.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 1 Οκτώβρη στις 8.00 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς ‘ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ’, Μεταμορφώσεως 7-9 και Αργυρουπόλεως στην Καλαμαριά, (τηλ. 2310-481006, 2310-458591)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:
Ο Σωκράτης Δεληβογιατζής (1952) είναι καθηγητής της φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (από το 1993) και διετέλεσε (ή διατελεί) πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος του τμήματος Φιλοσοφίας και του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών. Από το 1980 διδάσκει φιλοσοφία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Δίδαξε επίσης ως επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια της Κύπρου και της Αθήνας. Έχει δώσει διαλέξεις και έχει λάβει μέρος κατ' επανάληψη σε συνέδρια και σεμινάρια τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Εξέδωσε βιβλία και δημοσίευσε πολυάριθμες μελέτες σε ελληνικούς και ξένους εκδοτικούς οίκους και περιοδικά.
Ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής έχει εκλεγεί Λέκτορας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. με αντικείμενο τη σύγχρονη πολιτική θεωρία. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτική θεωρία στα Πανεπιστήμια του Εssex (Master) και της Οξφόρδης (Ρh.D.). Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη νεότερη φιλοσοφία της ελευθερίας, στις σύγχρονες θεωρίες της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και στην πολιτική και φιλοσοφική κριτική στις ποικιλώνυμες δομές εξουσίας.
O Πέτρος Μουρέλος σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας και έκανε μεταπτυχιακό DEA στο Παρίσι στη Σχολή Ανώτατων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες (E.H.E.S.S.) με Διευθυντή Σπουδών τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Από το 1984 έως το 1986 έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια των Κ. Καστοριάδη, Claude Lefort, Alain Touraine, και Jack Joulliard.

ΔΙΕΞΟΔΟΣ

cosmin bumbuţ

2010-08-30T14:56:00.003+03:00

Ρουμάνος Φωτογράφος με καταπληκτική ματιά, διασημότατος στην Ευρώπη, που ασχολείται με πολλά είδη φωτογραφίας όπως το ρεπορτάζ, τη μόδα, το πορτρέτο, την ταξιδιωτική φωτογραφία κ.α. Το βιβλίο του Transit κέρδισε τον τίτλο "Art Book of the Year" το 2003…
Αξίζει να χαζέψει κανείς στο http://www.bumbutz.ro/
(Αλήθεια γιατί δεν τον γνωρίσαμε ακόμα στη χώρα μας στα πλαίσια κάποιας
Photobiennale ;;; και βλέπουμε πάντα τους ίδιους και τους ίδιους!!!...).-

...ΒΡΑΧΟ ΒΡΑΧΟ ΤΟΝ ..ΚΑΗΜΟ ΜΟΥ..

2010-08-07T20:48:00.008+03:00

Σ¨ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΕΡΙΝΗΣ ΡΑΣΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΥΣΤΟΚΙΑΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΠΛΗΝ ΦΤΩΧΟ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΣΒΑΡΝΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ.... (ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΚΑΚΟΥΔΙΑ ΙΕΡΙΣΣΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΙΤΣΙ ΣΙΘΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΤΑ ΟΜΟΡΦΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ...)

ΘΕΡΙΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

2010-08-01T15:03:00.008+03:00

ΛΕΟΝΤΙΝ ΑΝΤΕΓΙΕΦ (1871-1919)

..επειδη η πολιτικοοικονομικη εξαθλιωση και η κοινωνικη αποχαυνωση εχουν αναγκη την καλη λογοτεχνια….
Μεγαλος Ρωσος διανοητής, φίλος και συνοδοιπορος του Γκόρκι, που η σταλινική λογοκρισία καταδίκασε στην αφάνεια. Εκτός του ότι, παρ ολη την επαναστατική του πορεία, πρόβλεψε τα λάθη της μπολσεβίκικης επανάστασης και κυνηγήθηκε γι’ αυτό, προείδε και την ποιητική-εξπρεσσιονιστική αξία της φωτογραφίας, -ιδίως της εγχρωμης αυτοχρωματικής πλάκας-, όντας ο ίδιος πολύ σημαντικός φωτογράφος συγχρόνως και διορατικός πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας…
(Διάφορες εκδοτικές προσπάθειες κατά καιρούς έργων του με την τελευταια των εκδόσεων ‘AΓΡΑ’: ‘Η ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ”)

ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

2010-06-11T14:54:00.003+03:00

…ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΛΑΔΙ,
…ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΞΥΔΙ….
…ΠΕΝΤΕ ΤΟ ΛΑΔΟΞΥΔΟ…
«…Το σύστημα έλεγαν οι Αρχαίοι, και γι΄αυτό ήταν σπουδαίοι,
Είναι ένα βαρέλι γεμάτο σκόρδα…. μια γη γεμάτη σκορδαλιά..
Που γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…..
Και όλο και κάποιοι βγαίνουν στην επιφάνεια, και
Γίνονται μετά ‘Ωνάσηδες’ …
…………… Αυτό είναι και που το σώνει το σύστημα,
(ο καθένας), έχει την ψευδαίσθηση ότι θα βγεί ο ίδιος από το βαρέλι,
και θα πέσει μετά με τα μούτρα να φάει, να φάει, να φάει….
Γι΄αυτό βρωμάει ο κόσμος σκατίλα!!!!
Σκατίλα είναι η μυρωδιά του ανθρώπου που τρώει σκόρδα….
Παρα πολλά σκόρδα…. Όλα τα σκόρδα,
όλων των υπόλοιπων ανθρώπων!!!!...»

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ ( “ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ “)

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ

2010-05-25T10:59:00.002+03:00

Η "Διέξοδος" της καλής μεριάς, του λόγου, των εικόνων, των προτάσεων, της αντίστοιξης παλαιού και νέου, μετά την δεκαετή της δοκιμασία στα κελιά της συλλογικής άσκησης αλλά και του μοναχικού τρόπου, επιχειρεί την έκδοση δέκα διηγημάτων με φόντο ή υποδόρια αναφορά σε μια πόλη, που δεν της λείπει η ιστορία, το πάθος και η προοπτική.
Στο βιβλίο συμμετέχουν οι Θεοδώρα Τζόκα, Χρύσα Πανταζή, Στυλιάνα Γαλινίκη, ΚώσταςΚίτσος, Θανάσης Αργυρίου, Ολγα Τσιραμπίδου, Μαρίνα Μπαλτίδου, Κώστας Παναγιωτίδης, Μιχάλης Παναγιωτίδης και Ανδρέας Γιαννακός.
Η διάθεσή του προς το παρόν γίνεται από το σύλλογο Διέξοδος diexodospress@yahoo.gr (τηλ. 6947705491 Ελένη Παπαθεοδοσίου).

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΤΩΝΕΣ ΚΟΔΡΑ

2010-05-15T23:35:00.002+03:00

ΕΚΘΕΣΗ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΤΩΝΕΣ ΚΟΔΡΑ

2010-05-12T15:01:00.003+03:00

Oμαδική έκθεση Έγχρωμης και Ασπρόμαυρης φωτογραφίας πραγματοποιείται στους κοιτώνες του πρώην στρατοπέδου ‘Κόδρα’ (είσοδος από οδό Θεμιστοκλή Σοφούλη) στην Καλαμαριά από 14 μέχρι 20 Μα’ί’ου. Η έκθεση γίνεται στα πλαίσια του εβδομαδιαίου ‘φεστιβάλ τεχνών’ που διοργανώνεται από τον σύλλογο ενεργών πολιτών Καλαμαριάς «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» για τα 10 χρόνια λειτουργίας του. Έχει ελεύθερο θέμα και ατομικές συμμετοχές από τις σημαντικότερες φωτογραφικές ομάδες και συλλόγους της Θεσσαλονίκης.
Ειδικότερα θα συμμετάσχουν οι παρακάτω καλλιτέχνες:
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΒΑΡΣΑΚΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ ΕΥΗ, ΕΜΜΟΓΛΟΥ ΚΟΣΜΑΣ, ΖΕΡΒΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΚΑΡΚΑΤΣΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΚΙΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΚΥΡΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΜΠΑΛΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΜΠΑΛΤΙΑ ΕΛΒΙΡΑ, ΜΠΕΝΙΑΚΟΥ ΕΛΕΝΗ, ΜΠΟΝΙΟΣ ΤΑΣΟΣ, ΠΑΠΑΝΑΟΥΜ ΚΑΙΤΗ, ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ, ΤΣΙΑΝΗ ΕΥΤΕΡΠΗ, ΤΣΙΓΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΤΕΛΙΟΣ, ΧΑΤΖΗΣ ΚΩΣΤΑΣ και ΨΑΘΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.
Η έκθεση λειτουργεί:
Καθημερινές 18:00-21:00
Σάββατο και Κυριακή 11:00-14:00 και 18:00-21:00
Τηλ. Επικοινωνίας: 6947705491, 6977345494
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 14-5-2010 στις 8:30 το βράδυ και θα επακολουθήσει party εγκαινίων. -

ΗΜΕΡΕΣ ΚΡΙΣΗΣ

2010-05-02T00:35:00.002+03:00

ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ Η ΚΡΙΣΗ......

ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.....

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΔΙΚΑ ΜΑΣ...

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ....

(ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ....ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ...)

ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ ΖΟΖΕ...

2010-04-20T22:41:00.002+03:00

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ :
“…..Με όλη της την σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της της αισχρότητα, η φράση, (που είπα), όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής : “- H Aριστερά δεν έχει την παραμικρή ιδέα σε ποιόν κόσμο ανήκει…”. Στην προθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτώμενη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. ………δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας. Τίποτα απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτααλλο παρα μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια….”

ΔΙΑΦΑΝΟ ΣΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ:
“…M’ άλλα λόγια, πιο ξεκάθαρα, λέω πως οι λαοί δεν εκλέγουν τις κυβερνήσεις τους ώστε αυτές να τους ΄οδηγήσουν΄ στην Αγορά, αλλά είναι η Αγορά που ρυθμίζει με όλους τους τρόπους τις κυβερνήσεις ώστε να ΄οδηγήσουν΄ τους λαούς σε αυτήν…”
(AKOYTE κ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ…..)

ZOZE ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ : ‘ TO TΕΤΡΑΔΙΟ κειμενα που γράφτηκαν για το blog ‘ σελ. 41 και 38.

2010-03-17T21:11:00.001+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ :

O πολιτιστικός σύλλογος ‘ΔΙΕΞΟΔΟΣ ‘ σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό Δήμου Καλαμαριάς και στο πλαίσιο του εορτασμού των 10 χρόνων πορείας της στα δρώμενα της πόλης, διοργανώνει Φεστιβάλ Τεχνών, με εκθέσεις ζωγραφικής, σκίτσου, φωτογραφίας, video art, συναυλιών και θεατρικών δρωμένων, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στους κοιτώνες του στρατοπέδου Κόδρα από 14 μέχρι 20 Μαϊου 2010…
Οποιος ενδιαφέρεται, (ελεύθερο θέμα και συμμετοχή), να συμμετάσχει στην μεγάλη ομαδική έκθεση φωτογραφίας μπορεί να επικοινωνήσει στο τηλέφωνο 6977345494 (ΚΙΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ), μέχρι, τουλάχιστον, το τέλος του μήνα…

ΤΟ 'MAGNUM' ΣΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΔΟΛΛΑΡΙΟΥ

2010-02-17T12:22:00.002+02:00

Στα χέρια του δισεκατομμυριούχου Μάικλ Ντελ, ιδιοκτήτη της αμερικανικής εταιρείας ηλεκτρονικών υπολογιστών Dell, πέρασε το αρχείο του φωτογραφικού πρακτορείου Magnum. Οι 185.000 λήψεις θα φιλοξενηθούν στο ερευνητικό Κέντρο Χάρι Ράνσομ, θα είναι προσβάσιμες στο κοινό και σύντομα θα ψηφιοποιηθούν.
Σύμφωνα με τα Νέα, άγνωστο παραμένει το ποσό που κατέβαλε ο Αμερικανός επιχειρηματίας. Εύκολα μπορεί, όμως, να υποθέσει κάποιος ότι ο αριθμός θα είναι αστρονομικός, δεδομένου ότι 100 εκατ. δολάρια στοίχισαν μόνο τα ασφάλιστρα της μεταφοράς του αρχείου από τη Νέα Υόρκη στο Όστιν.
Ο Ντελ ήρθε σε συμφωνία και με το Πανεπιστήμιο του Τέξας, ώστε η συλλογή να φιλοξενηθεί στο Κέντρο Χάρι Ράνσομ και να είναι προσβάσιμη στο κοινό.
Το ερευνητικό κέντρο θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κατόχους αρχειακού υλικού του 19ου και του 20ού αιώνα. Αποφάσισε, δε, να ψηφιοποιήσει τις 185.000 πρωτότυπες φωτογραφίες.
Στο αρχείο του Magnum βρίσκονται αποτυπωμένες οι σημαντικότερες στιγμές του 20ού αιώνα. Αμέτρητοι δημιουργοί, διάθεσαν τις δουλειές τους σε αυτό. Από τους περιφημους ιδρυτές του Robert Capa, Henry Cartier-Bresson, George Rodger και David Seymour μέχρι τους Werner Bischof, ο Ernst Haas, Eugene Smith, Paul Fusco, Josef Koudelka, Alex Webb και Martin Parr και διάφοροι άλλοι ‘μύθοι’ της φωτογραφίας, καθώς και οι δικοί μας, Κων/νος Μάνος, Νίκος Οικονομόπουλος κ.α.
Τα δικαιώματα των φωτογραφιών ομως θα παραμείνουν (…αυτό δα έλειπε..), στα ίδια τα μέλη του Μagnum ή τους διαχειριστές της περιουσίας τους. --

ΛΟΥΤΡΑ ΠΟΖΑΡ _ 2010

2010-01-12T08:09:00.004+02:00

ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΜΑΣ

CHEMA - MADOZ

2009-12-28T22:07:00.002+02:00

Η ΚΑΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΡΑΣΙ...
ρίξτε μια ματια... http://haha.nu/creative/creative-photos-by-chema-madoz

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2009

2009-12-23T09:09:00.002+02:00

«… Το επάγγελμα μου, τα παιδιά μου, είναι για μένα σκοποί ή μέσα ή και τα δύο εναλλάξ; Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά: ασφαλώς δεν είναι μέσα για την ζωή μου, η οποία ‘χάνεται’ μέσα τους και είναι πολλά περισσότερα από σκοποί, γιατί ένας σκοπός είναι αυτό που θέλει κανείς αλλά εγώ ‘θέλω’ το επάγγελμα μου και τα παιδιά μου, χωρίς να υπολογίζω εκ των προτέρων που θα με οδηγήσει αυτό και τα θέλω πέρα και πάνω από ό,τι μπορώ να γνωρίζω γι’ αυτά…»

MERLEAU-PONTY (Από το βιβλίο «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ» του Jean-Louis Prat.).-

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ....

ΣΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟ

ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.....

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

2009-11-17T09:28:00.003+02:00

…ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΟΥ…

Τα μικρά, πράσινα ανθρωπάκια της μοναξιάς μου,
περπάτησαν στο δωμάτιο μου
εκείνο το παγωμένο βράδυ του Νοέμβρη.
Είναι τόσο μικρά και ασήμαντα
που μετά βίας γίνονται αντιληπτά,
είναι τόσο άσχημα και κακομούτσουνα
που τρομάζεις όταν τα κοιτάζεις κατάφατσα,
είναι τόσο πράσινα
που πλημμυρίζει το μάτι σου χρώμα.
---
Τα μικρά, πράσινα ανθρωπάκια της μοναξιάς μου,
Βγαίνουν από τις μυστικές κρυψώνες του κορμιού μου
και αρχίζουν τα ατελείωτα, υστερικά παιχνίδια τους.
Σκαρφαλώνουν στους τοίχους και τα ταβάνια,
κάνουν κολοτούμπες στο πάτωμα
με μανία και πάθος μικρού παιδιού.
Μπαινοβγαίνουν παντού με σχολαστικότητα:
στ’ αρχινισμένα μου βιβλία,
στην τηλεόραση που παίζει ξεχασμένη,
στα παλιά σκονισμένα κάδρα του τοίχου,
στα ράφια και τα συρτάρια της βιβλιοθήκης,
προσπαθώντας να μου τραβήξουν την προσοχή.
---
Είναι τρελά και παιχνιδιάρικα
τα μικρά, πράσινα ανθρωπάκια της μοναξιάς μου…
Μερικές φορές με θυμώνουν πολύ
και θέλω να τα ξεφορτωθώ.
Παίρνω τότε την μυγοσκοτώστρα
και τα κυνηγώ γύρω στο δωμάτιο.
Αυτά όμως κρύβονται στο κρεβάτι μου ,
κάτω από τα σκεπάσματα και τις κουβέρτες
χαχανίζοντας ειρωνικά…
Και όταν πετύχω ένα’
-ο τοίχος είναι γεμάτος πράσινες πιτσιλιές-,
με περικυκλώνουν με παράπονο
και τραγουδούν παλιά θλιμμένα τραγούδια
για εραστές που σκοτωθήκαν
και μακρινές χώρες που δεν θα γνωρίσω ποτέ...
Τα παρατάω τότε κλαίγοντας,
τα εγκαταλείπω στα παιχνίδια τους,
απελπισμένος…
----
Τα αγαπώ, τα μικρά, πράσινα ανθρωπάκια της μοναξιάς μου,
όλα έχουν κάτι να μου διδάξουν….
Ένα μονάχα δεν μοιάζει με τ’ άλλα.
Δεν τρέχει, δεν γελάει, ούτε κάνει παράξενα παιχνίδια,
παρά στέκεται σιωπηλό και ακίνητο
δίπλα στο μολύβι μου,
και πάνω στο τσιγάρο που καπνίζει ξεχασμένο στο τασάκι,
κοιτώντας με συνέχεια με δύο τεράστια θλιμμένα μάτια…
Και αυτό το τελευταίο
ε σ έ ν α μου θυμίζει,
ότι πέρασαν πια τα χρόνια
και ποτέ δεν θα σε ξαναδώ…….

ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

2009-11-01T23:04:00.004+02:00

«…ΟΡΓΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ….»
(τοπική εφημερίδα).

«..ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ..» :
- Ε’ι’…, φίλε. Πως μπορώ να πάω στην πόλη από εδώ;
- Πήγαινε ακριβώς δεξιά, εκεί που πρόκειται να χτίσουν το καινούργιο εμπορικό κέντρο,
Προχώρα ευθεία περνώντας από εκεί που θα ανοίξουν τον νέο αυτοκινητόδρομο,
Στρίψε αριστερά, στο σημείο που θα γίνει το καινούργιο αθλητικό κέντρο
Και συνέχισε να προχωράς μέχρι να συναντήσεις το ανάχωμα του drive – in . Δεν θα χαθείς… Και αυτός είπε… Αυτό πρέπει να είναι το μέρος…
Χρυσές μεγαλουπόλεις, χρυσές πόλεις….
Χρυσές μεγαλουπόλεις, χρυσές πόλεις….
Μεγάλα αυτοκίνητα σε μακριές ουρές ψέλνουν και τραγουδάνε…
ΑΛ’Ι’ΛΟΥ’Ι’Α… Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ…
- Νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε μερικές βουνοπλαγιές εδώ.
Διαφορετικά θα υποβαθμιστεί το τοπίο..
Και τι λέτε για μερικές σειρές από σκαλοπάτια ??
Να ένας άνθρωπος που ζεί μια ολόκληρη ζωή με δυσκολίες
Όπου και να πάει παραμένει ξένος. Λειψή ζωή..
Μονάχα παραμιλάει.. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ…
ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ… ΑΛ’Ι’ΛΟΥ’Ι’Α…
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ…

LAURIE ANDERSON – BIG SCIENCE
(από το ομότιτλο L.P.)

IRVING PENN MEMORIAL

2009-10-08T14:29:00.002+03:00

Μας άφησε, ‘πλήρης ημερών’ και σε ηλικία 92 ετών ο διάσημος Αμερικανός φωτογράφος IRVING PENN. (Τελικά όλο και περισσότεροι φωτογράφοι ‘χτυπούν’ τα 90. Όπως οι δικοί μας, Νικολέρης, Λέτσιος κ.α. αλλά και ο BRESSON κ.λπ έζησαν αρκετά, πολύ περισσότερο απ΄ ότι η ανθυγιεινή καθημερινή επαφή με τον σκοτεινό θάλαμο θα μπορούσε να προδιαγράψει…Ίσως το ‘μεράκι’ της καλλιτεχνίας τους επιμηκύνει την ζωη…).
Για το σημαντικό έργο του Πέν, -ο οποίος ήταν και αδερφός του σκηνοθέτη ΑΡΘΟΥΡ ΠΕΝ-, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον άψογο συνδυασμό της κομψότητας με τον μινιμαλισμό και ο ίδιος αποκαλέστηκε από τους Λος Άντζελες Τάιμς σαν «μεγάλος δάσκαλος της αμερικανικής μόδας» ενδιαφέροντα είναι τα παρακάτω links :
Irving Penn: Platinum Prints at the National Gallery of Art
Official site
Gallery of 123 photos by Irving Penn
Art News Online article on a Penn photo
Irving Penn gallery
Irving Penn at Luminous Lint
Irving Penn in Paris in the 50'(French)
A selection of photographs

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ΧΡΕΟΚΟΠΟΥΝ......

2009-09-11T22:41:00.002+03:00

Τα πνευματικά δικαιώματα για το έργο της πασίγνωστης Αμερικανίδας φωτογράφου Eni Leibovitz καθώς και τρία ακίνητά της στη Νέα Υόρκη, είχαν δηλωθεί ως εγγύηση για δάνειο 24 εκατ. δολαρίων που της χορήγησε η Art Capital Group, μια νεοϋορκέζικη εταιρεία που ειδικεύεται στα δάνεια με ενέχυρα έργα τέχνης.
Η προθεσμία εξέπνεε την Τρίτη, και η φωτογράφος κινδυνεύει να χάσει τα πνευματικά δικαιώματα για όλα της τα μέχρι τώρα πορτραίτα. Και μιλάμε για τα καλύτερα εξώφυλλα των περιοδικών «Rolling Stone» και «Vanity Fair»… (ποιός δεν θυμάται τις ερωτικές πόζες του Λέννον με την Γιόκο Όνο, τους μορφασμούς του Μίκ Τζάγκερ στις συναυλίες κ.α.) .
Τελικά η εταιρία απέσυρε τελικά προσωρινά τη μήνυσή της, δίνοντας χρόνο στην 59χρονη φωτογράφο που έχει φωτογραφήσει τα μεγαλύτερα αμερικανικά ονόματα των τελευταίων σαράντα χρόνων να ..μαζέψει λεφτα…..----

ΠΑΡΑΚΜΗ...

2009-08-11T23:57:00.003+03:00

"..... Η χώρα συνταράσσεται με τρόπο πρωτόγνωρο, η εξουσία σε σύγχυση, οι αρχές διαλυμένες, οι αξίες σε προχωρημένη φάση ανατροπής, η απώλεια της αίσθησης του δημοσίου σεβασμού εξαπλώνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, ούτε ο θεός, πιθανότατα, δεν ξέρει που μας οδηγεί......"

(ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ ......."ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ" )

Φράσεις με πληθώρα συνειρμών απο το τελευταίο μυθιστόρημα του μεγάλου Πορτογάλου.....

PALERMO΄S SHOOTING (του Wim Wenders)

2009-08-05T14:49:00.003+03:00

-μια συζήτηση ανάμεσα στον Θάνατο(Dennis Hopper) και τον Φωτογράφο (Campino)-

-Οι άνθρωποι νομίζεται πως ότι αντιλαμβάνεστε είναι μοναδικό.
Ειδικά εσείς οι φωτογράφοι.
Έχετε πολλή αυτοπεποίθηση.
Μη με παρεξηγείς. Δεν είμαι εναντίον της φωτογραφίας.
Αντίθετα μου αρέσει πολύ αυτή η εφεύρεση.
Δείχνει καλύτερα από κάθε άλλο τις προσπάθειες του μόχθου μου.
-Τι εννοείς;
-“Θάνατος Εργαζόμενος”.
Έτσι έπρεπε να ονομάζονται οι πιο πολλοί φωτογράφοι.
Αιχμαλωτισμένη ζωή…
Μου αρέσει η ιδέα του αρνητικού.
Η αντίστροφη πλευρά της ζωής.
Η αντίστροφη πλευρά του φωτός.
- Οι πιο πολλές κάμερες δεν το κάνουν πια. Έχουμε προχωρήσει στο ψηφιακό σύστημα.
- Το επιχείρημά μου:
Με το ψηφιακό, περιττό να εμπιστεύεσαι αυτό που υπάρχει.
Είναι ανοιχτή πρόσκληση για παραποίηση.
Όλα γίνονται τυχαία, μπερδεμένα, θολά.
Χάνεις… την “ουσία”.
Κι εσύ… την έχεις χάσει.
Πολλές φορές Φιν.
Φοβάσαι τον υπαρκτό κόσμο.
Το αληθινό φως.
Το αληθινό σκοτάδι.
Το εποπτεύεις.
Θες να το στολίσεις.
Ή το χειρότερο. Προσπαθείς να το αναπλάσεις.
Αυτός είναι ο φόβος του θανάτου!
Ο φόβος της ζωής…είναι ο φόβος του θανάτου!
- Και τι ξέρεις εσύ για τη ζωή;
- Δεν έχεις καταλάβει την αληθινή μου φύση.
Αγαπώ τη ζωή. Την αγαπώ πολύ. Οι θνητοί δεν θα εκτιμούσατε
τη ζωή αν δεν υπήρχα εγώ.
Κι έχω βαρεθεί.
Έχω βαρεθεί που παίζω το ρόλο του κακού.

(Από το blog του Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ... )

ΦΙΜΩΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2009-05-13T00:46:00.002+03:00

"…Στο κελί της φυλακής κατέληξε ο Έλληνας Περικλής Αντωνίου επειδή, κατά την πασχαλινή του επίσκεψη στην Αγγλία, φωτογράφησε στο μετρό του Λονδίνου ένα κοριτσάκι. Ο επί 25 χρόνια εραστής της καλλιτεχνικής φωτογραφίας οδηγήθηκε στο κελί, χωρίς παπούτσια και με καμία επικοινωνία με τους δικούς του ενώ ορίστηκε δικάσιμος για την υπόθεση του….” εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 5-5-2009

Χωρίς σχόλια…Η ηλιθιότητα και η ανεγκεφαλιά του σύγχρονου Αγγλικού κράτους στην ύστερη νέο-φιλελεύθερη μετά – Μπλέρ(=Μπούς) εποχή…. (Και μιλάμε για έναν διακεκριμένο και βραβευμένο φωτογράφο…). Σε λίγο θα μπορούμε να φωτογραφίζουμε μόνο μετά από …γραπτή αίτηση και με πρωτόκολλο… Για να προστατέψουμε, ταχα, την ελευθερία του άλλου. Οσον αφορά την ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας… Αυτή πήγε περίπατο… Χάθηκε, ισοπεδώθηκε μέσα στο κλίμα φόβου άγχους και καχυποψίας που γέννησε η αντιτρομοκρατική υστερία των Αγγλοσαξονικών χωρών, μετά τις 3-11... Πως μπορεί όμως να παραχθεί πολιτισμός χωρίς ελευθερία δημιουργίας και έκφρασης.. Μόνο από τα υπέρογκα κονδύλια που διατίθενται για την κάθε Modern Tate Gallery. Μόνο και μόνο για να συρρέουν τουρίστες. Αυτό είναι καταναλωτισμός, αγαπητοί φιλότεχνοι Εγγλέζοι, και όχι πολιτισμός… Αυτή την πολιτιστική Ευρώπη θέλουμε να φέρουμε και στην χώρα μας.. Να μας λείπει…

ΕΑΡΙΝΟΣ ΡΙΤΣΟΣ

2009-05-08T12:03:00.006+03:00

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-πού μήτε εγώ δεν ξέρω τί σημαίνουν.
Αύτό πού δεν ξέρω ακόμη με κρατάει. Κι εσύ χεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.Δεν ξέρω σου λέω.
Δύο παράλληλα φώτα απ' το ιδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού που πέφτει τον χειμώνα, απο το ξεχειλισμένο λούκι.
Ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει από ενα τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο αργά-αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο σαν τον λυγμό ενος πουλιού.
Δεν ξέρωτί σημαίνει αυτος ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τα άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν τ' αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας. Κοιτούσαπως κοιμότανε,
το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι- Δεν ήταν μόνο ο ερωτας.
Αυτη η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν
εκείνο το ανεξήγητο
πουζήτησα, άσκοπα και πάλι,
να στο εξηγήσω.---

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - 'ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ'

ΠΕΡΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ (...σε 25 οπτικά μαθήματα...)

2009-05-01T23:09:00.008+03:00

1. ΚΩΝ/ΠΟΛΗ

2. ΛΕΣΒΟΣ - ΜΟΛΥΒΟΣ

3. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

4. ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

5. ΛΙΜΕΝΑΡΙΑ ΘΑΣΟΥ (ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ)

6. ΠΡΑΓΑ

7. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

8. ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

9. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

10. ΓΡΙΒΑ - ΠΑΪΚΟ

11. ΚΑΣΤΟΡΙΑ

12. ΣΥΒΟΤΑ

13. ΠΡΕΒΕΖΑ

14. ΜΕΤΣΟΒΟ

15. ΕΛΑΤΗ

16. ΣΠΗΛΑΙΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

17. ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

18. ΠΑΤΡΑ

19. ΜΙΚΡΟ ΠΑΠΙΓΚΟ

20. ΠΑΡΓΑ

21. ΛΙΒΑΔΙ ΟΛΥΜΠΟΥ

22. ΚΕΡΚΥΡΑ

23. ΠΑΡΙΣΙ (ΜΕΤΡΟ)

24. ΛΙΣΣΑΒΟΝΑ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ)

25. ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΠΡΙΛΗΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ ! ! !.

2009-04-03T00:23:00.004+03:00

ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ

‘ Ανοιξη; Λάθος κάνεις
Δε γράφει τίποτα τέτοιο εδώ η διαταγή.
Κάτω από την γλώσσα των επιθυμιών
για να μην πούν τα ονόματα’ να τα καταπιούν
αν τις βασανίσει η σύλληψή τους.
…..
Άνοιξη όχι. Απόδραση ξαφνιάσματος
Από αφύλακτη θύρα δευτερολέπτου
Όπως αποδρά η αστραπή
μέσα από ράγισμα κόκκινο θνησιγενές
του μαύρου θόλου….’
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ( ‘ΗΧΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ’

ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΑΠΟ ΠΡΑΓΑ

2009-03-29T22:10:00.004+03:00

«.. Την χάραξι φρόντισε τεχνικά να γίνει.
Έκφρασις σοβαρή και μεγαλοπρεπής.
Το διάδημα καλύτερα μάλλον στενό,
Εκείνα τα φαρδιά των Πάρθων δεν με αρέσουν.
Η επιγραφή, ως σύνηθες , ελληνικά,
οχ’ υπερβολική, όχι πομπώδης –
μην τα παρεξηγήσει ο ανθύπατος
που όλο σκαλίζει και μηνά στη Ρώμη-
αλλ’ όμως βέβαια τιμητική.
Κάτι πολύ εκλεκτό από το άλλο μέρος
Κανένας δισκοβόλος έφηβος ωραίαος.
Προ πάντων σε συστήνω να κοιτάξεις
(Σιθάσπη, προς θεού, να μην λημονηθεί)
Μετά το Βασιλευ και το Σωτήρ,
να χαραχθεί με γράμματα κομψά, Φιλέλλην.
Και τώρα μη με αρχίζεις με ευφυολογίες,
τα ‘Πού οι Ελληνες’ και ΄Πού τα Ελληνικά’
πίσω από το Ζάγρο εδώ, από τα Φράατα πέρα’.
Τόσοι και τόσοι βαρβαρότεροί μας άλλοι
αφού το γράφουν, θα το γράψουμε κ’ εμείς…»
(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ : ‘ΦΙΛΕΛΛΗΝ’ (1912))

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

2009-03-17T22:59:00.004+02:00

"............Τώρα γερτός και εγω, ξανά, μες τα μουγγά τα δειλινά,
θ' αναπολώ γλυκά - ποιός ξέρει,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι....."

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ (ΠΟΘΟΣ)

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

2009-03-08T23:58:00.004+02:00

"..Θέλω να κουβεντιάσω σ'ένα καφενείο
που να' χει πόρτα ανοικτή
και να μην έχει θάλασσα...
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή...
να μπάινει ο ήλιος στο κονιάκ
και η σκονη μαζυ με τα τσιγάρα στα πνεμόνια μας..."

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ ( Από την συλλογη "ΙΔΙΩΝΥΜΟ")

ΜΟΝΑΞΙΑ

2009-03-06T00:38:00.004+02:00

" ...Κάθε φορά που βρέχει μοναξια
φουσκώνουν της ποίησης ρυάκια.."
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Φυλαχτείτε απ' την πλημμύρα που έρχεται.......

ΚΕΦΑΛΙ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΣΕ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

2009-02-11T14:21:00.002+02:00

Είσαι καλός εσύ~ βλέπεις το παρελθόν κι ευχαριστιέσαι.
Κάθε μέρα το ίδιο παρελθόν: ένα κεφάλι μοναχό.
Ό, τι απέμεινε απ' το κορμί.
Σίγουρο παρελθόν.
Όμως εγώ μεγάλωσα, έχω πεθάνει πια
Κι ακόμα δεν απέκτησα κορμί.
Αυτό ποτέ σου δεν το είδες.
Είχα για λίγο μοναχά τις νύχτες που κοιμόσουν
Μα μου το σπάραξαν
Γυναίκες, άντρες και παιδιά
Ολόκληρες πατρίδες αυταπάτες
Θηρία πέρασαν
Τις νύχτες που εσύ κοιμόσουν
Μεσ' το δικό μου παρελθόν

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ
Από το blog του ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ ‘ΠΟΙΗΤΙΚΑ’

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

2009-02-07T23:44:00.002+02:00

" ΝΕΡΟ - ΡΕΥΜΑΤΑ"

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ανακαινίστηκε, απόκτησε πιο μικρούς και πιο λειτουργικούς εκθεσιακούς χώρους και μας περιμένει, μεχρι τις 25 Μαρτίου στην μεγάλη διπλή ομαδική έκθεση με θέμα το νερό με τον τίτλο «ΝΕΡΟ – ΡΕΥΜΑΤΑ» . Το ένα μέρος αφορά τα φετινά βραβεία και τις συμμετοχές στον διεθνή διαγωνισμό PRIX PICTET που είχε θέμα το νερό, ενώ στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται έργα δημιουργών από την Ελλάδα και το εξωτερικό που επικεντρώνονται στο υδάτινο στοιχείο.
Αν και η διαφήμιση είναι κάτι που δεν συνάγει με τους σκοπούς και την ιδεολογία αυτού του blog είναι μια έκθεση που συνιστάται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της φωτογραφίας αυτής της πόλης, μίας πόλης που παρόλη την ύπαρξη του μοναδικού ελληνικού μουσείου φωτογραφίας, συνεχίζει να τρέφεται με τα εκθεσιακά ψίχουλα που αφήνουν τα ‘λουκούλεια’ εικαστικά φωτογραφικά γεύματα της Αθήνας…. (Αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη φωτογραφική ιστορία….).--

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

2009-01-08T02:17:00.003+02:00

Φτάσαμε αισίως τελικά και στο ιδιαίτερο εκείνο έτος που μερικές δεκαετίες πριν τραγούδαγε ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ σε εκείνο το αλησμόνητο ποπ τραγουδάκι. Μπήκε με χιόνια, εξεγέρσεις και …ανασχηματισμούς το 2009 και κανένας δεν ρώτησε τον κ. Τουρνά αν είναι όντως ‘…εξήντα χρονών…΄ και αν ελπίζει ότι η γυναίκα του θα ‘…φαίνεται νέα…’. Δεν μπορώ να πώ ότι είμαι αισιόδοξος… Και τα γεγονότα με επαληθεύουν καθημερινά. (Εκείνο το ηλίθιο Αμερικάνικο ευφυολόγημα ‘think positive’ εδώ μου κάθεται…). Απλά κάθομαι και αναλογίζομαι πόσοι από όλους εμάς που κάποτε πιτσιρικάδες σιγανομουρμουρίζαμε εκείνο το τραγουδάκι, κατάφεραν τελικά να σύρουν την ζωή τους ως εδώ… Μερικοί έμειναν στον δρόμο…κάποιο τροχαίο , κάποια αρρώστια και το νήμα κόβεται… Είμαστε από τους τυχερούς λοιπόν????? Και πόσες άλλες μελλοντικές ημερομηνίες θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε…Θα αντέξω άραγε να φτάσω μέχρι την χρονιά της αγαπημένης μου κινέζικης ταινίας με τον τίτλο «2046» ή ….θα είμαι στέρεος στα πόδια μου με την λήξη του πρωτοκόλλου για την κλιματική αλλαγή το 2025 ή … θα δω τον πρώτο α΄νθρωπο στον Αρη το 2033 ή…???? Θα ήταν άραγε σωστό να το ξέραμε εκ των προτέρων …ή όχι… Πάντως δεν έχει αλλαξει και πολύ ο κόσμος μας από την δεκαετία τοπυ 70 που γράφτηκε το τραγούδι. Τα ίδια λαμόγια, οι ίδιες αδικίες , ο ίδιος πόνος…. ο ίδιος γνωστός σκατόκοσμος. Μάταια ο Τουρνάς με την φορτισμένη φαντασία της εποχής προσπαθούσε να ανιχνεύσει έναν διαφορετικό μελλοντικό κόσμο. Το μόνο που αλλαζει είναι οι εικόνες της φύσης καθώς ντύνεται στα άσπρα και οι ομορφιές της ορεινής Ελλάδας που είναι ατελείωτες, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ λοιπόν, έστω και καθυστερημένα λογω εκδρομών και διακοπών σε μέρη που η blogόσφαιρα φαντάζει μακρινή και δεν πρέπει να κουβαλάς το παραμικρό laptop, καλή χρονιά σε όλους μας ακόμα και στους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας…..

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

2008-12-14T23:22:00.001+02:00

‘ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ … ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝ’

Έχει αναλωθεί πολύ φαιά ουσία και λόγος, από σκεπτόμενους και ανεγκέφαλους, από δημόσια πρόσωπα και καθημερινούς τύπους, από ιθύνοντες και μη, με συζητήσεις επί συζητήσεων για όλα αυτά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, (αν φυσικά έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους γιατί ακόμα η ένταση τους συνεχίζεται….). Και όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα, παρόλο που για πρώτη φορά στα χρονικά επιτυγχάνεται κάποια σύγκλιση απόψεων για το αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας που βρήκε αφορμή την δολοφονία του νεαρού να ξεσπάσει. Ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε άλλαξε την πολιτική της (τουλάχιστον μέχρι τώρα), ούτε ‘μυστικοί πράκτορες’ από ‘ξένα σκοτεινά κέντρα’ επιβουλεύτηκαν την χώρα μας (εδώ οι απόψεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. και της εφημερίδας ‘ΑΥΡΙΑΝΗ’ συμπορεύονται, ίσως επειδή τα μυαλά και των δύο εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος, το …μηδενικό…, όπως έλεγε ο αείμνηστος Ραφαηλίδης), ούτε κάν κανένα νομοσχέδιο για αναδιοργάνωση της αστυνομίας δεν βρέθηκε στον ορίζοντα, ούτε τελικά η επανάσταση πραγματοποιήθηκε, (παρόλο που μας έγνεψε για λιγάκι από μακριά….). Τι έγινε λοιπόν…. Γιατί τέτοια ένταση από μια τόσο μικρή χώρα? Υπήρχε πραγματικά τέτοια ένταση ή μας την δημιούργησαν τεχνητά λόγω σκοπιμοτήτων? Και αν υπήρχε γιατί δεν ιδρώνει, μέχρι τώρα, το αυτί κανενός για να έχει κάποιο αποτέλεσμα αυτή η κατάσταση???… ή μήπως έχει… Μάλλον το αποτέλεσμα υπάρχει αλλά δεν είμαστε ακόμα σε θέση να το βιώσουμε. Απλά το ψυχανεμιζόμαστε… Σαν την οσμή από τα δακρυγόνα που πλανιέται ακόμα στην ατμόσφαιρα. Η νέα γενιά έρχεται ακάθεκτη. Παιδιά που δεν μεγάλωσαν σε αλάνες αλλά σε διαμερίσματα, που έχουν συσσωρεμένη ενέργεια και θέλουν να κάνουν θόρυβο, που δεν βίωσαν στερήσεις για να έχουν κόμπλεξ, που μπούχτισαν από τον κοινοβουλευτισμό για να είναι κομματικοποιημένοι, που είναι πληροφορημένοι για όλα λόγω ίντερνετ και σαφώς πιο ώριμοι και πιο σοφοί από εμάς τους σαραντάρηδες, που αντιμετωπίζουν το ‘παιχνίδι’ με τους μπάτσους και το σπάσιμο των βιτρίνων σαν πλατφόρμα video game, χωρίς ιδεολογικά (βλ. κομματικά) κίνητρα (βλ. συμφέροντα). Πώς να περιορίσεις αυτά τα παιδιά στον εκφυλισμένο τηλεοπτικό χρόνο. Θα έρθει η ώρα που θα πάρουν παραμάζωμα, Πρετεντέρηδες, Τριανταφυλλόπουλους και όλο το κακό συναπάντημα…. Αυτή η αλλαγή έρχεται. .. Για να έχει αποτέλεσμα όμως επιβάλλεται να ασχοληθούν οι όποιοι ιθύνοντες (είτε ΝΔ είτε ΠΑΣΟΚ) ουσιαστικά μαζύ τους και όχι …‘παρεμπιπτόντως’. Η αναδιάρθρωση της Παιδείας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα σε σχέση με όλα, πολύ περισσότερο με την αναδιάρθρωση της Οικονομίας. Και μιλάω για την ατομική-προσωπική, παιδεία-οικονομία και όχι για την συλλογική που ως συνήθως είναι σε χέρια α-νοήτων. Όσο είναι ακόμα καιρός.. Γιατί η λεζάντα με το game over δεν φάνηκε ακόμα στην οθόνη του μυαλού μας..—

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Και για όποιον ρωτήσει γιατί στην Ελλάδα και όχι κάπου αλλού ας αναρωτηθεί σε ποιο μέρος της Ευρώπης και του Κόσμου ο καφές έχει 5 ευρώ σε συνοικιακή καφετερία, οι φροντιστηριακές ώρες είναι περισσότερες από τις σχολικές και το κράτος προσφέρει τέτοια ελάχιστα ψίχουλα φροντίδας στον πολίτη (βλ. ΙΚΑ κλπ).--

ΑΔΕΡΦΕ ...ΜΟΛΟΤΩΦ

2008-12-12T01:42:00.007+02:00

«Μη ρίχνετε άλλα δακρυγόνα… κλαίμε και μόνοι μας…»

1) “Βόμβα μολότωφ, συμφωνα με την wikipedia, ονομάζεται εμπρηστικός μηχανισμός ο οποίος αποτελείται από γυάλινη φιάλη γεμάτη με εύφλεκτο υγρό το στόμιο της οποίας κλείνεται με ύφασμα. Πριν τη χρήση του, το ύφασμα αναφλέγεται για να χρησιμοποιηθεί ως φυτίλι. Με την πτώση της φιάλης, αυτή σπάει, το εύφλεκτο υγρό απλώνεται σε μεγάλη επιφάνεια και το ύφασμα μεταδίδει τη φωτιά. Το κοκτέιλ μολότωφ λόγω της απλής του κατασκευής χρησιμοποιείται σε μάχες πόλεων.”
Πήρε το όνομά του από τον σοβιετικό πολιτικό της εποχής του Στάλιν Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ (αραγε το θυμάται αυτό η κ. Παπαρήγα όταν ξεσπαθώνει εναντίον των εξεγερμένων νέων, των κουκουλοφόρων και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α......), που την επινόησε για να βοηθήσει τα άτακτα τμήματα του δημοκρατικού στρατού στην αντιπαράθεση τους με τα τις φάλαγγες του Φράγκο στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ένα όπλο, γνήσιο τέκνο του σοσιαλισμού και της επανάστασης, τόσο εκδηλωτικό και πηγαίο, γιατί λοιπόν να απορρίπτεται και να εξοστρακίζεται από ένα αριστερο και επαναστατικό κόμμα, όπως θέλει να πιστεύει ότι είναι το Κ.Κ.Ε.??? Το πνεύμα του Βιατσεσλαβ Μιχαήλοβιτς περιφέρεται σε κάθε δρόμο και κάθε σοκκάκι που η οργή και η αγανάκτηση μιας ξεχασμένης (βλ. ξεγραμμένης) γενιάς ξεδιπλώνει την δική της κατάθεση ζωής σε μια κοινωνία αποκλεισμού και καταστολής, σε μια κοινωνία αποβλάκωσης και ερημοποίησης των ιδεών, ανορθολογισμού και μικροκομματικών συμφερόντων, περιφέρεται και θα καταμαρτυρήσει στον μεγάλο ‘πατερούλη’ όλες τις λεκτικές αταξίες της κ. Παπαρήγα. Και τότε ο παππούς Ιωσήφ από τα ουράνια θα εξαπολύσει τους κεραυνούς του, (άλλο είδος μολότωφ) και θα πετύχει τους άχαρους, ρομποτοποιημένους συνοδοιπόρους στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, διαποτίζοντας κάθε ικμάδα της ύπαρξής τους με ‘πνοή ζώσα’ και συναίσθημα, μετατρέποντας τις άψυχες και στείρες ιδέες τους, σαν άλλος δόκτωρ Φρακενστάιν, σε ζωηρό επαναστατικό ‘τέρας’ που θα φλέγεται (όχι από μολότωφ αλλα) από ζωή και ελευθερία και θα καταπιεί αυτή τη σάπια κοινωνία που ζούμε….Μέχρι τότε ας μείνουν στην άκρη τα πολιτικά παιχνίδια και ας αφουγκραστούμε όλον αυτόν τον εξεγερμένο συμφερτό που (έστω και υπό κάποιους όρους καθοδηγούμενο), μέσα από τις κουκούλες και τις μολότωφ, έχει κάτι να μας πεί και κάπου να μας αγγίξει….. 2) Είναι τελικά παράξενο, τραγικά παράξενο, πως φέρνει η συγκυρία μερικές φορές τα πράγματα και πως μια εν ψυχρώ δολοφονία αστυνομικού, που δεν ήταν και η μοναδική στα χρονικά της αστυνομικής καταστολής, (καμιά πενηνταριά φόνους μετράνε στα τελευταία είκοσι χρόνια…), θα πυροδοτούσε μια τέτοια αντίδραση που θα έφτανε μέχρι τη γενική διάλυση και το ακαταλόγιστο χάος ενός ολόκληρου κράτους…. (ή μήπως αυτό το νεοελληνικό μόρφωμα που ζούμε δεν υφίστατο ποτέ σαν ‘κράτος’ παρά μόνο σαν μια αχυρένια ‘παράγκα’, της διαπλοκής και της υποκρισίας, που έφτανε η πνοή ενός αγανακτισμένου δεκαπεντάχρονου για να σωριαστεί κατάχαμα…). Αξίζει την διάσταση της μια τέτοια γενικευμένη οργή ή προβάλλεται η διογκωμένη υπερβολική της ματιά μέσα από τα Μ.Μ.Ε. που η συνάφεια και υποστήριξη τους στο όλο θέμα δεν δικαιολογείται, αναλογίζοντας ότι παραμένουν διαμορφωτές συνειδήσεων και φερέφωνα των εκάστοτε συμφερόντων της εξουσίας. Είναι απορίας άξιο πως μεταβλήθηκαν από τηλεδικαστές αν όχι σε συμπαραστάτες ιδεολογικά των γνωστών- αγνώστων κουκουλοφόρων, τουλάχιστον και για πρώτη φορά σε αντικειμενικούς κριτές. Ανακάλυψαν μήπως την αληθινή δημοσιογραφία (τρέμε Κούλογλου…) ή αναλώθηκαν μόνο στο συγκεκριμένο περιστατικό για κάποια άγνωστη αιτία (τόσο δάκρυ για τον Αλέξη …δεν θα το ευχόταν ο ίδιος ούτε στα πιο απύθμενα βάθη της ανθρώπινής του ματαιοδοξίας, όταν ζούσε) παραμερίζοντας το όλο ιδεολογικό-οικονομικό-κοινωνικό πλέγμα που το περιβάλλει. Μήπως κάποιοι από τα στυγερά συμφέροντα του ανορθολογισμού που βρίσκεται πέρα και πάνω από τις εξουσίες της πολιτικής και των καναλιών έχουν ενοχληθεί απερίγραπτα από τα δεδομένα του σκανδάλου Βατοπεδίου και τρίζει το οικοδόμημα της λογικής τους, ώστε θέλησαν να στρέψουν την κοινή γνώμη κάπου άλλού αλλά τελικά η κατάσταση τους ξέφυγε, έχασαν, κοινώς, την μπάλα και έγινε αυτό που έγινε… ‘Η μήπως ωρίμασαν οι συνθήκες για επανάσταση, για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα, (που ιστορικά αυτό συμβαίνει πάντα μετά από οικονομική εξαθλίωση, πράγμα που υφίσταται στις μέρες μας…). Άνοιξαν οι ασκοί για για έναν καινούργιο Μάη και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι… Τότε που έιναι οι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες, γιατί δεν αφήνουν τον ζεστό τους καναπέ, που είναι οι διανοούμενοι, οι ‘πνευματικοί ταγοί’ σαν τον Σαρτρ στο φλεγόμενο Παρίσι ή μήπως στην Ελλάδα εκλείπει δυστυχώς το είδος…. Αμέτρητες απορίες θολώνουν το κουρασμένο μου μυαλό. Που θα φωτιστεί μονάχα από την θαλπωρή που αφήνει η φλόγα της μολότωφ στο πρόσωπο ενός μπάτσου….. 3) Η απόλυση του φωτορεπόρτερ του ‘Ελεύθερου τύπου’ ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΡΩΝΗ επειδή τράβηξε τις φωτογραφίες των αστυνομικών να σημαδεύουν με όπλο διαδηλωτές (Tvxs), πέρα από προσπάθεια φίμωσης της δημοσιογραφικής αλήθειας ξαναφέρνει στην επιφάνεια το παλαιό πρόβλημα της σχέσης μιας φωτογραφίας με τον δημιουργό της και το πολυδιάστατο θέμα των copyright στην χρήση και την διακίνηση μιας εικόνας. Γιατί το θέμα δεν αφορά την δημοσίευση ή όχι της επίμαχης φωτογραφίας αλλά τον τρόπο δημοσίευσης και αν αυτός παραβιάζει κάποιο συμβόλαιο που απαγόρευε την διαρροή της σε άλλα διαφορετικά μέσα. Πέρα από την νομική υπόσταση μιας τέτοιας κατηγορίας, που μπορεί και να ισχύει στον χώρο των εφημερίδων (αν και μου φαίνεται πολύ ακραίο να εφαρμόζεται μονάχα στην συγκεκριμένη εικόνα και με την συγκεκριμένη τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα…), το όλο θέμα καταντάει κάπως γελοίο στην εποχή του διαδικτύου και του καταιγισμού των εικόνων – φωτογραφιών που μας βομβαρδίζουν από παντού, από το κινητό μας τηλέφωνο μέχρι την οθόνη του PC μας. Ποιο συμβόλαιο…. Και τι να προστατέψει …και με ποια νομική βάση. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του φωτογράφου. Κάτι σαν τις δηλώσεις αποδοχής που πρέπει να τσεκάρεις θετικά, χωρίς καλά καλά να τις διαβάσεις, για να τρέξεις ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή σου. Γεμάτο το ίντερνετ από κλεμμένες ή παραποιημένες φωτογραφίες για κάθε χρήση. Τα συμβόλαια μας μάραναν τώρα… Απλά για να έχεις ένα έρεισμα να τιμωρήσεις έναν φωτογράφο επειδή είχε το θάρρος να παρουσιάσει την αλήθεια όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελε να είναι το αφεντικό του και η φυλλάδα που αυτό εκπροσωπεί. Άλλωστε η Φωτογραφία , πιο πολύ από τον Λόγο, που μπορεί να είναι παραπλανητικός, προσεγγίζει την αλήθεια γιατί απορρέει από την καταγραφή της πραγματικότητας. Και την αλήθεια της αστυνομικής βίας που φτάνει μέχρι την εν ψυχρώ δολοφονία, καμμία απόλυση και κανένα συμβόλαιο εργασίας δεν μπορεί να αποκρύψει….

Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

2008-11-17T13:10:00.002+02:00

Βγαίνοντας προχθές απο το Βασιλικό θέατρο, μετά από την πολύ καλή παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. «ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ», σε κείμενα του Νίκου Καζαντζάκη είχα πολλές αντικρουόμενες σκέψεις και συναισθήματα. Δεν γνωρίζω κατά πόσο η θεατρική παράσταση ακολούθησε κατά γράμμα το κείμενο του Καζαντζάκη, γιατί δεν έτυχε να το διαβάσω, αλλά πέρα από τις όποιες ανακρίβειες και τις διάφορες ιστορικές υπερβολές που αγγίζουν τα όρια της μυθοπλασίας, -αποδεκτές για ένα λογοτέχνημα που δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει ιστορική διατριβή και αυτό το ήξερε ο Καζαντζάκης-, το υπόλοιπο κλίμα της κατά τα άλλα άρτιας τεχνικά παράστασης κινήθηκε, όχι βέβαια αντίθετα, αλλά κάπως ξόφαλτσα από το πνεύμα του μεγάλου Κρητικού δημιουργού. Παρόλη την δυναμική του το ερμηνευμένο κείμενο καλύφτηκε κάτω από ένα πέπλο χριστιανικής ηθικολογίας που δεν άφησε να ορθωθεί το ανάστημα του Ιουλιανού στην σωστή του διάσταση. Φυσικά και δεν τον περιέγραψε όπως θέλει η εκκλησία σαν «διώκτη του χριστιανισμού», πράγμα που ήταν αδιανόητο για τον Καζαντζάκικο τρόπο σκέψης και θα τους έπαιρναν με τα γιαούρτια…, αλλά τον έντυσε με μια ηρω’ι’κή διάσταση παραπλανημένου πιστού εντελώς άσχετη με την διανοουμενίστικη – φιλοσοφική του διάσταση και εντελώς έξω απο το κλίμα της τότε εποχής. Καμία αναφορά στις βιοπραγίες και το μένος των τότε χριστιανών κατά του Αρχαίου Ελληνικού ιδεώδους και τις ανακατατάξεις στην αυτοκρατορία. Σαν να πρόκειται για έναν υποδουλωμένο χριστιανικό λαό σε έναν αλλόθρησκο δυνάστη…. (Ένας ‘παοκτζής’ να ηγείται σε μία κοινωνία ‘αρειανών’,…για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρική ορολογία…). Αν υποθέσουμε ότι ο Καζαντζάκης τότε που έγραψε το έργο ήταν επιφυλακτικός λόγω κοινωνικής πίεσης της εποχής, (άλλωστε είχε αφοριστεί για πιο αναίμακτα πράγματα..), το 2008 θα έπρεπε επιτέλους να παραγκωνιστούν οι όποιες αγκυλώσεις και να αφεθεί το πνεύμα του κειμένου να αναβλύσει ακέραιο με όλη την ιστορική του αλήθεια. Τελικά, παρ’ όλη την ψευδο-προοδευτικότητα της εποχής μας οι κύκλοι του ανορθολογισμού (εκκλησία κ.α.) εξακολουθούν να κρατάνε την εξουσία στις ψυχές και στις ζωές μας. Η ‘δικτατορία της θείτσας’ καλά κρατεί… Και ούτε και η τέχνη δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει κατάμουτρα. Και επειδή σήμερα γιορτάζουμε την αντίσταση σε μια άλλη, πιο υπαρκτή δικτατορία, την εξέγερση του πολυτεχνείου, αναρωτιέμαι πότε θα οργανώσουμε την δικιά μας αντίσταση και τα δικά μας πνευματικά ‘πολυτεχνεία’ κατά του ανορθολογισμού που μας καταπιέζει δυο χιλιάδες χρόνια τώρα……

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

2008-11-09T12:28:00.008+02:00

1) Tελικά ο σύγχρονος άνθρωπος είναι τόσο πολυσχιδής και πολυπράγμων στην καθημερινότητα του, που σπάνια καταλήγει πουθενά. Ασχολείται με όλα και καταντάει στο τίποτα... Xθες το πρωί, πήρα μια αφορμή για να ξεφύγω από τους ρυθμούς της πόλης με το να βγω για μετρήσεις σε κάποιο χωράφι. Πήρα το αυτοκίνητο και το οδήγησα σε μια ήρεμη και γραφική πλαγιά. Ο ήλιος σιγά σιγά ανέβαινε στον ουρανό και φυσούσε ελαφρά .Το τοπίο γοητευτικό, με τα χωράφια να απλώνουν τα πληγωμένα, απατά δόντια του τρακτέρ, κορμιά τους στον ορίζοντα. Όλα ήταν ήσυχα και γαλήνια ...σχεδόν παραδεισένια. Έκλεισα τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα. Ένοιωσα ότι είχα επιτύχει, για μια στιγμή, για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, την απόλυτη ευτυχία...(αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει μια τέτοια λέξη). Ο νους μου είχε σωπάσει πια απτό άγχος και τις σκέψεις. (Τελικά έχει δίκαιο ο Κρισναμουρτι όταν μιλάει για την "σιγή του νου"). Τότε συνειδητοποίησα ,σαν σε έκλαμψη, πόσο ηλίθια και μάταια είναι όλα αυτά που τρέχουμε και αγωνιζόμαστε, απατό πρωί ως το βραδύ και χαλάμε τον εαυτό μας ,για την επίτευξη κάποιου σκοπού, που θα μας κάνει" ευτυχισμένους". Αφού η αληθινή ευτυχία (και χωρίς εισαγωγικά),βρίσκατε στα πιο απλά πράγματα και συγκεκριμένα στην απόλυτη παύση της ροής της συμπαντικής ενεργείας (ολοκληρωτικό άδειασμα), πράγμα αντίθετο με την πορεία του συγχρόνου ανθρώπου και την διαρκώς μεταλασσόμενη ροή της ενεργείας του. Και αυτή η απόλυτη ηρεμία=απόλυτη ευτυχία υπάρχει απλοχέρη στην φύση....Φτάνει να την αφουγκραστούμε.
2) Πως να διαπλάσεις τον εαυτό σου και την προσωπικότητα σου όταν έχεις να κάνεις δημόσιες υπηρεσίες. Όχι να έχουμε μόνο εμείς τύψεις για την κατάντια της ζωή μας.. Δεν φταίμε μονό εμείς ... Φταίει και το Κράτος. Αλλιώς αναπτύσσει τις πνευματικές του δυνάμεις ένας ευρωπαίος. Όχι μόνο γιατί έχει αφήσει πίσω του και νοιώθει βαθειά μέσα στο αίμα του τις ανταύγειες του Διαφωτισμού αλλά επειδή μεγαλώνει σε καλυτέρα ποιοτικό δημόσιο περιβάλλον. Επόμενο είναι στην Ελλάδα που ούτε Διαφωτισμό περάσαμε, ούτε έχουμε ποιότητα στη δημόσια ζωή μας κάθε φορά που μπορούμε να εξαπατήσουμε το Κράτος και τους λειτουργούς του δεν νοιώθουμε καμιά τύψη ή ενοχή. Αντίθετα αισθανόμαστε ένα είδος αυτονόητης δικαίωσης (η ….κλασική ελληνική «μαγκιά»). Αλλά δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι "λειτουργοί" του Κράτους. Μονό αυτοί που το υπερασπίζονται ιδεολογικά. Οι περισσότεροι όχι μόνο ποτέ τους δεν το υπερασπίζονται αλλά κατά βάθος το συχένονται. Απλά δουλεύουν σε δημοσία υπηρεσία. Και όχι μόνο δεν ντρέπονται γι’αυτό αλλά είναι και περήφανοι. Γιατί μέσα αυτό το βάναυσο και απάνθρωπο οικονομικό σύστημα και μέσα στη ανθρωποφάγα αγοράς εργασίας του, το Δημόσιο παραμένει, έστω κατ’ επίφαση, ο μόνος χώρος που μπορούν ακόμα να λειτουργήσουν εργασιακές σχέσεις, να ισχύσουν οι νόμοι και να ψηλαφιστεί ένα είδος πρωτογενής ισότητας μεταξύ των εργαζομένων. Μια όαση ‘σοσιαλισμού’ μέσα στην απέραντη έρημο του άκρατου φιλελευθερισμού της εποχής μας. Και αυτήν την εποχή της καπιταλιστικής εξαθλίωσης το λεγόμενο "βόλεμα", σε μία δημόσια θεσούλα για κάποιον καταπιεσμένο πολίτη είναι μια, τρόπος του λεγειν, "επαναστατική πράξη"...
3) Η Εξουσία στηρίζεται ,σχεδόν από πάντα , στην κοινωνική συναίνεση. Αυτό που πρέπει να χτυπήσει στην ρίζα του είναι η κοινωνική ανοχή και συναίνεση και όχι η εξουσία αυτή καθαυτή. Όπως η ηθική εξουσία επιβλήθηκε με το πρόσωπο της θρησκείας (π.χ. Χριστιανισμός) στηριζόμενη στην κοινωνική συναίνεση που προκαλούσε η αδυναμία του ανθρωπίνου γένους να εξηγήσει τα φαινόμενα του κόσμου με την φτωχή λογική του. Το ίδιο και η σημερινή "αστική" δημοκρατία στηρίζεται στον εφησυχασμό των μαζών και στην ψευδαίσθηση τους πως αυτοί ασκούν την εξουσία μέσω των αντιπροσώπων τους. Η μεγάλη καμπίνα των ανθρώπων της εξουσίας. Ποσό διαφορετικά θα ήταν όμως αν δεν τους ακολουθούσε η κοινωνική συναίνεση που πρέπει να πολεμήσει Μ Ο Ν Ο με την γνώση και την παιδεία......
4) Ο πόνος τελικά ενυπάρχει μέσα στα πράγματα σαν την καυτερή πιπεριά μέσα σε μια πικάντικη σάλτσα. Από μονή της είναι αρνητική, ακατάλληλη "προς βρώση". Αλλά είναι αυτή που κάνει την σάλτσα πικάντικη και νοστιμίζει τα ΦΑΓΗΤΑ=Ζ Ω Η
5) Η φύση δεν έχει ανάγκη να ερωτευτεί...όλα σε αυτήν είναι τόσο τέλεια...ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον έρωτα. Είναι τόσο ατελής...
6) ΧΑΣΟΥ ΧΑΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΣΟΥ ΜΑΖΙ

Η μεγαλύτερη επανάσταση και η πιο σωστή και θετική ενέργεια που μπορείς να κάνεις σε μια τόσο εξουσιαστική ,καταναλωτική και παραγωγική κοινωνία είναι να

Σ Κ Ε Φ Τ Ε Σ Α Ι , να μπορείς να σκέφτεσαι ...ακόμη.....

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

2008-10-31T17:17:00.001+02:00

Ειμαστε όλοι έρμαια του αδηφάγου χρόνου. Δεν υπάρχει έλεος... Η Ζωή κυλάει ακάθεκτη και δεν περισσεύει τίποτα πλέον να πεις η να γράψεις πέρα από τα τετριμμένα. Και αυτά τα έχουν γράψει άλλοι, καλύτεροι και σπουδαιότεροι, πολύ πριν από σένα. Τι μένει να κανείς ,λοιπόν... Νομίζω, απλά, να ΖΕΙΣ... Να ζεις την κάθε στιγμή, μαζεύοντας υποθήκες για το μέλλον. Για ένα μέλλον που θα έχεις περισσότερη άνεση και χρόνο να εξωτερικεύσεις τις αγωνίες σου και τις εμπειρίες σου ,να έχεις την "πολυτέλεια " να γράφεις και να φωτογραφίζεις. Χωρίς άγχος, πως θα θυσιάσεις μια κάποια σημαντική δουλειά της καθημερινότητας. Χωρίς άγχος μήπως χάσεις την ροή του τρένου της ημέρας, χωρίς να απολαύσεις την διαδρομή και χωρίς να ρίξεις μια ματιά απ τό παράθυρο σε κάθε σταθμό, από τον πιο σημαντικό (έρωτα, γραφείο), μέχρι τον πιο ασήμαντο (χόμπι, διασκέδαση). Με την κρυφή ελπίδα πάντα πως θα ξεφύγεις από τις μεγγένες του αδηφάγου χρόνου. Λες και ο χρόνος το σκέφτεται αυτό και δεν σε παρασέρνει στο αδιάκοπο ταξίδι του. Μοναχά αν σκεφτείς ότι η τέχνη, (και στην προκειμένη περίπτωση η φωτογραφία) είναι αυτή που μπορεί κάπως και ξεφεύγει-έστω και πλασματικά. Αν το πιστέψεις μέσα σου αυτό την γλύτωσες. Αν το κανείς αυτό βίωμα, έχεις σωθεί... Τελικά , ποσό δύσκολο είναι, στην δύσκολη, ομολογουμένως , εποχή που περνάμε να κανείς κάτι βίωμα και να το πιστέψεις ακράδαντα. Θέλει δύναμη. Και η δύναμη έχει διαμελιστεί από τις πολλαπλές μορφές της επικράτησης των πάντων στην υπερκαπιταλιστική εποχή μας. Από τις επιθέσεις της τηλεόρασης και του ίντερνετ και τα "σκατά" που γεμίζουν το κεφάλι σου, μέχρι την ανεπάρκεια της διασκέδασης, που προσπαθεί να ομορφύνει, ανεπιτυχώς, τις νυχτερινές σου ώρες. Δύσκολοι καιροί για φωτογράφους. Ίσως και γοητευτικοί συνάμα. Αλλά με μια γοητεία επικίνδυνη. Και δύσκολη... Τόσο που να καταντάει α β α σ τ α χ τ η

ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ)

2008-10-31T17:10:00.003+02:00

1) Ολοι αυτοί που εξεγείρονται τώρα με πύρινους λόγους και αποστροφές εναντίον της Μονής Βατοπεδίου και του σχετικού σκανδάλου, με εκνευρίζουν το ίδιο με εκείνους που όντας παραδοσιακοί οπαδοί της τέχνης και της ποιότητας, εντελώς φυσιολογικά έτρεξαν στην Αθήνα για να λικνιστούν στα τραγούδια της MADONA, ενώ αντίθετα δεν πατάν το πόδι τους σε τζαζ και κλασικές συναυλίες καταξιωμένων δημιουργών που γίνονται σωρρηδόν στην πόλη μας.…. Όπως αυτοί οι ¨ντεμέκ κουλτουριάρηδες¨, οι αρνητές του συστήματος, μαζευτήκαν με χίλιους δυό τρόπους για να προσκυνήσουν την ιέρεια της show biz, στηρίζοντας την μουσική βιομηχανία, έτσι όλοι αυτοί που τώρα κατακεραυνώνουν τον Εφραίμ, τον στήριζαν και τον ανάτρεφαν τόσα χρόνια, (ανεξάρτητα πολιτικής παράταξης, ακόμα και στο χώρο της αριστεράς…), στηρίζοντας και αναδεικνύοντας την εξουσία και την ασυδοσία της εκκλησίας και του Αγίου Όρους με τις πράξεις και τα έργα τους. Λες και το φαινόμενο του Εφραίμ είναι ένα μεμονωμένο και ατυχές και ξεκομμένο από την υπόλοιπη Εκκλησιαστική πραγματικότητα της υποκρισίας και της διαφθοράς, αλλά και την θρησκοληψία που καποιοί θέλουν αν βυθίζουν την χώρα μας και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί δικαστικά (είτε με ποινικές είτε με πολιτικές ευθύνες) και όχι ηθικά και συνειδησιακά. Έχοντας και τους διανοούμενους (Ζουράρις, Γιανναράς) να εξυμνούν από την τηλεόραση, την μεγαλοσύνη και την γνησιότητα του Αγίου Όρους, δικαιολογημένα προβάλλεται η διαφορετικότητα του συμφερτού που έχει μαζευτεί και αναπνέει στο όρος Αθως…(λες και δεν υπάρχει διαφορετικότητα και γνησιότητα σε κάθε απομονωμένη ελληνική επαρχία…). Αλλα η συνείδηση του πιστού ορθόδοξου χριστιανού δεν έχει να φοβηθεί τίποτα όταν οι κακοί μπούνε στην φυλακή και η εκκλησία συνεχίζει να νέμεται το κοινωνικό ασυνείδητο και το κοινωνικό κεκτημένο ενός ολόκληρου λαού…. Ακόμα και αν φτάσει και στο υλικό κεκτημένο του, όπως στην περίπτωσή μας, κανενός αυτί δεν ιδρώνει και όλοι, μετά τις κατάρες και τους αφορισμούς εναντίον του Εφραίμ, θα συρρεύσουν στους “οίκους του Θεού“, ανάβοντας το κεράκι τους στην MADONA της πνευματικής ανεπάρκειας και των ψεύτικων ελπίδων, καλλιεργώντας και παράγοντας αμέτρητους καινούργιους Εφραίμ-ιδες….
2) Εκείνο που δεν μου αρέσει στον Χριστιανισμό είναι ότι παραμένει στερεότυπα και φανατικά "Αρσενικός". (Όπως "ο Θεός" και όχι "η Θεός", "η θεότητα", όπως στην αρχαιότητα που ίσχυε η ισότητα έξι θεοί και έξι θεές...). Απορρίπτει το υπέροχο και θαυμάσιο "Θηλυκό" στοιχείο της ύπαρξης ,την ελαφράδα του και την αμεσότητα-απλότητα του που μαζί με την πολυπραγμοσύνη και την δύναμη του αρσενικού, (φυσικά και τα δυο φύλα δεν είναι ίσα προς πείσμα των φεμινιστριών και άλλων τέτοιων φρούτων. Αν ήταν ίσα δεν θα είχε νόημα η έννοια του ερωτά = συμπλήρωμα προς την τελειότητα. Είναι όμως όμοια), αποτελούν τον τέλειο συνδυασμό της ύπαρξης.
3) Υπάρχουν δυο χαρακτηριστικοί τρόποι απόρριψης του θειου. Ο ένας είναι η απόρριψη της ύπαρξης του με βάση την λογική και ο άλλος ότι οφείλει αυτήν του την ύπαρξη, μόνο και μόνο για την διατήρηση του κοινωνικού συστήματος (Καπιταλισμός) στην ανθρώπινη ράτσα. Ο Θεός είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για να υπάρξει ο κόσμος όπως τον έχουμε συναντήσει και γνωρίσει, ανεξάρτητα αν αυτός ο κόσμος είναι σωστός η όχι και ανεξάρτητα αν μπορούν να υπάρξουν -που σίγουρα μπορούν...-, και άλλοι καλύτεροι κόσμοι... Κάτι σαν τα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας... Αλλά προ πολλού έχουν καταργηθεί και αυτά, και από "ένα σημείο εκτός ευθείας άπειροι παράλληλοι άγονται..". Πράγμα που σημαίνει πως αργά η γρήγορα θα καταργηθεί και η έγνοια του ΘΕΟΥ, σε ομαδικό-κοινωνικό επίπεδο. Δεν ξερώ αν τότε οι άνθρωποι θα γίνουν πιο ευτυχισμένοι. Ίσως γίνουν πιο δυστυχισμένοι... Αλλά ένα είναι σίγουρο. Θα έχουν κάνει ένα βήμα πιο μπροστά στον τομέα της σκέψης και του πνεύματος.
4) Το χειρότερο πράγμα με την εκκλησία είναι ότι αναπτύσσει τόσο πολύ την ΥΠΕΡΒΟΛΗ σε σχέση με την θρησκεία που δεν σου αφήνει το περιθώριο να ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ και να ΜΑΘΕΙΣ όλα αυτά τα χρήσιμα και όμορφα πράγματα που περικλείονται μέσα σε κάθε διδασκαλία, (πολύ περισσότερο στην χριστιανική , μια και σε τέτοια κοινωνία ζούμε).Έτσι ΜΕΓΕΝΘΥΜΕΝΑ που σου παρουσιάζουν τα πράγματα δεν σου δίνουν το περιθώριο να διακρίνεις την οποία, -έστω σχετική-, αλήθεια θα την απορρίψεις τελικά στο τέλος και θα αγανακτήσεις η θα την δεχτείς ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ, πράγμα που είναι και το χειρότερο. Γιατί μέσα στην Χριστιανική Διδασκαλία υπάρχει πληθώρα σοφίας και γνώσης ,ΑΛΛΑ...

ΣΚΕΨΕΙΣ ...ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

2008-09-23T01:30:00.004+03:00

1) Τυχεροί οι Αθηναίοι που θα δουν Κουντέλκα στο Μουσείο Μπενάκη φθινοπωριάτικα. Για μας τους υπόλοιπους.. ας είναι καλά τα λευκώματα του μεγάλου δημιουργού...

2) Εκείνοι που καταστρέφουν την τέχνη είναι όχι οι ανίδεοι αλλά οι ειδικοί...όλα τα είδη τέχνης έχουν γεμίσει με κάθε λογής κλίκες, που ίσως να μην προωθούν τους "υμετέρους"(αυτό δεν θέλω να το πιστεύω ,γιατί αγανακτώ),αλλά θέτουν ένα σωρό προϋποθέσεις για να αναγνωρίσουν καποιον. Αν είσαι ταλέντο την γλυτώνεις και τραβάς τον δρόμο σου. Για τους υπόλοιπους, τι γίνεται όμως ...Όσοι έχουν ένα απλό σπέρμα για ασχοληθούν με κάτι, χωρίς ίσως να έχουν το απαραίτητο ταλέντο και τις γνώσεις, γρήγορα απογοητεύονται και τα παρατάνε εύκολα. Γιαυτό έχει γεμίσει η κοινωνία μας με τόση "γλιτσα". Έχουν υποβαθμιστεί τα πάντα, αν και με την πρόοδο του ανθρωπίνου πνεύματος θα έπρεπε να αναβαθμιστούν. Υπάρχουν όμως πάντα αυτοί που ξεχωρίζουν. Αλλά εγώ προτιμώ μια κοινωνία που όλοι θα ασχολούνται με την τέχνη χωρίς να έχει ταλέντα (αγία ισορροπία και μετριότητα) ,παρά την κοινωνία μας που μερικοί ποιητές παίρνουν Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά οι πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει ιδέα από ποίηση. Όπως η Αρχαία Ελληνική ,"ιδανικη", κοινωνια που δεν γίνονταν όλοι ‘Σοφοκλήδες’ και ‘Αισχήλοι’ αλλά κάθε βράδυ πήγαιναν στο θέατρο και -το σημαντικότερο- ήξεραν το τι έβλεπαν…..

3) Ναι...Σιγα...Σιγα μην ειναι ζωη να παρακολουθεις τις βαρυσημαντες δηλωσεις του πρωθυπουργου στην τηλεοραση για τα οικονομικα μέτρα ή να προσπαθεις ν'αποκρυψεις απ'την φορολογικη σου δηλωση τα απροσδοκητα κερδη της επιχειρησης σου....Σιγα μην τα θεωρησω αυτα "ζωη"...Για μενα "ζωη" ειναι το σφριγιλο κολαρακι της πιτσιρικας που κουνιεται πανω κατω τρεμαμμενο,γυρω απ' την σελα του ποδηλατου, καθως παταει πηδαλιες πανω στην ανηφορα του δρομου ή το το ηλιοκαμμενο γυαλιστερο μπρατσο του εργατη που ξαποσταζει στην μεσημεριανη λιακαδα...Ολα τ'αλλα ειναι μονάχα "παραγωγή"...Και η παραγωγη εχει τοση σχεση με την ζωη οση σχεση εχουν οι πεταλουδες στο Πεκινο με τους αστροναυτες στην σελήνη....

4) Για να τελειώνω με τα θέματα των φωτογραφικών ομάδων: Οι δημοτικές επιχειρήσεις των Δήμων είναι, -και με την …βούλα-, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, από όποια νομική πλευρά το πιάσεις το θέμα. Γι’ αυτό άλλωστε και πολλοί Δήμοι αναγκάζονται να τις κλείσουν όταν δεν είναι “αποδοτικές”, παρά όλες τις κοινωνικές πιέσεις, αφήνοντας πολλούς εργαζόμενους στον δρόμο και γεννώντας νέες στρατιές ανέργων. Τα φωτογραφικά σωματεία και οι λέσχες φωτογραφίας στην Ελλάδα που απευθύνονται κυρίως σε ερασιτέχνες-‘μερακλήδες’ φωτογράφους, όπως ο Φωτογραφικός κύκλος, η λέσχη ‘Όψεις’ ή το Φωτογραφικό κέντρο Θεσ/νίκης, είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και επιβιώνουν από εισφορές των μελών ή κρατικές επιχορηγήσεις. Δεν νοείται φωτογραφική ομάδα Δημοτικής επιχείρησης, με επίσημα δίδακτρα και εποπτικά μέσα διδασκαλίας, αγορασμένα με επίσημο προϋπολογισμό, -κάτι σαν σχολή φωτογραφίας-, να θεωρείται μη κερδοσκοπικό σωματείο, όπως μια φωτογραφική λέσχη και να συμμετέχει σε δραστηριότητες τέτοιων ομάδων. Ακόμα και όταν είναι η Φωτογραφική ομάδα της Δημοτικής Επιχείρησης Δήμου Ελευθερίου Κορδελιού και αυτοαποκαλείται ‘Φωτοπόροι’….

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

2008-09-23T00:44:00.003+03:00

"...Στην εικονική πραγματικότητα / όλων των θεμάτων...
...κάνοντας σερφ / στον αφρό των κυμάτων..."
STEREO NOVA

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008....ΠΑΡΓΑ - ΣΥΒΟΤΑ

2008-08-17T23:42:00.016+03:00

Αγναντεύοντας ελκυστικές αποδράσεις απο τα κάστρα της παράλογης καθημερινότητας.....

...ανιχνεύουμε το ίχνος της προσωπικής μας αναζήτησης στην θάλασσα των παθών....

....και διαγράφεται σιγά σιγά η σπειροειδής πορεία της ανέλιξης μας....

....Απο γνώση, αίσθημα και εμπειρία φτιάξαμε τούτο το πλεούμενο να μας οδηγήσει στην μανιασμένη θάλασσα του αύριο....

....Διασχίζοντας επικίνδυνες Συμπληγάδες αναγκαιότητας και φόβου....

....και ανακαλύπτοντας καινούργιες βραχονησίδες δημιουργίας και έκφρασης...

...Οι προκλητικές παραλίες της καλοπέρασης και του εφησυχασμού μας γνέφουν ασύστολα...

....και η θάλασσα της συμβατικότητας και των γκρεμισμένων ονείρων γαληνεύει αφάνταστα και μας καλεί...

....Αλλα εμείς συνεχίζουμε μέχρι να αγναντέψουμε τα σπίτια της 'Ιθάκης' των προσδοκιών μας...

...και η ύπαρξή μας να βυθιστεί στην ηρεμία και την γαλήνη του προορισμού της αγωνίας μας.....
.... Σίγουροι και ασφαλείς πια για την μεταθανάτια καταιγίδα που έρχεται...

.... την περιμένουμε πατώντας στο σταθερο έδαφος της δικιάς μας ακτής....--

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

2008-08-14T11:02:00.001+03:00

Συνακόλουθο του κόμπλεξ για την τέχνη και την κουλτούρα γενικώς που διακατέχει τον Νεοέλληνα (ίσως επειδή δεν περάσαμε Διαφωτισμό όπως οι άλλοι πολιτισμένοι λαοί της Ευρώπης..) παραμένει και η σχέση του με την φωτογραφία. Μεγάλη συζήτηση έχει σπαταληθεί όλα αυτά τα χρόνια σχετικά με το αν είναι η φωτογραφία τέχνη ή όχι και με τι προσόντα (εικαστικά) μπορεί να θεωρηθεί τέχνη. Έτσι οι διάφοροι τεχνοκριτικοί και επιμελητές προσπαθούσαν να φέρουν την φωτογραφία κοντά και μέσα στην εικαστική δημιουργία με κάθε τρόπο, για να αναβαπτιστεί ως ….τέχνη, και το όνειρο κάθε ερασιτέχνη, που είχε τραβήξει κάποιες καλλιτεχνικές πόζες, παρέμενε να σταθεί κάποτε σε κάποια γκαλερί δίπλα σε έναν απόφοιτο της σχολής καλών τεχνών…. Η φωτογραφία έτσι ξέφυγε από τα χέρια των φωτογράφων και ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα (δεδομένου ότι είναι φτηνό και εύχρηστο μέσο) στα χέρια των εκκολαπτόμενων ζωγράφων. Αυτό είναι κατά την γνώμη μου μέγα λάθος… Η φωτογραφία δεν χρειάζεται τα δεκανίκια της ζωγραφικής για να πορευτεί στο χώρο των τεχνών. Είναι τέχνη από μονή της. Αυτόνομη και ανεξάρτητη…. Και είναι πιο πολύ συμβατή με τις τέχνες του λόγου,- η παροιμία για ‘μια φωτογραφία ίση με χίλιες λέξεις’ δεν είναι τυχαία-, και έτσι πρέπει να εξετάζεται, παρά με τις πλαστικές δημιουργίες. Εικαστικό είναι το αποτέλεσμα της και όχι η ουσία της. Η σύγχυση αυτή προκαλεί το μπέρδεμα. Και έχουμε τα ευτράπελα εικαστικά θέματα, ιδιαίτερα τώρα με το ψηφιακό τοπίο στη φωτογραφία, που κάποιοι για χίλιους δύο λόγους θέλουν να τα λανσάρουν σαν έργα σύγχρονης τέχνης, αλλά παραμένουν ‘κούφια’ από φωτογραφική άποψη. Πόσο διαφορετική προσέγγιση αυτή του μεγάλου Κεσανλή, που πειραματιζόταν εικαστικά στον σκοτεινό θάλαμο..(άγγιζε την ουσία της φωτογραφίας και όχι το αποτέλεσμα της…). Έτσι φαίνονται οι διαφορές των μεγάλων καλλιτεχνών από τα ψώνια….-

ΚΕΙΜΕΝΑ ΙΟΥΛΙΟΥ

2008-07-16T00:01:00.006+03:00

ΣΚΟΡΠΙΕΣ (και ΜΑΚΑΒΡΙΕΣ) ΣΚΕΨΕΙΣ
EN ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ.
(…ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ…)
1) Έχω γκριζάρει απότομα και επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια, αλλά μ’αρέσει…Αφήνω τις άσπρες τρίχες να προβάλλουν ατρόμητες στο πέρασμα των ημερών, χωρίς να έχω χρησιμοποιήσει ποτέ καλλυντικά, χρωμολοσιόν, χρωμοσαμπουάν και άλλα σκευάσματα… Ολοι αυτοί που περιποιούνται τον εαυτό τους και βάφουν τα μαλλιά τους -και πολύ καλά κάνουν κατά μία έννοια-, μου θυμίζουν εκείνο το ανέκδοτο για εκείνον που θέλοντας να ξεφύγει από τον Χάρο που τον περιτριγύριζε, πήρε αναβολή και στο διάστημα αυτό φρόντισε να εξαφανιστεί από προσώπου γης…Παίρνει λοιπόν ένα αεροπλάνο και πάει στην Αφρική, χάνεται στην ζούγκλα, μεταμφιέζεται σε κανίβαλο και κρύβεται σε ένα χωριό σε ημιάγρια κατάσταση… Καθώς όμως χορεύει ανάμεσα στους υπόλοιπους γύρω από το τοτέμ έναν πρωτόγονο χορό, νοιώθει κάποιον να του χτυπάει φιλικά την πλάτη και ακούει μια γνώριμη φωνη..-..Και τους ‘κανίβαλους΄, φίλε μου, …εγώ τους παίρνω…
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
2) Η θεώρηση της ζωής και του τέλους, όσο ανατριχιαστική και μακάβρια να φαντάζει, έχει διαφορετική οπτική και κατά συνέπεια βαρύτητα ανάλογα με το κοινωνικό πλαίσιο και το ιδεολογικό υπόβαθρο της γενιάς που την προσεγγίζει. Και δεν μιλάμε για εποχές με πολέμους, επαναστάσεις, κοινωνικές αναταραχές και άλλα τέτοια ιδεολογικά ‘μεγαλεία’. Ούτε για ζωές ασύμβατες. Για τις συνηθισμένες τις ζωές μας μιλάμε, για την γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας… Η γενιά της αγροτικής ζωής του χωριού από την μια, όπως ο παππούς μου που όταν τον έλεγα να μην πηγαίνει κοντά στην τηλεόραση για την όραση του, απαντούσε με το κλασσικό «..τώρα πια, τι σημασία έχει…» και η γενιά των αστών-καταναλωτών από την άλλη, όπως ο πατέρας μου που αγοράζει καινούργιο αυτοκίνητο σε ηλικία που με το ζόρι του επιτρέπεται να έχει ακόμα δίπλωμα… Βίοι ομόκεντροι….

3) Ο πόνος τελικά ενυπάρχει μέσα στα πράγματα σαν την καυτερή πιπεριά μέσα σε μια πικάντικη σάλτσα. Από μόνη της είναι αρνητική, ακατάλληλη "προς βρώσιν". Αλλά είναι αυτή που κάνει την σάλτσα πικάντικη και νοστιμίζει τα φαγητά (Ζ ω η)…..
4) Ο εγωισμός είναι η χειρότερη αρρώστια της ψυχής. Ένας μικρός φασίστας που εγκαθίσταται στα βάθη της ύπαρξης σου και καταδυναστεύει όλη σου την προσωπικότητα. Βέβαια η ζωή κοιτάζει μπροστά. Απλά θα ήταν διαφορετική αν σκοτώναμε τον μικρό εγωιστή φασίστα που πάντα μας καταπιέζει (σαν τον νάνο του Νίτσε). Αυτός είναι σατανάς και όχι οι πειρασμοί, σάρκα, ποτά, διασκέδαση, πάθος...-και ας λεν οι χριστιανοί. Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΘΕΙ...Και σ'αυτο ο φίλος μας απ’τήν Ιουδαία είχε απόλυτο δίκαιο ...και πρέπει να το σεβαστούμε.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
5) Η Ζωή είναι πλημμυρισμένη από εικόνες, σαν τεράστιο εικονογραφημένο βιβλίο. Τα πάντα τα μεταφράζουμε σε εικόνες, ακόμα και τις σκέψεις (Άλλωστε η όραση αποτελεί την βασικότερη αίσθηση). Ο συνυφασμός εικόνας και λόγου είναι εύλογος. Μια σκέψη εκφράζεται με μια εικόνα και γεννά τον λόγο (λογοτεχνικό η ποιητικό), μέσω του όποιου δημιουργούνται πάλι νέες εικόνες στον αναγνώστη-δεκτή. Έτσι δεν είναι παράξενο που ασχολήθηκα με την φωτογραφία και την λογοτεχνία ταυτόχρονα. Αλλά πάντα με συγκινούσε ο κόσμος της φαντασίας των "εκ γενετής"..τυφλών...
------------------------------------------------------------------------------------------------------
6) Το γράψιμο απαιτεί ελευθερία ...Ελευθερία σκέψης, ελευθερία χρόνου ακόμα και ελευθερία κίνησης. Τις καλύτερες ιδέες για γράψιμο τις κατεβάζω κάνοντας μεγάλους περιπάτους, τότε που είχα την πολυτέλεια για περιπάτους. Όταν όμως εργάζεσαι συνεχόμενα, έχοντας αμέτρητες οικογενειακές υποχρεώσεις, ο ελεύθερος σου χρόνος συρρικνώνεται τόσο πολύ που μια απλή βόλτα, παραμένει πράγμα ανέφικτο. Ξεγελώ τον εαυτό μου, λοιπόν, κάνοντας βόλτες, απ’ τήν κουζίνα στο γραφείο και αντιστρόφως…. Όταν τα διηγήματα μου τα έγραψα κάνοντας αμέτρητα χιλιόμετρα στην παραλία άραγε τί…, μπορεί να γράψει κανείς όταν έχει περιοριστεί στα λίγα τετραγωνικά μέτρα του σπιτιού... (Τα γραφτά αυτού του blog, το οποίο από ημερολόγιο κατάντησε μηνολόγιο, θα τα ονομάσω "οι σκέψεις της κουζίνας"….).
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
7) Παρακολουθώ ανελλιπώς όλες τις φωτογραφικές εκδηλώσεις αλλά σχεδόν ποτέ μου δεν πηγαίνω σε εγκαίνια έκθεσης. Θεωρώ ότι ο κόσμος που συρρέει στα εγκαίνια πάει για δημόσιες σχέσεις και όχι για να δεί φωτογραφίες. Τελικά αποφάσισα, παραβαίνοντας τον κανόνα, να πάω στα εγκαίνια της τελευταίας έκθεση του Μουσείου Φωτογραφίας. Την τελευταία στιγμή, -γαμώ την γκατεμιά μου-, μαθαίνω ότι έχουν αναβληθεί…. Έτσι, χωρίς να ενημερώσουν μέρες πριν.., χωρίς να συντονιστούν από την αρχή να ξεπεράσουν το πρόβλημα…, απλά στέλνοντας ένα mail την μέρα των εγκαινίων… Ούτε στις πιο υποανάπτυκτες αφρικανικές χώρες δεν συμβαίνει αυτό… (και μετά λέμε για ελληνική φωτογραφία). Άσε που όταν διαβάζω «..στην έκθεση γίνεται προσπάθεια να αντιπροσωπευθούν όλα τα είδη φωτογραφίας στην Ελλάδα …» από δελτίο τύπου του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσ/νικης, όπου πάντα εκθέτουν οι ίδιοι και οι ίδιοι και με τον ίδιο τρόπο, με πιάνουν αβίαστα τα γέλια…… Άντε και καλές διακοπές…..

ΑΛΜΥΡΑ

2008-06-09T23:00:00.004+03:00

Ειμαι αλμυρος... Παρ'ολο που κυλάω στην κατάξερη άσφαλτο οδηγοντας στο μεσον του περιφερειακου. Σαν να εχω βουτηξει σε μια απυθμενη ανεξερευνητη θαλασσα…. Η ξερα’ί’λα και η στεγανοτητα του τοπιου σε χτυπαει κατακουτελα. Ωρα αιχμης, νταλα μεσημερι, κατακαλοκαιρο, με τον δρομο πακτωμενο απο αμαξια καθε λογης το ενα πισω απ'το αλλο. Αλλα εγω επιμενω οτι αισθανομαι αλμυρος...Η δροσια των παιδικων αναμνησεων απ'το νησι: το χαμηλο σπιτι διπλα στην θαλασσα, η μονοκατοικια με τον αυλογυρο και την ψηλη σιδεροφρακτη αυλοπορτα και η αλμυρα να αποροφαται σαν γιγαντια ρουφιχτρα απο την ατμοσφαιρα… Ο χωρος των παιδικων μου χρονων εχει διαποτισει καθε αποκρυφο σημειο της υπαρξης μου. Η αλμύρα πλημμυρίζει τα παντα. Απ'το ζεματιστο πλαστικο του παρμπριζ του αυτοκινητου χωρίς κλιματιστικό και το ηλεκτρικο παραθυρο που ανεβοκατεβαινει, για να διατηρει την θερμοκρασια σε ανεκτα επιπεδα, μεχρι το ιδρωμενο πουκαμισο που κολαει επανω στην χνουδωτη μοκετα του καθισματος. Βυθιζομαι αβιαστα μεσα της και μ'αρεσει...
Γυρω μου πολυκατοικιες ξεφυτρωνουν απο παντου. Ορμαν να κατακυριευσουν στο δυσμοιρο δασος, ο,τι απεμεινε απο τους οικοπεδοφαγους και τις πυρκαγιες, με προσεγμενες κινησεις και τακτικη μεγαλου στρατηλατη. Απο την μια τα δενδρα με τα ψηλα, λυγεροκορμα κλαδια τους και απο την αλλη τα τεχνολογικα επιτευματα της οικιστικης μας πολιτικης. Και εγω καπου στην μεση, στην νοητη συνοριακη γραμμη, του ονειρου με την πραγματικοτητα, του μακρινου παρελθοντος με το μελλον, του ενστικτου με την λογικη, της φυσης με την πολη, ν'ακροβατω μυστηρια, πατοντας γκαζι κι'αλλαζοντας ταχυτητες, προσεχτικα, οχι για να μην τρακαρω, πανω στο απροσεκτο φορτηγο που αλλαζει λωριδα χωρις ν'αναψει φλας, αλλα για να διατηρησω την ισορροπια, μην τυχον και καταρευσει μεμιας και σκορπισει στο χωρο γυρω μου, σαν σκασμενο καρπουζι στο πεζοδρομιο και τοτε, ..αλοιμονο μου...ναι, αλοιμονο...
Πρεπει να ημουν τυχερος, σκεφτομαι, εγω ενας αστος , ενας αστουκλας απο ριζα, να ευτυχησω να μεγαλωσω σε μονοκατοικια. Η δουλεια του πατερα, βλεπετε. Και η μεταθεση, -"μεταθεση" το λεγαν τοτε...Επειτα, με τα χρονια, εγινε "μετατοπιση" αναγκαστικη –ουτε λογος για "εκτοπιση"και "περιορισμο"-, στο νησι. Δυσκολα χρονια... Χουντα,καταπιεση.. Αξιωματικοι με τις φανταχτερες στολες να διοργανωνουν παιδικα πρωτοχρονιατικα παρτυ, με σερπαντινες και "μπιγκο" στα τραπεζια ολογυρα και εμεις να ειμαστε παντα καλεσμενοι ,λογω καποιας κοινωνικης θεσης, στην φτωχη νησιωτικη κοινωνια, που δεν μας ηθελε, ουτε εμας, ουτε τους αξιωματικους, αλλα αναγκαστικα μας αγαπουσε. (Ας μπορουσε να κανει και αλλοιως...).
Και εγω να τρεχω, μικρουλης, μεσα στο φαρδυ παιδικο κουστουμακι, που με επνιγε, αλλα το φοραγα αναγκαστικα, μετα απο τις απειλες της μαμας, να τρεχω, στην απεραντη, ολοφωτη σαλα της λεσχης αξιωματικων ,αναμεσα απο μεταξωτα μαξι φορεματα, αλλων "μαμαδων",και φρεσκολουστραρισμενα παπουτσια ενστολων "μπαμπαδων". Αναμεσα απο αμηχανα κουρεμενα γκαρσονια, που υπηρετουν την θητεια τους και απο χαριτωμενα κοριτσακια με κοτσιδες και κοντες φουστιτσες, που δεν τα γουσταρα και δεν επαιζα μαζυ τους στο σχολειο, γιατι δεν ηταν απο το νησι και εγω ενοιωθα τον εαυτο μου , απο τοτε γεννημα θρεμμα της αλμυρας αφού η Μακεδονια φανταζε μακρινη και δυσπρόσυτη μεσα απ'τις περιγραφες του πατερα και απ'τα τηλεφωνηματα του παππου. Να τρεχω, σαν υστερικο, ισως προσπαθοντας να ξεφυγω, απο που ,και 'γω δεν ηξερα... Γιατι, κατα βαθος μου αρεσαν εκεινα τα παιδικα παρτυ, μ'ολη εκεινη την απαστραπτουσα λαμψη στο παιδικο μυαλο μου, να τονωνει την φαντασια μου και να με παρασερνει. Με τους χορους και τα τραγουδια, που δεν χορεψα ποτε γιατι ημουν παντα ντροπαλος, με τις φιλεναδες της μαμας να λαμπουν μεσα στα στολιδια τους και με τις πολυχρωμες σερπαντινες να με περικυκλωνουν απο παντου με χρωματα, σαν γιγαντιες μολυβιες ενος παρανοικου ζωγραφου. Ασε παλι τα γλυκισματα με τις φανταστικες γευσεις και τις πολυεπιπεδες τουρτες, μ'ολα αυτα τα ζαχαρωτα ανθρωπακια , χωμενα μεσα στην σαντιγυ, που εκαναν τα σαλια μου να τρεχουν και την αναμονη να γινεται αφορητη, περιμενοντας να τελειωσουν τα πληκτικα παιχνιδια με τα δωρα και να συγκεντρωθουν οι μαμαδες, για την καθιερωμενη αναμνηστικη φωτογραφια .
Αλλα εκεινο που με γοητευε πιο πολυ και εδινε καποιο σκοπό στο ανεμελο τρεξιμο μου ηταν οταν, αφου ειχα πια σκουπισει τα λερωμενα απο την τουρτα δαχτυλα μου στην πισω μερια του παντελονιου, κρυφα βεβαια απο το αυστηρο βλεμμα της μαμας, εβγαινα εξω, στον πισω χαμηλοφωτο διαδρομο και σκαρφαλονα στα μαρμαρινα περβαζια, αγναντευοντας, μεσα στο απαλο σκοταδι, την απεραντοσυνη της θαλασσας, με τα φωτα απ'τα κα’ί’κια και τις νυχτερινες ψαροβαρκες, ν'απλωνεται μπροστα, στους οριζοντες των ματιων μου, σαν την επιφανεια μιας τεραστιας επιπεδης τουρτας με ζαχαρωτα, καθε ψαροβαρκα και ενα μικροσκοπικο γλυκερο ανθρωπακι η ζωακι. Μια τουρτα, σερβιρισμενη απ'το χερι του Θεου, που εκρυβε λιχουδιες, πολυ πιο απολαυστικες, απο τις τουρτες που ετοιμαζαν οι φανταροι στην κουζινα. Και αυτα τα υπερκοσμια γλυκισματα, σαν λιχουδικο παιδι που ημουνα, επρεπε να τα γευτω ολα και να τα φχαριστηθω, μεχρι τελευταιου γλυψιματος, Επαιρνα βαθιες ανασες, μηπως και ανιχνευσω την οσμη απο την θεικη θαλασσια τουρτα, μηπως και μπορεσω να φανταστω τα εξωτικα μυρωδατα υλικα, αν αυτα εμοιαζαν με τις σοκολατενιες γευσεις που ανακατευε η μαμα στα γενεθλια μου. Και μεσα απο τις παλιες χαραμαδες του παραθυρου, ερχοταν, φρεσκια-φρεσκια, η αλμυρα και εισχωρουσε στα ρουθουνια μου, κλεινοντας καθε πορο του σωματος μου και του μυαλου μου μ'ενα στρωμα ανεμελιας και αυτοπεποιθησης. Μεχρι καποια γυναικεια φωνη να με βγαλει απ'τον ληθαργο και να με οδηγησει παλι στην καταμεστη σαλα, σ'ενα καινουργιο γυρω τρεξιματος και πολυχρωμων αναλαμπων.
Αυτη η αλμυρα, τοσα χρονια, δεν λεει να φυγει απο πανω μου... Την κουβαλω παντου, σαν εκ γενετης, σημαδιακη αρρωστια του κορμιου μου. Αμέτρητες φορές προσπάθησα να την ξύσω από το δέρμα μου βυθίζοντας τον εαυτό μου στις καθημερινές επιταγές της αθλιας αστικής πραγματικότητας. Μέσα σε ατελείωτες μονότονες ώρες μισθωτης ‘σκλαβιάς’ στο βωμό του μεροκάματου και μέσα σε αναίτιες και υπέρογκες σπατάλες αγαθών, χρόνου και χρήματος…. Αλλα σχεδόν πάντοτε αποτύχαινα… Η αλμύρα με κυνηγάει … Μέσα από τα τείχη του μπετόν που ορθώνονται γύρω μας, ανάμεσα στα χιλιάδες αυτοκίνητα με τον θόρυβο και την αιθαλομίχλη, στο τελευταίο δενδράκι που μαράζωσε απότιστο πάνω στο πεζοδρόμιο, στην τελευταία αλάνα που μπαζώθηκε για να οικοπεδοποιηθεί…..Με πνίγει… Δεν την θέλω πια…. Δεν αντέχω άλλο……..
Γι’ αυτό όταν με βλέπεις να πίνω μονος μου αμίλητος στο βάθος του μπάρ, μη με αποπάρεις… Είναι το ‘ξυστρί’ μου για να διώξω από πάνω μου την ανεπιθύμητη αλμύρα. Μη μου μιλήσεις… Μονάχα κάτσε δίπλα μου και κάνε μου παρέα…

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

E-MOTION

2008-06-09T22:22:00.007+03:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ E-MOTION (ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ) ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ 'ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ' (ΜΑΡΤΙΟΣ 2008)

ΧΡΩΜΑΤΟΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ - COLOUR DISCOVERIES

2008-06-09T11:45:00.005+03:00

ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ - RUNNING WATER

2008-06-09T11:16:00.005+03:00

ΑΝΘΗ - FLOWERS

2008-06-09T09:20:00.006+03:00

ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - INFRARED WORLD

2008-06-09T01:49:00.006+03:00

Θέλοντας να ξεφύγω από τον ψηφιακό κόσμο του Photoshop και τα δεκάδες mega pixel που μας περικυκλώνουν από παντού, αποφάσισα να ασχοληθώ με το ασπρόμαυρο υπέρυθρο φιλμ. Ικέτης μιας τέχνης, που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ανήκει στο παρελθόν, -κυριολεκτικά, αφού το δημοφιλές HIE της KODAK, που χρησιμοποίησα, εξαφανίζεται σιγά από την αγορά και το βρίσκεις μόνο κατόπιν παραγγελίας…. Φωτογράφισα κυρίως καλοκαιρινά τοπία από την ελληνική φύση αλλά και την πόλη, προσπαθώντας να δώσω μια διαφορετική χροιά σε απλο’ι’κές συνθέσεις. Η επίδραση του υπέρυθρου στοιχείου, με το έντονο κοντράστ, τον κόκκο, τον ομιχλώδη περίγυρο, τα χιονάτα σύννεφα και τα ξασπρίσματα της χλωροφύλλης στα φύλλα των δένδρων, δίνει τον μαγευτικό τόνο που κάνει τις καθημερινές αυτές εικόνες να ζωντανεύουν εικαστικά. Και μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι πολύ πιο αξιοθέατη από όσο την φανταζόμαστε. Ιδίως όταν την αντικρίζουμε πέρα από τα όρια τού ορατού χρωματικού φάσματος....

ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ (ΤΟΥΡΚΙΑ) - FIGURES OF THE EAST

2008-06-09T01:36:00.007+03:00

ΓΕΩΛΟΓΙΕΣ - GEOLOGIES

2008-06-09T01:17:00.015+03:00

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ 42α ΔΗΜΗΤΡΙΑ (ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2007)
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑ ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ
(ΚΑΦΕ ΓΚΑΛΕΡΙ "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ")

ΑΝΤΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

2008-06-08T23:36:00.003+03:00

«ΤΑ ‘ΓΙΑΤΙ’ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ»

Κάποιο λογοτεχνικό έντυπο απευθύνει συχνά την ίδια επιλογή απαντήσεων για κάθε ερωτώμενο πεζογράφο : ‘Γιατί γράφετε…
α) για τον ιδανικό αναγνώστη
β) για να «αυτοθεραπευθείτε»
γ) για να γίνετε γνωστοί….’
Σκέφτομαι πόσο άκομψες και αταίριαστες είναι αλήθεια αυτές οι απαντήσεις για έναν φωτογράφο, στην κοινωνία της εικόνας που βιώνουμε καθημερινά. Άραγε υπάρχει τελικά κάποιος συγκεκριμένος σκοπός (πέρα από τον επαγγελματισμό) που καθοδηγεί τις ενδότερες εσωτερικές ανάγκες του καθενός για οπτική έκφραση….
Η εικόνα, ήταν, είναι και θα είναι πιο άμεση και πιο εκδηλωτική από τον λόγο. Μπορεί να λειτουργήσει απ’ ευθείας στο ασυνείδητο (αυτό το ξέρουν καλά οι διαφημιστές) και δεν απαιτεί κριτική προσπάθεια αποκωδικοποίησης (εν μέρει). Γι’ αυτό το λόγο «ιδανικός θεατής», που θα επικοινωνεί και θα ανακαλύπτει διαρκώς τον φωτογράφο δεν υπάρχει. Αυτόν τον ρόλο, λίγο ως πολύ, μπορεί, ανάλογα με τις γνώσεις και την παιδεία του, να τον παίξει ο καθένας.
Ο σκοπός της «αυτοθεραπείας» είναι άβολος για τα φωτογραφικά πράγματα. Η χρήση ολοένα αυξανόμενης τεχνολογίας απαιτεί γνώσεις και τεχνικές, που πρέπει να τις παρακολουθείς και να εξαρτιέσαι από αυτές, για να είσαι μέσα στο παιχνίδι. Έτσι δεν έχεις την πολυτέλεια της αυτονομίας για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Όσο για την υπέρμετρη ματαιοδοξία, αυτή παραμένει στείρα, χωρίς έδαφος για να αναπτυχθεί, όσο οι φωτογραφικές ανησυχίες εξακολουθούν να εκφράζονται από το κινητό τηλέφωνο του οποιουδήποτε.
Κάθε συνειδητοποιημένος φωτογράφος γνωρίζει καλά ότι η παρόρμηση που τον αναγκάζει να πατήσει το κουμπί του κλείστρου και να αιχμαλωτίσει μια εικόνα, αναβλύζει αβίαστα και χωρίς ερωτηματικά από μέσα του. Η λειτουργία της φωτογράφησης είναι τόσο απλή και άμεση, με την βοήθεια της τεχνολογίας, που καταντάει ορμέμφυτη, μέσα από την γνώση και την εμπειρία του καθενός. Και κανένας φωτογράφος δεν μπορεί να απαντήσει με ειλικρίνεια στο «γιατί» της προαναφερόμενης ερώτησης. Όπως δεν μπορεί να απαντήσει γιατί αναπνέει, γιατί τρώει ή κοιμάται, γιατί κάνει έρωτα κ.α.
Η φωτογραφική αποκάλυψη του κόσμου είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στο υποσυνείδητο κάθε ‘εραστή’ του μέσου, έτσι ώστε να παίρνει διαστάσεις μιας εντελώς καινούργιας αίσθησης. Αυτήν της καταγραφής. Σε όλες τις περιπτώσεις η ιστορία της φωτογραφίας είναι η ιστορία της καταγραφής διάφορων στιγμών. Στιγμές από την εκδήλωση της πολυδαίδαλης και πολυδιάσπασης πραγματικότητας. Της ίδιας της ζωής στο σύνολο της…. Αυτό που σε άλλες μορφές έκφρασης (λόγος, μουσική), αποτελεί πηγή έμπνευσης, εδώ είναι αντικείμενο δημιουργίας καθεαυτό. Και εδώ είναι η κρυφή γοητεία της φωτογραφίας, που την κάνει καταναλωτική μεν, αλλά συνάμα και τόσο ιδιαίτερη , για όσους τουλάχιστον ξέρουν να εκφράζονται μέσα από αυτήν. ----

Δημοσιεύτηκε στο ΕΝΘΕΤΟ περιοδικό : «ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ» , τεύχος 129
εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (Σεπτέμβριος 2004).

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2008-06-08T23:33:00.003+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΡΑΣΗ»
Από τις εκδοσεις ‘UNIVERSITY STUDIO PRESS’ (Αρμενοπούλου 32 - Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 209637 κ’ 209837) κυκλοφορεί το βιβλίο του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ «Γραφή και ‘Οραση – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ». Το βιβλίο συγκεντρώνει ταξινομημένα τα σημαντικότερα κείμενά του, από τις συνεργασίες του με τον περιοδικό φωτογραφικό τύπο της χώρας (περιοδικά: ‘PHOTONET’, ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ’ και ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ’), τα τελευταία έξι χρόνια και ανιχνεύει την σχέση του γραπτού λόγου με την οπτική πραγματικότητα της φωτογραφικής εικόνας. Θέματα είτε επίκαιρα, σε σχέση με την ειδησεογραφία της εποχής (1999 – 2005), είτε διαχρονικά, προσανατολισμένα στην θεωρητική προσέγγιση της αισθητικής της εικόνας, καθορίζουν σε μορφή δοκιμίου την σχέση του γράφοντα με την, τόσο παρεξηγημένη στην χώρα μας, Τέχνη της φωτογραφίας… Το βιβλίο συνοδεύεται από παράρτημα εγχρώμων και ασπρόμαυρων φωτογραφιών.----(www.universitystudiopress.gr).---

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ κ. WILLIAM (ΔΙΗΓΗΜΑ)

2008-06-08T23:16:00.004+03:00

“Η Επιστροφή του Κυρίου William”
(Αντί επιλόγου)
Τα φώτα της μικρής γκαλερί αναβόσβηναν απότομα, προειδοποιώντας τους λιγοστούς επισκέπτες ότι η ώρα είχε περάσει.Η Αλίκη, με ανακούφιση γιατί τελείωσε άλλη μια μέρα, μάζεψε τους καταλόγους και τις αφίσες, τα τακτοποίησε όλα στοφρεσκοβαμμένο ράφι του γραφείου και, σβήνοντας με μια αποφασιστική κίνηση το τσιγάρο στο γεμάτο τασάκι, αποφάσισε νασηκωθεί. Κατευθύνθηκε αργά και νωχελικά προς την κρεμάστρα, όπου την περίμεναν, με τάξη κρεμασμένα, το μοβ καπέλο της, τοδαντελωτό σάλι και το γκριζοπράσινο παλτό της, με τα κλειδιά της εισόδου στη μέσα τσέπη. Ντύθηκε ήσυχα, με σχεδόν ρυθμικέςκινήσεις, δίνοντας το περιθώριο στους τελευταίους επισκέπτες να αναχωρήσουν, και στάθηκε στο μέσον της μεγάλης αίθουσαςεπιτηρώντας το χώρο κυριαρχίας της. Όλος σχεδόν ο κόσμος, δηλαδή ένα ξεχασμένο ζευγάρι και κάποιος προσωπικός φίλοςτου φωτογράφου, οι οποίοι είχαν ξανάρθει για σχόλια και κριτικές, είχαν μαζευτεί προς την είσοδο. Ήταν μια πραγματικά γόνιμη μέρα,αναλογίστηκε η Αλίκη, με όλη την κοσμοσυρροή των απογευματινών ωρών και το γεγονός ότι αναγκάζεται να διώξει κόσμο αυτήν τηνπροχωρημένη ώρα. Και η έκθεση διανύει ακόμα τις πρώτες της μέρες. Μεγάλη επιτυχία για το φωτογράφο, που η ίδια δεν τον ήξερε,ούτε και ενδιαφερόταν να τον μάθει, αλλά κυρίως για την εμπορικότητα της γκαλερί και για το αφεντικό της. Και ό,τι είναι καλό για τοαφεντικό της έχει αντίκτυπο και στην ίδια. Ίσως ήταν ευκαιρία αμέσως μετά την έκθεση να του ζητήσει λίγες μέρες άδεια, για ναμπορέσουν επιτέλους με το αγόρι της, το Γιώργο, να πραγματοποιήσουν αυτή την εκδρομή στο Πήλιο που σχεδίαζαν μήνες τώρα.Προς το παρόν έπρεπε να βιαστεί, γιατί το ραντεβού με το Γιώργο στο γνωστό μπαράκι της γειτονιάς ήταν σε μισή ώρα και έπρεπενα περάσει πρώτα από το σπίτι της να φτιαχτεί λιγάκι.
Έριξε μια ματιά γύρω· ο χώρος είχε σχεδόν αδειάσει. Κοίταξε το ρολόι της με ανυπομονησία. Ήταν πολύ νευρική τον τελευταίοκαιρό, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Την είχαν επηρεάσει και όλες αυτές οι ιστορίες που συζητιόνταν για εκείνον τον παράξενο τρελό, πουδημιουργεί επεισόδια και αναστατώνει όλες τις γκαλερί της πόλης, χωρίς κανείς να καταλάβει το γιατί, ιδιαίτερα σε εκθέσειςφωτογραφίας, και μάλιστα σε εγκαίνια. Κανένας μεθυσμένος φασαρτζής ή κάποιος αποτυχημένος, κομπλεξικός καλλιτέχνης.Πάντως είχε κάνει άνω κάτω τρία εγκαίνια τους τελευταίους μήνες. Και πάντα το ίδιο πρόσωπο, όπως λεν οι περιγραφές.Και, όταν τα πνεύματα οξύνονται και φτάνει να επέμβει η αστυνομία, πάντα ξεγλιστράει και τη γλιτώνει την τελευταία στιγμή.Πολλοί λέγαν ότι είναι κοινό κλεφτρόνι έργων τέχνης. Αλλά, παρ' όλες τις φασαρίες, ποτέ δεν έκλεψε ούτε πείραξε κανένααναρτημένο έργο στις τρεις εκθέσεις που πήγε. Αντίθετα,τα βάζει με τους καταλόγους και τις αφίσες, τις οποίες σκίζειεπιδεικτικά και τις σκορπάει στο πάτωμα της αίθουσας, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των ιδιοκτητών και των εκθετών,που ορμάνε κατά πάνω του να τον πλακώσουν στο ξύλο. Αλλά, με δύναμη τιτάνα και εξυπνάδα έμπειρου παλαιστή, πάντα τουςαποφεύγει με δυο τρεις μπουνιές και ξεφεύγει προς την έξοδο. Μια συνάδελφος της Αλίκης λέει ότι είναι στερημένο σεξουαλικάάτομο και ορμάει στα κορίτσια των γκαλερί. Αλλά αυτό δεν ευσταθεί,γιατί δε σημειώθηκε κανένα κρούσμα βιασμού σταπροηγούμενα επεισόδια. Άκου πράγματα!... Η Αλίκη χαμογέλασε στις σκέψεις αυτές. Το ορθολογικό και τεχνοκρατικό μυαλό τηςσπούδαζε άλλωστε στο Πολυτεχνείο πολιτικός μηχανικός τα έβρισκε όλα αυτά κάπως παρατραβηγμένα. Φασαρίες γίνονταισυχνά σε εγκαίνια εκθέσεων, κυρίως όταν κάποιοι πιουν λίγο παραπάνω και κάνουν πράγματα που δεν πρέπει. Το να τα συνδυάσειςαυτά μ' ένα και μοναδικό άτομο είναι θέμα οξυμένης φαντασίας και μόνο. Άλλωστε, τα δικά τους εγκαίνια κύλησαν πολύ ομαλά καισε χαρούμενη ατμόσφαιρα. Παρ' όλα τα μέτρα που είχε πάρει το αφεντικό της, επηρεασμένο από τις φήμες και τις διαδόσεις, με το να καλέσει δυοφίλους του μποξέρ να έχουν το νου τους στην αίθουσα εκείνο το βράδυ, τίποτα το αξιοπερίεργο δε συνέβη. Και η Αλίκη γελούσεβλέποντας εκείνους τους δυο σωματώδεις αντράκλες να περιφέρονται με αμηχανία ανάμεσα σε τόσο κόσμο της διανόησης και τηςτέχνης, έναν κόσμο εντελώς έξω απ' τα νερά τους, και να παριστάνουν τους κατ' ανάγκην κουλτουριάρηδες, ιδιαίτερα στις κυρίεςκαι τις δεσποινίδες που τους έπιαναν συζήτηση. Η Αλίκη ποτέ δεν πίστεψε στην ύπαρξη του παράξενου τρελού. Απ' την άλλη,όπως και να το κάνουμε, φοβόταν κιόλας. Και, μόνο όταν κλείδωνε καλά την γκαλερί και έμπαινε σε κάποιο περαστικό ταξί για τοσπίτι της, ένιωθε ηρεμία και ανακούφιση.
Και τώρα σε λίγο αυτό θα γινόταν. Σχεδόν... Με την άκρη του ματιού της συνέλαβε μια αντρική φιγούρα, στη δεξιά πτέρυγα, όρθια,να παρατηρεί με ενδιαφέρον μια απόμερη φωτογραφία. Το αριστερό του χέρι χάιδευε με θαυμασμό και κάποια αγωνία τοαπεριποίητο μούσι του, ενώ το όλο παρουσιαστικό του και το ντύσιμο έδειχναν άτομο ευκατάστατο και με καλούς τρόπους.Πάντως δεν έμοιαζε με κακοποιό στοιχείο ή τον τρελό φασαρτζή, για να κάνει την Αλίκη ν' ανησυχήσει με τις ιδέες της. Απλά,αφημένος μέσα στη σκιά των προβολέων, βυθισμένος στις σκέψεις του, έμοιαζε να βρίσκεται στο δικό του κόσμο και να μην έχειπάρει χαμπάρι ότι ο χρόνος παραμονής του στην αίθουσα έφτασε στο τελείωμα του. Και η Αλίκη, που βιαζόταν για το ραντεβού μετο Γιώργο, θεώρησε καλό να του το θυμίσει.«Κλείνουμε, κύριε...» σχεδόν φώναξε προς το μέρος της αντρικής φιγούρας.Αλλά ο δυνατός τόνος της φωνής της δεν επηρέασε καθόλου την αταραξία του αγνώστου. Συνέχισε να παρατηρεί τηφωτογραφία και να μουρμουρίζει κάτι, μη δίνοντας σημασία, σχεδόν με αναίδεια,για το τι γινόταν γύρω του.
«Θεέ μου...» σκέφτηκε η Αλίκη μετά από μερικά ολόκληρα λεπτά σιωπής και αναμονής. «Πρέπει να έμπλεξα με κουφό... ή...»Προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου με κρυφό θάρρος και προσπάθησε να στολίσει τον τόνο της φωνής της με όποιαευγένεια και καλοπροαίρετη διάθεση της επέτρεπε η αγωνία της να φύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. «Συγγνώμη, κύριε...η γκαλερί πρέπει να κλείσει... Λυπάμαι...» ξεστόμισε, σκάζοντας ένα κρύο χαμόγελο.
Ο άγνωστος παρέμεινε ακίνητος με απάθεια και μια επιμονή που ξεπερνούσε πείσμα μουλαριού. Συνέχισε να μουρμουρίζει κάτιανάμεσα στα δόντια του: «...ξω...φρε...νικό...» μπόρεσε να ακούσει η Αλίκη, που είχε πλησιάσει αρκετά και αφουγκράστηκε μέσαστη βουβή αίθουσα. «Εξωφρενικό... δεν έχει λογική» ο άγνωστος συνέχισε το παραμιλητό απτόητος. Για την απορημένη Αλίκηήταν ...εξωφρενικό να έχει καθυστερήσει τόσο πολύ στο ραντεβού της και να μην μπορεί να φύγει εξαιτίας του παράξενουαυτού ξένου. Αλλά να της το λέει και έτσι κατάμουτρα! Αισθάνθηκε να την κοροϊδεύουν. Αυτό την όπλισε με θάρρος.Με ηχηρά και αποφασιστικά βήματα προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου και τον τράνταξε, ακουμπώντας τονστον ώμο. Εκείνος μόνο τότε αντιλήφθηκε την παρουσία της και σαν να προσγειώθηκε στην πραγματικότητα από ένα διαπλανητικόταξίδι στο υπερπέραν. Γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε μ' ένα απαθές και απόμακρο βλέμμα. Ανοιγόκλεισε τα μάτιακαι της απεύθυνε το λόγο: «Δεν είναι εξωφρενικό, τελικά; Συμφωνείτε, δεσποινίς;...»«Συ...συγγνώμη, κύριε, αλλά πρέπει νακλείσουμε» απάντησε διστακτικά η Αλίκη, κεραυνωμένη κάπως απ' τη διαπεραστική ματιά του. Κοντοστάθηκε λιγάκι απόμερααπ' τον ξένο, σαν να φοβόταν την άμεση επαφή μαζί του. Εκείνος όμως, σκάζοντας ένα ευγενικό και οικείο χαμόγελο,προσπάθησε να ξορκίσει όλους τους δισταγμούς της.«Ναι, έχετε δίκιο... Χίλια συγγνώμη... Αφαιρέθηκα...» προσπάθησε ναδικαιολογηθεί σε φιλικό τόνο. «Πρέπει και σεις να κλείσετε... Αλλά ακούστε με πρώτα... αξιαγάπητη δεσποινίς».
Το κομπλιμέντο έριξε κάπως τους τόνους από την τσαντίλα της Αλίκης. Έμεινε απέναντι του και βάλθηκε να κοιτάει τομυστήριο ξένο στα μάτια γεμάτη απορία. Εκείνος, σίγουρος για τον ακροατή του που κρέμεται απ' τα χείλη του, είπε γεμάτοςένταση και θυμό, ανακατωμένο με μια ελαφριά δόση αγανάκτησης:«Δεν είναι εξωφρενικό αυτό που γίνεται εδώ;» Μίλησε τόσοδυνατά, που η αντήχηση έκανε τα τζάμια απ' τα καδράκια των φωτογραφιών να τρίζουν. «Πραγματικά απαράδεκτο... Αυτή ηεξαίσια πλάκα, αυτό το υπέροχο θαλασσινό τοπίο με όλο το φως και τις αντανακλάσεις που περικλείει να... τιμάται μόνο50.000 δρχ.;... Μόνο;... Είναι δυνατόν;...» Και, λέγοντας αυτά, έδειξε με το βλέμμα του το κάδρο, στο οποίο ήτανπροσηλωμένος λίγα λεπτά νωρίτερα, παρασέρνοντας προς τα εκεί και την απορημένη ματιά της Αλίκης. Η φωτογραφίααπεικόνιζε, σε ασπρόμαυρους τόνους, ένα γραφικό ηλιοβασίλεμα σε κάποιο ελληνικό νησί, με μια σειρά από γυναικείεςγυμνές φιγούρες, επιμελώς κα-δραρισμένες στο πρώτο πλάνο και λουσμένες στις φωτοσκιάσεις των δέντρων. Απλήαισθησιακή φωτογραφία τοπίου με συνδυασμό γυμνού" καλοκαιρινό θέμα,χωρίς ιδιαίτερο φωτογραφικό μεγαλείο.
Απ' ό,τι θυμόταν η Αλίκη που λίγο σκάμπαζε από καλλιτεχνική φωτογραφία, το εν λόγω κάδρο θεωρούνταναπ' τα πιο υποτιμημένα και απ' τον ίδιο τον καλλιτέχνη, που το παρέδωσε στην έκθεση μετά από προτροπές φίλων του, οιοποίοι ήθελαν να παρουσιάσει μια πλήρη σειρά της δουλειάς του, ίσως και για να γεμίσει κατά κάποιον τρόπο τουςατέλειωτους λευκούς τοίχους της μεγάλης γκαλερί. Γι' αυτό και είχε τοποθετηθεί στην άκρη της δεξιάς πτέρυγας, όπου οφωτισμός φτώχαινε αισθητά, απ' την κατασκευή της οροφής, και είχε μέτρια τιμή συγκριτικά με τις άλλες, «δυνατές»καλλιτεχνικά, δημιουργίες της έκθεσης. Αν και για την Αλίκη, που ήταν πεπεισμένη παρ' όλη την παραφιλολογία περίασπρόμαυρης φωτογραφίας ότι χωρίς χρώμα μια εικόνα δεν έχει αξία, της φαινόταν υπέρογκο και υπερβολικό το ποσό των50.000. Και να που, τώρα, ένας παράξενος ξένος το βρίσκει εξαιρετικά ευτελές. Και μάλιστα τέτοια ώρα...«Μα είναιασπρόμαυρη... τελικά» προσπάθησε να δικαιολογηθεί βιαστικά για να δώσει τέλος στη συζήτηση και να συνοδέψει τον ξένο στηνέξοδο.«Ασήμαντη λεπτομέρεια... αγαπητή μου» είπε αυτός, με μια παράξενα ευδιάθετη χροιά στην προηγουμένως οργισμένηστάση του... «Άλλο είναι το ζητούμενο...», και τα μάτια του γυάλισαν παράξενα κάτω απ' τις ανταύγειες των προβολέων.
«Αυτό εδώ δεν αξίζει τίποτα...» είπε και έδειξε περιφρονητικά το καδράκι που θαύμαζε προηγουμένως. «Είναι δυνατόν να βάλειςτιμή στη μνήμη, να εμπορεύεσαι την αιχμαλωσία του χρόνου, να μετράς ποσοτικά τις απαράμιλλες δυνατότητες της όρασης;... Όλααυτά που έζησες και ένιωσες και είδες ανήκουν σε σένα και μόνο σε σένα. Δεν έχουν καμιά αξία για τους άλλους... Δεν μπορείς νατα προσφέρεις σε καμιά τιμή. Και, αν τα αιχμαλωτίζεις μέσα απ' το φακό σου, το κάνεις για κάποιο σκοπό που θα βοηθήσει τηνανθρωπότητα να πάει μπροστά... Δεν μπορείς να τα επενδύσεις ούτε για χάρη της τέχνης... ούτε για χάρη του εμπορίου...»
«Μα έτσι ο καθένας θα τράβαγε φωτογραφίες για τον εαυτό του. Η τέχνη για την τέχνη λοιπόν... Και εμείς οι υπόλοιποι...» απάντησεη Αλίκη, αρκετά ερεθισμένη απ' τη συζήτηση, τόσο που ξέχασε την καθυστέρηση της και θυμήθηκε τις φοιτητικές κουβεντούλες περίέκφρασης και τέχνης με τις φιλενάδες της απ' τη Σχολή Καλών Τεχνών στα παραλιακά στέκια.
«Οι δυνατότητες της δημιουργίας είναι ίδιες για όλους. Αλλά δεν εννοώ αυτό. Κανείς δε σε εμποδίζει να απολαύσεις τις δημιουργίεςκάποιων άλλων. Αλλά δεν μπορείς να τις κάνεις κτήμα σου, για οποιαδήποτε τιμή. Δεν μπορείς να μετράς την αξία τους με οικονομικάκριτήρια. Γενικά, δεν μπορείς να δώσεις αξία σ' ένα έργο τέχνης... Το έχει από μόνο του... Και οι όμορφες φωτογραφίες είναι έργατέχνης... Αλήθεια, μια και είστε Ελληνίδα, τι αξία θα δίνατε στα μάρμαρα του Παρθενώνα;... Και, αν είχατε την απεριόριστηοικονομική δυνατότητα να τ' αγοράζατε για προσωπική σας χρήση, θα το κάνατε; Και σε ποια τιμή;... Γιατί να το κάνετε μόνο σε μιαόμορφη φωτογραφία, που θα κοσμεί το σαλόνι σας; Μόνο και μόνο για να αυτοαποκαλείστε φίλος της τέχνης και του καλούγούστου;...» Η Αλίκη δεν απάντησε αμέσως. Σκεφτόταν... «...Μια και είστε Ελληνίδα...» Ο συμπαθής άγνωστος πρέπει να είναιαλλοδαπός. Και δεν του φαίνεται καθόλου. Μιλάει άπταιστα ελληνικά, χωρίς ίχνος ξενικής προφοράς· θα πρέπει να έχει χρόνιαστην Ελλάδα... «Λοιπόν, πέστε μου» επανέλαβε ο ξένος «θ' αγοράζατε τον Παρθενώνα αν μπορούσατε;...»«Μα τα μάρμαρα τουΠαρθενώνα δεν αγοράζονται. Ανήκουν σε όλους. Δημιουργήθηκαν για όλους... και...» προσπαθούσε να βρει επιχειρήματα ημπερδεμένη Αλίκη.«Λέτε;... Και αυτές εδώ οι φωτογραφίες για ποιον δημιουργήθηκαν; Έτσι, κατά τύχη;» απάντησε ξερά ο ξένοςσε νηφάλιο τόνο.«0 καλλιτέχνης όμως έχει ανάγκες. Πρέπει να ζήσει απ' την τέχνη του, αλλιώς είναι καταδικασμένος... Η φωτογραφίαέχει τόσα έξοδα... Φιλμ, μηχανές , εργαλεία...»«Η αρχιτεκτονική δεν έχει έξοδα; Τόσοι δούλοι και τόσα κοπιαστικά χρόνια δουλειάςγια να χτιστούν αυτά τα αρχαία μνημεία που τώρα θαυμάζουμε...Ή...μήπως αυτά δεν είναι τέχνη;» ο ξένος μιλούσε αρκετά επιθετικά.
«Μα όλα αυτά δεν είναι προσωπικά δημιουργήματα. Είναι ανώνυμα... και... αρχαία...και...Τέλος πάντων, με μπερδέψατε» ομολόγησεπαραδομένη η Αλίκη και στριμωγμένη απ' τις σκέψεις της.«Τίποτα δεν ξεμπερδεύει πιο εύκολα απ' την αποφασιστική ενέργεια και τηνκατάλληλη πράξη» είπε ο ξένος χειρονομώντας μπροστά στις αντανακλάσεις του λιγοστού φωτός.Τότε η Αλίκη, για πρώτη φορά,παρατήρησε μια κόλλα χαρτί πολυτελείας, σε καφετί «οικολογικό» χρώμα, διπλωμένο στα χέρια του, που το έπαιζε με το δείκτη καιτον αντίχειρα. Κοιτώντας καλύτερα, είδε ότι επρόκειτο για έναν τσαλακωμένο κατάλογο της έκθεσης. Μια παγωμένη υποψία άρχισενα περιδιαβαίνει την μπερδεμένη σκέψη της και τη γέμισε αδιόρατο φόβο. 0 ξένος την κοιτούσε τώρα μ' ένα χαμόγελο σαρδόνιο καιαπόκοσμο, εντελώς τρελό. Στο πρόσωπο του,η οικειότητα και η εγκαρδιότητα είχαν αντικατασταθεί από ένα κλίμα επιθετικότηταςκαι μίσους, που πλημμύριζαν τις εκφράσεις του. Ενστικτώδικα έκανε ένα βήμα πίσω. Την κατέλαβε πανικός... Ο ξένος με μιαγρήγορη κίνηση έβγαλε τον αναπτήρα του και ακούμπησε τη φλόγα στην άκρη του καταλόγου. Το χαρτί έγινε γρήγοραπαρανάλωμα του πυρός .Στη λάμψη της φλόγας, το πρόσωπο του αγνώστου είχε φορέσει την αποτρόπαια μάσκα του.Σαν να ήταν ο ίδιος ο διάβολος... Η Αλίκη έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και φόβου,που έμοιαζε περισσότερο με κραυγή. Ήταν αυτός... ο παράξενος«τρελός». Εδώ, μπροστά της. Και ήταν μόνη της μέσα στην αίθουσα. Αν της επιτεθεί; Αν της κάνει κακό;Σκέφτηκε να τρέξει προς τηνπόρτα, αλλά τα πόδια της είχαν κοπεί και δεν υπάκουαν στο σώμα της. Κάθε λογικός συνειρμός ξέφυγε απ' το μυαλό της. Τώρα ταπίστευε όλα. Και φοβόταν πολύ... «Είστε...» ήταν το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει.«Ναι, κορίτσι μου... Είμαι ο "τρελός". Οι φήμεςπου άκουσες ήταν σωστές. Εδώ που φτάσαμε, μόνο μερικοί "τρελοί" μπορούν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Και αςσυγκρούονται με ορισμένους στενοκέφαλους "καλλιτεχνίζοντες". Αλλά μη φοβάσαι.Δε θα πάθεις τίποτα.Αυτοί είναι όλοι οι κατάλογοιτης έκθεσης ή υπάρχουν και στο συρτάρι κι άλλοι;» είπε ο ξένος και προχωρούσε κιόλας προς το γραφείο στην είσοδο.«Δεν... δεν...είναι σωστό. Είναι ξένη περιουσία» διαμαρτυρήθηκε η Αλίκη, χωρίς ούτε λεπτό να σκεφτεί να εμποδίσει το σωματώδη άντρα απ' τοκαταχθόνιο έργο του.«Α... ασήμαντο ποσό. Για κάποιον που πουλάει μια απλή φωτογραφία 50.000 δρχ. Όσο για σας, αγαπητή μου,μην τυχόν και σας φορτώσουν τίποτα, θα γράψω ένα σημείωμα για το αφεντικό σας».Και, χρησιμοποιώντας το μαρκαδόρο της Αλίκης,έγραψε κάτι ακατάληπτες φράσεις στο ημερολόγιο του γραφείου. Κατόπιν, με σταθερές κινήσεις μάζεψε τους καταλόγους απ' τοράφι και το γραφείο, τους έχωσε βιαστικά κάτω απ' το παλτό του και προχώρησε στην έξοδο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.Βγαίνοντας,σήκωσε το καπέλο του σ' έναν ευγενικό χαιρετισμό προς την πρώην συνομιλήτρια του.Εκείνη τον παρακολουθούσεαποσβολωμένη να δρασκελίζει το κατώφλι απτόητος. Κατόπιν, με την άκρη του ματιού της,τον είδε να στρίβει και να κατευθύνεταιπρος τον κάδο των σκουπιδιών, στη γωνιά του δρόμου. Σε λίγο το λαμπύρισμα απ' τις φλόγες αντιφέγγισε στην τζαμαρία της γκαλερί,όπως προηγούμενα μέσα στα χέρια του «τρελού», γεμίζοντας τη με πορτοκαλιές ανταύγειες. Αυτό το συμβάν σαν να την ξύπνησεαπ' το λήθαργο της και άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί. Πετάχτηκε έξω στο δρόμο τρέχοντας.Μια ομάδα από περαστικούςείχε ήδη σταματήσει το βηματισμό της και κοίταξε με έκπληξη προς τον κάδο του δήμου, που στιγμιαία είχε μεταβληθεί σε πύρινηκόλαση. Μερικοί απ' αυτούς έτρεχαν κιόλας, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους, προς το μέρος του κάδου.Άλλοι φώναζαν για νερό προς τα γειτονικά μαγαζιά. Αρκετοί έμειναν αμέτοχοι παράμερα, σχολιάζοντας το συμβάν.Ο παράξενος «ξένος» δε φαινόταν πουθενά, είχε εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Ορισμένα χαρτιά, αποτεφρωμένα, χόρευαν στοναέρα παρασυρμένα απ' τη δύναμη του καπνού, σκορπώντας σε γκριζόμαυρες στάχτες στο πεζοδρόμιο τριγύρω. Η ατμόσφαιραείχε θολώσει επικίνδυνα και η προηγούμενα ήσυχη χειμωνιάτικη βραδιά εξελισσόταν σε αντικανονική .Η Αλίκη φυσικά είχε χάσει το ραντεβού της με το Γιώργο εκείνη τη μέρα. Θα χαιρόταν αν δεν έχανε και τη δουλειά της μετά απ' αυτόπου της έτυχε.Σε λίγα λεπτά, μετά απ' τις αγωνιώδεις προσπάθειες μερικών μαγαζατόρων και αρκετών θαρραλέων περαστικών, ηφωτιά στον κάδο σχεδόν έσβησε, αφού θόλωσε για καλά τον αέρα και έκαψε αρκετά κιλά σκουπίδια. Μόνο η βαριά αποπνικτικήμυρωδιά από καμένο πλαστικό και η μπόχα απ' τη σκουπιδίλα που ξεχύθηκε στο χώρο είχαν μείνει απ' την προηγούμενηεξτρεμιστική πράξη.Η Αλίκη έστεκε και παρατηρούσε με τα χέρια σταυρωμένα στο κατώφλι της γκαλερί. Ήταν ανίκανη να συμμετάσχει στηνόποια προσπάθεια κατάσβεσης του κάδου. Αυτοί που συγκεντρώθηκαν άρχισαν να συζητάνε δυνατά και να χειρονομούνε με έντασηγια τα αίτια της ανεξήγητης μικρής πυρκαγιάς. Ορισμένοι κοίταζαν προς το μέρος της και έδειχναν την γκαλερί με νόημα.
Η Αλίκη ντράπηκε και χαμήλωσε το βλέμμα. Χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση στα βλέμματα που ήταν καρφωμένα πάνω της,οπισθοχώρησε προς την είσοδο της γκαλερί. Μπαίνοντας μέσα, ένιωσε ξαφνικά πολύ κουρασμένη. Σαν να βρισκόταν σ' αυτή τηνκατάσταση έντασης και αγωνίας πάρα πολύν καιρό. Σ αν να παρακολουθούσε για πάντα, απ' αυτήν εδώ τη θέση, τις παρανοϊκέςενέργειες ενός αλλοπρόσαλλου «ξένου», μην μπορώντας να κάνει τίποτα· για χρόνια ατέλειωτα, δεκαετίες, αιώνες!... Σαν να είχενα ξεκουραστεί χιλιάδες χρόνια... Σωριάστηκε στην πολυθρόνα του γραφείου μ' ανακούφιση. Μπροστά στα μάτια της,γραμμένο μελατινικούς χαρακτήρες και με πράσινο μαρκαδόρο,ήταν ένα σημείωμα για το αφεντικό της. Μπόρεσε να μεταφράσει στα γρήγορα:
Η υπάλληλος σας δε φταίει σε τίποτα... Όλα γίνονται για το καλό της φωτογραφίας... Συγγνώμη για την αναστάτωση...
Sir William Henry Fox Talbot
Φωτοδημιουργός (όχι πλέον φωτογράφος)

(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 237 – 250 )

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

2008-06-08T23:14:00.002+03:00

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ...Ενας κοσμος που μας περιβαλλει,και μας καθοριζει.Ο τοσο πολυχρωμος και πολυεπιπεδος, ο τοσο δυναμικος και διαχυτος, ο τοσο κινητικος και εναλλασομενος, ο τοσο α π ε ρ ι ο ρ ι σ τ ο ς... ,εντελως αποδεσμευμενος απο τα χρωματα του και τις υπερβολες που αυτα προξενουν στο ανθρωπινο ματι.Εντελως απλοποιημενος και «γυμνος» και συναμα τοσο εξιδανικευμενος και «απολυτος», σε ,σχεδον «συμβολικους», ασπρομαυρους τονους.Με την συμπραξη και την βοηθεια , την αμεριστη και μοναδικη βοηθεια της Φωτογραφιας.Της «Φωτογραφιας», σαν μεσο και σαν στηριγμα και οχι σαν αυτοσκοπος.Της «Φωτογραφιας»,στον ρολο που καλειται παιζει παντα ,στο διαβα των αιωνων, τον ρολο που γι’αυτον επινοηθηκε απο την γεννηση της και μεσα στην εξελιξη της.Ρολο που αρκετες φορες παραμελουμε και αγνοουμε, μεσα στον αδιακοπο καταιγισμο εικονων, που εισβαλουν απο παντου στο κεφαλι μας, σ’αυτην την «εικονοπληκτη» και «υπερπληροφοριακη» κοινωνια, που ευτυχως η δυστυχως, ειμαστε υποχρεωμενοι να ζουμε.Τον ρολο της, στην δημιουργια και παραγωγη συναισθηματων μεσα απο οπτικα ερεθισματα και εικαστικες δομες.Με αλλα λογια , τον ρολο της Φωτογραφιας στο μεγαλο κεφαλαιο του ανθρωπινου πνευματος που λεγεται ΤΕΧΝΗ.Μαζι με ολα τα εκφραστικα παραλειπομενα ,που κρυβονται, επιμελως αθορυβα, πισω απο αυτην την τρανταχτη φραση.
Μια σειρα απο εικονες-στιγμιοτυπα απο τον καθημερινο κοσμο που μας περιβαλλει αδιακοπα και συνεχομενα, θα’λεγε κανεις «ασφυχτικα».Ματιες τριγυρω μας , σε απλα καθημερινα γεγονοτα και ανθρωπινες, πολυ ανθρωπινες καταστασεις, χωρις να εστιαζεται η προσοχη σε καποιο συγκεκριμενο θεμα, χωρις να μεγενθυνεται καποιο προβλημα η να αναδεικνυεται καποιο στοιχειο αναφορας.ΚΑΘΑΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, απ’την τεχνικη της και μεσα στην ηθικη που αυτη επιβαλλει.Ουτε «φωτορεπορταζ», αφιερωμενο σε καποιο εκδοτικο, και για το λογο αυτο μη καλλιτεχνικο πονημα, ουτε «πορτραιτα» ανθρωπων με εγγενεις κοινωνιολογικες προεκτασεις και θεματικο αυτοσκοπο.Φωτογραφια χωρις σκοπιμοτητα.Σχεδον ελλειπης, αποδεσμευμενη απο τα χρωματα και τις υπερβολες που αυτα προξενουν στο ανθρωπινο ματι...Και ετσι αναγκαστικα «Ασπρομαυρη».
Η, εστω, «επιμελως τονισμενη».Και αυτο γιατι η απλοποιηση δεν συνεπαγεται παντα την «αχρωμια».Αλλα και την μονοχρωμια αρκετες φορες.Τουλαχιστον την τονικη διαβαθμιση που υπηρετει καλυτερα το θεμα.(τονισμενες φωτογραφιες).Και το εκφραζει αναλογα.Χωρις να απαιτει να το διορθωνει-πραγμα που δεν χρειαζεται σε μια φωτογραφικη απεικονηση ,κατω απο το πρισμα μιας καλλιτεχνικης δημιουργιας.Ουτε καν να το δυναμωνει.Απλα ισως να ξεχωριζει και να μεγενθυνει, με τον επιλεκτικο τονισμο (νοσταλγικη καφε-σεπια,η φθινοπωρινο κιτρινο), την ακλονητη δυναμικη γοητεια των ασπρομαυρων τονων, σ’αυτη την συγκεκριμενη θεματολογια.Μια ακομα αριστη και σαφη επεξηγηση της νοηματικης εννοιας του τιτλου- Ασπρομαυρος κοσμος.
Φωτογραφιες κυριως Ανθρωπων αλλα και Τοπιων, με την ευρυτερη εννοια του ορου, που βρισκονται απλα να συμπληρωνουν το ολο επιχειρημα.Ανθρωποι φωτογραφημενοι στον δικο τους ατομικο χωρο,χωρις συγκεκριμενη διαθεση να ποζαρουν,αλλα και χωρις να ενοχλουνται απο την εισβολη του φακου στην προσωπικη τους ζωη.Καμμια διαθεση σκηνοθεσιας απο πουθενα,ακομα και στις δυναμικα, ουτως η αλλως «στημενες « φωτογραφιες οπως ειναι οι ποζες των φιλων και τα πορτραιτα των κοριτσιων.Ανθρωποι φωτογραφημενοι αθορυβα και αβιαστα, σχεδον ασυνειδητα.Σε ολα τα μηκη και τα πλατη της ανθρωπινης δραστηριοτητας.Ανθρωποι τριγυρω μας, ανθρωποι κοινοι ,σε χωρους αναγνωρισιμους.Στον δρομο και την αγορα,στην καθημερινη δουλεια και τις διακοπες, δουλευοντας η διασκεδαζοντας.Ειτε κινουμενοι ειτε στατικοι.Με συγκεκριμενες εκφρασεις , αποτυπωμενες στο ολοζωντανο προσωπο τους η με την αδιαταραχη απαθεια της καθημερινοτητας.Αλλα παντα ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΙ....Σαν μεσα απο τα ματια ενος τετραποδου ζωου (Οι βιολογοι λενε οτι τα ορισμενα σκυλια δεν αντιλαμβανονται χρωματα).Ενος ζωου α-λογου.Γιαυτο και αμολυντου, χωρις τις αμαρτιες της ανθρωπινης ρατσας.Καθαρα συναισθηματικου και «Διονυσιακου».Οπως ηταν, ειναι και θα ειναι η εκφραση της Τεχνης ολες τις εποχες.
Αλλα και οπως βλεπει τον κοσμο γυρω του ο ηρωας του διηγηματος, που εδωσε τον τιτλο στην ομοτιτλη συλλογη φωτογραφικων ιστοριων, ο οποιος παθαινει στιγμιαια «αχρωματοψια».Γιατι η συγκεκριμενη εκθεση φωτογραφιας , περα απο την δικη της ολοτητα, εξυπηρετει και παρουσιαζει την εκδοση ενος βιβλιου.Μια συλλογη διηγηματων,αμιγως φωτογραφικων (ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ-εκδοσεις ΠΑΤΑΚΗ), που προσπαθει να συνενωσει τον οπτικο-φωτογραφικο με τον λεκτικο-λογοτεχνικο λογο σε μια συναφη και αρρηκτη ενοτητα.Ετσι η καθε φωτογραφια, περα απο την εικαστικη της αξια, αποτελει την προβολη και την αντανακλαση ορισμενων συμβαντων που εξιστορουνται σε καποιο διηγημα και γι’αυτο το λογο ειναι ιδιαιτερα εξεχουσα σαν εκφραση ,σε σχεση με το «λογο» και τις λεξεις που υποθαλπει και υπονοει.Οχι μονο εικονογραφει τα διηγηματα αλλα αποτελει και την αφορμη να ξετυλιχτουν μερικες ομορφες και γοητευτικες ιστοριες.Ισως γι’αυτο το λογο, και οι περισσοτερες φωτογραφιες απεικονιζουν το γυναικειο φυλο σε διαφορες μορφες.Μιας και τα διηγηματα αποπνεουν μια εντονη ερωτικη χροια , απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο.Αλλα ισως και γιατι η γυναικεια εκφραστικοτητα (η εστω φιλαρεσκεια), αποτελει το ιδανικο τυπο μοντελου για εναν εξιδανικευμενο και απολυτο «ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΚΟΣΜΟ».---
KOSTAS KITSOS..

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΜΑ 'ΜΑΡΙΕΣ'

2008-06-08T23:10:00.003+03:00

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ‘ΜΑΡΙΕΣ’

«….Πέρασαν μέρες και ο Τάσος ζούσε σε επανάληψη τον έρωτα του σε όλες τις διαστάσεις, παίρνοντας πίσω αυτό που εκείνη του είχε στερήσει. Οι ‘Μαρίες’ τώρα βρίσκονταν παντού…. Είχαν γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο και η κατάσταση είχε γίνει αποπνικτική. Ο Τάσος, που δεν είχε σταματήσει μέρα να τυπώνει φωτογραφίες και να χαίρεται την Μαρία σε κάθε της στιγμή, είχε ξεχάσει τον περιορισμένο χώρο του διαμερίσματος. Οπου και να πήγαινε έβρισκε ‘Μαρίες’. Πάνω στο κρεβάτι του, μέσα στο ντουλάπι, στην κουζίνα, σκαρφαλωμένες στα πολύφωτα, πάνω στο γραφείο και στην βιβλιοθήκη του…. Δεν μπορούσε να βαδίσει μέσα στο σπίτι χωρίς να σπρώξει ή να πατήσει κάποια από αυτές. Σιγά σιγά, άρχισε να στενοχωριέται και να εκνευρίζεται. Δεν τον συγκινούσαν πια ούτε τα βογκητά της γυμνής Μαρίας, που τον φώναζε διαρκώς στο κρεβάτι. Τα πάντα είχαν γεμίσει ‘Μαρίες’… Δεν μπορούσε να ξεφύγει πια από δαύτες…. Ένοιωσε να πνίγεται.
Τότε, ανοίγοντας την ντουλάπα της κουζίνας πίσω από δύο ‘Μαρίες’ είδε την παλιά κυνηγετική καραμπίνα του πατέρα του, που του είχε κάνει δώρο όταν αποτραβήχτηκε από τις κυνηγετικές περιπλανήσεις του. Την έπιασε στα χέρια του και με αργές αλλά σταθερές κινήσεις γέμισε σκάγια την θαλάμη και την όπλισε. Ύστερα, πατώντας πάνω σε τρεις ‘Μαρίες’ ξεκλείδωσε την εξώπορτα και άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα. Ο δυνατός μεσημεριανός ήλιος τον τύφλωσε κι έφερε το χέρι στα μάτια. Ετσι αξύριστος και καταπονημένος, έμοιαζε σαν προφήτης που το είχε σκάσει από την Βίβλο. Τοποθέτησε σταθερά την καραμπίνα στο κάγκελο και έκλεισε το ένα μάτι σκοπεύοντας, όπως τότε που αποθανάτιζε την Μαρία μέσα από το σκόπευτρο της φωτογραφικής του μηχανής. Η ξανθιά κοπέλα προχωρούσε με γρήγορα βήματα στο πεζοδρόμιο, κρατώντας μια μεγάλη μαύρη τσάντα. Οι γοφοί της φάνηκαν στο σκόπευτρο να λικνίζονται ελαφρά αλλά σταθερά…. Τα σκάγια την βρήκαν λίγο πιο κάτω από τον λαιμό αφήνοντας ένα κατακόκκινο μπουκέτο στην πλάτη της…..»
(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 69, 70).

Extract from ‘THE MARIAS’
(one of the stories of ( COLOURLESS WORLD )
-----------------------------------------------------------------------------------------

....... «....For the past few days, all he had been doing was to develop more and more photographs of Maria enjoying her in every captured moment. His tiny, cramped apartment had been swarmed by the several Marias scattered about. Anywhere he would go he found them. On his bed, inside the cupboards, in the kitchen, hanging from the light bulbs, on top of his desk, among the books of his bookcase.... It was impossible for him to walk around his house without stepping on one or having to push her so as to avoid doing so. As the days continued to go by, his obsessive frenzy started to somehow die. The several Marias had overrun his confined space and their constant presence made him feel upset and exasperated. He was no longer moved by the naked Maria’s sighs and moans who was calling out for him from his bed. He couldn’t go to the kitchen because the three Marias were playing cards, he couldn’t go to the bathroom because Maria was complaining about being soaked from the rain, he couldn’t open the door and go to the balcony because the gloomy Maria wanted to escape....escape....He could no longer escape from them , he was their captive. He felt as if he was choking.
He was leaning against the wardrobe. ‘Maybe if I open the door quickly I’ll be able to get inside’. As he opened the door he saw his father’s old carbine. He took it in his hands and held it for awhile. There were bullets inside. Then stepping on the three Marias he carefully unlocked the door and started slowly going up the stairs to reach the terrace. The strong sun was blinding him. He brought his hand to his forehead. As he was unshaven and full of sorrow he looked like a prophet who had escaped from a bible. He made sure that the carbine was steady on the rail, closed one eye and aimed. Like the way he used to do when he wanted to capture Maria with his camera. A blond girl was walking light-heartedly carrying a big black bag. Her hips were swaying slightly but steadily. A scarlet red bouquet was left on her back as the bullets hit her a bit higher from her neck...».......
( ‘COLOURLESS WORLD’ p. 69,70)

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ'

2008-06-08T22:55:00.005+03:00

«ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»

Δεν υπάρχει ‘εραστής’ ή φίλος της φωτογραφίας που να μην έχει ασχοληθεί, έστω και πειραματικά, μια φορά στην ζωή του με τους γοητευτικούς εκφραστικούς δρόμους που ανοίγονται μέσω της φωτογράφησης με υπέρυθρο φιλμ, είτε ασπρόμαυρου είτε έγχρωμου. Η ανθρώπινη αναγκαιότητα για αποτύπωση και καταγραφή του μη ορατού φάσματος του φωτός, της άυλης πραγματικότητας που μας περιβάλλει, είναι ανυπέρβλητη και πανταχού παρούσα στην καθημερινή μας σχέση με το φωτογραφικό μέσο. Οι αναρίθμητες ιδιαιτερότητες και οι τεχνικές δυσκολίες κατά την λήψη αλλά και μέσα στον σκοτεινό θάλαμο, καθιστούν το επιχείρημα της ενασχόλησης με την υπέρυθρη ασπρόμαυρη, φωτογραφία, πρώτης τάξεως στοίχημα για κάποιον που θέλει να αναδείξει την καλλιτεχνική ποιότητα της εικόνας. Ιδιαίτερα στις ψηφιακές μέρες της εποχής μας, που η φωτογραφία του σκοτεινού θαλάμου έχει συρρικνωθεί και εξαφανιστεί από το προσκήνιο και την μαγεία της υπέρυθρης ιδιαιτερότητας μπορείς να την προσεγγίσεις με δυο τρία φίλτρα του Photoshop, είναι επιτακτική η ανάγκη για καλλιτεχνική διερεύνηση τέτοιων ακραίων μορφών συμβατικής φωτογραφικής έκφρασης. (Άλλωστε το συμβατικό ασπρόμαυρο φιλμ στην λεπτομέρεια καταγραφής και ποιότητα αναπαραγωγής, είναι ακόμα αξεπέραστο….).
Έχοντας ασχοληθεί ελάχιστα και μόνο πειραματικά με την υπέρυθρη φωτογραφία στο παρελθόν, αποφάσισα, γυρίζοντας την πλάτη στα δεκάδες mega pixel που μας περικυκλώνουν από παντού, ικέτης μιας τέχνης, που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ανήκει στο παρελθόν να εξερευνήσω τους εναπομείναντες τρόπους έκφρασης της, -κυριολεκτικά εναπομείναντες, αφού το δημοφιλές ασπρόμαυρο HIE της KODAK, που χρησιμοποίησα στις λήψεις μου, εξαφανίζεται σιγά από την αγορά και το βρίσκεις μόνο για επιστημονικούς σκοπούς και κατόπιν παραγγελίας…. Φωτογράφισα κυρίως καλοκαιρινά τοπία από την ελληνική φύση αλλά και την πόλη, προσπαθώντας να δώσω μια διαφορετική χροιά σε απλο’ι’κές συνθέσεις, που συναντά καθημερινά το βλέμμα μας και δεν τα δίνει πολύ σημασία. Η επίδραση του υπέρυθρου στοιχείου, με το έντονο κοντράστ, τον κόκκο, τον ομιχλώδη περίγυρο, τα χιονάτα σύννεφα και τα ξασπρίσματα της χλωροφύλλης στα φύλλα των δένδρων, δίνει τον μαγευτικό τόνο που κάνει τις καθημερινές αυτές εικόνες να ζωντανεύουν εικαστικά. Και να μας οδηγήσουν στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι πολύ πιο αξιοθέατη από όσο την φανταζόμαστε… Ιδίως όταν την αντικρίζουμε με βλέμμα που ξεπερνάει τα όρια τού χρωματικού φάσματος, δηλ. που ξεπερνάει την ίδια, αυτή καθεαυτή….—

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ'

2008-06-08T22:52:00.005+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
"ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ"
Έκθεση Φωτογραφίας του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, με τον τίτλο "ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ", πραγματοποιείται στην αίθουσα εκθέσεων της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (Ε.Φ.Ε.) στην Αθήνα, Τήνου 14α, (τηλ. και φαξ 2010-8228131), από τις 12 μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου 2003. Η Έκθεση αποτελείται από Έγχρωμες Φωτογραφίες Τοπίου, μεγάλων διαστάσεων (70*100 cm), με κύριο θέμα τις μορφές και τις μεταμορφώσεις του νερού κατά την κίνηση του στην Φύση. Είναι ανοικτή για το κοινό τα απογεύματα, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, από τις 6.30μμ ως τις 9.30μμ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από έγχρωμα slides τυπωμένες με την μέθοδο Lambda Durst, με την ευγενική χορηγία των εργαστηρίων "P. M. TSITEROS photo processing", και της KODAK (Near East) INC.. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου στις 8.30 μ.μ. .--

" ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ "
Νερό… Το πιο συνηθισμένο και διαδεδομένο στοιχείο στον πλανήτη γη. Ο ακρογωνιαίος λίθος του Σύμπαντος, κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο και η βασική και αναγκαία προ'υ'πόθεση της ύπαρξης της ζωής. Βρίσκεται παντού, συμμετέχει σε όλα τα σώματα, οργανικά και ανόργανα και σε όλες της μορφές της ύλης, υγρή, στερεή και αέρια. Μας καλύπτει και μας προστατεύει, την στιγμή της σύλληψης μας μέσα στην μήτρα, χαιρετίζοντας την είσοδο μας στον μάταιο και θαυμαστό τούτο κόσμο. Και από τότε δεν μας εγκαταλείπει ποτέ… Είτε μέσα στο σώμα μας, σαν κύριο συστατικό της ύλης του, είτε έξω απ’ αυτό, σαν το μέσο για όλες τις καθημερινές χρήσεις, από καθαριότητα μέχρι αναψυχή. Γενικά μας καθορίζει σαν όντα και σαν υπάρξεις… Σαν άτομα και σαν ουσίες… Όχι μόνο οντολογικά αλλά και "εν δυνάμει"…Γιατί όχι μόνο δεν υπάρχουμε χωρίς αυτό, αλλά δεν έχουμε και την δυνατότητα (κατά τη Αριστοτελική ενδελέχεια), να υπάρξουμε μέσα στην απουσία του.
Η σχέση μαζί του, η επαφή του, παντού και πάντα, συγκινεί και διεγείρει τις αισθήσεις. Καθαρίζει το σώμα και ανακουφίζει την ψυχή. Και μόνο η θέαση του μας προκαλεί θετικά και πλούσια συναισθήματα. Και η φωτογράφηση του, η προσπάθεια αιχμαλώτισης του μέσα από τις περιορισμένες-άπειρες διαστάσεις του φωτογραφικού μέσου, παραμένει πάντα μια πρόκληση. Αποτελεί το ατράνταχτο τεκμήριο της υποταγής του από το ανήσυχο ανθρώπινο πνεύμα. Της κυριαρχίας του ανθρώπου επάνω σ’αυτό. Μια «κυριαρχία» που είναι δύσκολο να συντελεστεί. Όσο δύσκολο είναι να κρατήσεις μια μάζα νερού ανάμεσα στα δάχτυλα σου. Όσο δύσκολο είναι να περάσεις δυο φορές από το ίδιο ποτάμι (όπως έλεγε ο γερο Ηράκλειτος). Η ροή είναι απαραίτητη ιδιότητα του υδάτινου στοιχείου. Για να μας θυμίζει αδιάκοπα την έννοια του χρόνου, που αρχίζει μέσα στο υδάτινο περιβάλλον της μήτρας. Αλλά πως αποτυπώνεται άραγε η ροή (πως περιχαρακώνεται ο χρόνος)…
Εδώ βοηθάει η τεχνολογική μαγεία του φωτογραφικού φακού. Οι εναλλακτικές δυνατότητες του «παγώματος» της κίνησης, με τα πλούσια φλοταρίσματα που παρουσιάζει η χρήση αργών ταχυτήτων, καταφέρνει να σκιαγραφήσει, έστω και ελάχιστα, κάτι από την μεγαλοπρέπεια της ροής των νερών στην φύση και να φρενάρει για λίγο, όσο επιτρέπει η θέαση των φωτογραφιών, την ροή του χρόνου στις κλεψύδρες του μυαλού μας. Μεταμορφώνοντας, το αιώνιο αδιαμόρφωτο μοναδικό στοιχείο, σε ανθρώπινες η μη φιγούρες και σχήματα, σαν διαμορφωμένα από το χέρι ενός φαντασιόπληκτου ζωγράφου.
Και είναι η φύση με την αδιάκοπη κίνηση της, η τόσο ξένη προς την καθημερινή μας αστική πραγματικότητα, ο θε’ι’κός ζωγράφος που συναινεί σ’αυτές τις μεταμορφώσεις. Και εμείς, κόντρα στους ισχυρισμούς των επιστημόνων για την λειψυδρία που απειλεί τον πλανήτη και μέχρι να γίνουν σταχτή οι προβλέψεις των μελλοντολόγων, ότι οι επόμενοι πόλεμοι της ανθρωπότητας θα γίνουν για την κατοχή νερού, απολαμβάνουμε το μεταμορφωμένο «ρέον ύδωρ», που απλόχερα μας χαρίζει η μανά φύση και η τεχνική της φωτογραφίας. Μέχρι να μας λείψει τελείως, να πούμε «το νερό νεράκι», και να το ανακαλύπτουμε μονάχα στην χάρτινη επιφάνεια μιας επίπεδης εικόνας. Στο χέρι μας είναι πάντως, να είναι μακρύς τούτος δρόμος και να μην φτάσουμε ποτέ στο τέρμα…-